Το Πνεύμα του Τόνου

Η στιγμή της ηλίθιας
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Κακεντρεχής φίλος (;)

μού τηλεφώνησε ν΄ ανοίξω την τηλεόραση πρωινιάτικα και να απολαύσω θέαμα τερπνό. Κόντεψα να ξεράσω. Ένα χαζοχαρούμενο σούργελο που είχε κολλήσει το στόμα της σ΄ ένα ηλίθιο χαμόγελο και κάθε τόσο έβγαζε κάτι άναρθρες κραυγούλες που υποτίθεται ήταν θαυμασμός. Τι άκουγε και ξεσάλωνε η νεάνις; Άκουγε δύο ιδιόμορφα τερατίδια, έναν χοντρούλη κι έναν νανοειδή κακτόμορφο φιόγκο που τσίριζαν, χτυπούσαν τα χεράκια τους, χαχάνιζαν, γλάρωναν ηδυπαθώς τα αλλήθωρα τσιμπλιασμένα ματάκια τους σα μεθυσμένα χαμστεράκια περιγράφοντας έναν γάμο που φαίνεται πως μονοπώλησε τα κουσκουσάδικα πρωινιάτικα λουτροκαμπινέ. Σαν τους γελοίους Λόμπι και Τόμπι του Ντίρενματ, τα δύο κουνάμενα ανθρωποειδή λιγώνονταν και μιλούσαν συνεχώς για το τι φορούσε μέσα κι έξω η νύφη, πώς βάφονταν, πώς ισορροπούσε στα τακούνια της, πώς ονειροπολούσε, πώς έφτασε στην εκκλησία, ποιος τη φίλησε, ποιον πάτησε και τα ρέστα.

Και αναψοκοκκίνιζαν τα τσαμένα και ζήλευαν και ονειρεύονταν νυφικά και πέπλα και απωθημένες τελετές στην Τήλο, και βαθιά συγκίνηση τάραζε το σιλικονέ στηθάκι τους.

Τα κορτσούδια, που έλεγε και αλήστου μνήμης πελελός. Άντε και στα κουφέτα τους.