«11 χρόνια κάνω πετάλι»

«Αποφάσισα να κάνω κάτι ξεχωριστό στη ζωή μου. Αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο και ήμουν έτοιμος να κάνω πραγματικότητα το όνειρό μου: να καθήσω στην έδρα και να διδάξω σε σχολείο. Τελικά, τα σχέδια άλλαξαν. Πήρα το ποδήλατο και έγινα ο ίδιος μαθητής του κόσμου».

Έχει ταξιδέψει και στις πέντε ηπείρους και έχει επισκεφθεί μέχρι στιγμής 144 χώρες. Ο Πουσκάρ Σχαχ από το Νεπάλ έκανε πετάλι έντεκα ολόκληρα χρόνια προκειμένου, όπως λέει χαρακτηριστικά, να μεταδώσει το μήνυμα της ειρήνης. Το ταξίδι με το ποδήλατό του άρχισε τον Νοέμβριο του 1998, όταν αποφάσισε να γυρίσει τον κόσμο πάνω στις δύο ρόδες. Μάλιστα, έως τώρα έχει διανύσει 220.000 χιλιόμετρα, «σαν να έκανα δηλαδή περίπου πέντε φορές την περίμετρο της Γης», δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο 38χρονος. Στόχος του; Να έχει διανύσει μέχρι τον Αύγουστο 390.000 χιλιόμετρα πάνω στο ποδήλατο. «Να κάνω ό,τι κανένας πλούσιος ή δισεκατομμυριούχος δεν έχει κάνει».

Η Ινδία, η Ιαπωνία, η Αυστραλία, τα Νησιά Φίτζι, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ, τα νησιά της Καραϊβικής, το Περού, η Μοζαμβίκη, το Κονγκό, η Ιρλανδία και η Ελβετία είναι μερικές από τις χώρες τις οποίες έχει επισκεφθεί κατά τη διάρκεια του πολύχρονου ταξιδιού του. Αυτές τις ημέρες βρίσκεται στη χώρα μας και από εδώ αναμένεται να κάνει ορθοπεταλιά με προορισμό άλλες βαλκανικές χώρες. «Διάβαζα για τον ελληνικό πολιτισμό και τώρα νά ΄μαι απέναντι από την Ακρόπολη». Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο παραμένει σε κάθε χώρα που επισκέπτεται ποικίλλει. «Στα νησιά της Καραϊβικής έμεινα τρεις μέρες, ενώ στις ΗΠΑ έξι ολόκληρους μήνες».

Όταν ο Πουσκάρ ξεκίνησε από το χωριό του, το Ντόλακα στο Κεντρικό Νεπάλ, φόρτωσε στο ποδήλατο όλο τον εξοπλισμό που θα χρειαζόταν για το ταξίδι- αντίσκηνο, ρούχα για όλες τις εποχές, εργαλεία για τυχόν ατυχήματα με το ποδήλατο, φαγητό για τις πρώτες μέρες.

Λίγο πριν ξεκινήσει, του έδωσε η μητέρα του 100 νεπαλέζικες ρουπίες, δηλαδή περίπου ένα ευρώ. «Ήταν τα μοναδικά χρήματα που πήρα μαζί μου και τα έχω ακόμη πάνω μου. Θα τα δώσω πίσω στη μητέρα μου τον Αύγουστο όταν φτάσω στο χωριό μου, οπότε θα έχει ολοκληρωθεί το ταξίδι μου».

Όπως άλλωστε λέει χαρακτηριστικά, «είμαι survivor και χρειάζομαι μόνο όσα μου είναι απαραίτητα για να επιβιώσω. Χρήματα δεν ζητάω, απλώς χτυπάω τις πόρτες των ανθρώπων σε κάθε χώρα που πηγαίνω για να μου δώσουν ένα πιάτο φαγητό. Υπήρχαν μέρες που κοιμήθηκα χωρίς να βάλω στο στόμα μου μπουκιά ή μέρες που τρεφόμουν μόνο με ζάχαρη. Υπάρχουν ακόμη δύσπιστοι ή φοβισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι στη θέα ενός ξένου έξω από το σπίτι τους δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν». Όσο για τις μετακινήσεις του από ήπειρο σε ήπειρο, «τα αεροπορικά εισιτήρια καλύπτονται συνήθως από τις ίδιες τις εταιρείες, αφού πηγαίνω για να τους πω την ιστορία μου και τον σκοπό του ταξιδιού μου. Με βοηθούν πολύ και οι συμπατριώτες μου από το Νεπάλ που μένουν σε κάθε χώρα».

Στο Έβερεστ
Με την ολοκλήρωση του ταξιδιού, ο Πουσκάρ δεν θα καθήσει… ήσυχος. Θα ετοιμαστεί προκειμένου τον Απρίλιο να είναι σε θέση να ανέβει στο Έβερεστ. «Σκοπός μου είναι να καρφώσω στην κορυφή και τις 150 σημαίες από τις χώρες που θα έχω επισκεφθεί».

ΣΕ 144 ΧΩΡΕΣ!

Ο Νεπαλέζος ποδηλάτης ξεκίνησε από το χωριό του με ένα ευρώ στην τσέπη

«Ο Έντμουντ Χίλαρι μου χάρισε αυτό το ποδήλατο»

ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ δεκαετές ταξίδι δεν θα μπορούσε να μην έχει και τις περιπέτειές του. «Με έκλεψαν 11 φορές. Όταν ακούει κάποιος τον αριθμό, στην αρχή σοκάρεται. Αν σκεφτεί όμως ότι έγιναν σε διάστημα 11 χρόνων, τότε ήμουν μάλλον… τυχερός. Η πιο “δύσκολη” στιγμή από αυτές βέβαια ήταν στη Νέα Ζηλανδία, όταν μου έκλεψαν το ποδήλατο και όλο τον εξοπλισμό. Τότε αισθάνθηκα ότι δεν θα μπορούσα να συνεχίσω το ταξίδι. Ο Έντμουντ Χίλαρι, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε την κορυφή των Ιμαλαΐων, συγκινήθηκε από την περιπέτειά μου και μου χάρισε το ποδήλατο που έχω αυτήν τη στιγμή», δηλώνει. Στην Αφρική
Η πιο «δύσκολη» ήπειρος στην οποία βρέθηκε ήταν, όπως λέει, η Αφρική. «Με έβλεπαν και θεωρούσαν ότι είμαι τουρίστας. Περίμεναν ουσιαστικά από μένα να τους δώσω φαγητό». Όσο για τον καιρό, όπως λέει, «η βροχή ή το χιόνι είναι μεγάλο πρόβλημα για κάποιον που κάνει ποδήλατο. Έτσι, όταν σε κάποιες χώρες είχε χειμώνα, κατευθυνόμουν σε αυτές όπου το κλίμα ήταν πιο ήπιο».