Από τη Λιβαδειά στο Κογκρέσο

Από τη Λιβαδειά στα έδρανα του αμερικανικού Κογκρέσου βρέθηκε ο ΛουκάςΜιλτιάδης Μίλερ, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος ελληνικής καταγωγής βουλευτής των ΗΠΑ.

Την εποχή που γεννήθηκε ο Λουκάς- Μιλτιάδης, στις 15 Σεπτεμβρίου 1824 στη Λιβαδειά, από γονείς αγρότες, ξεκινούσε από τις ΗΠΑ το ταξίδι του ο Τζόναθαν Μίλερ. Από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του αγώνα της ελληνικής ανεξαρτησίας, ο Μίλερ είχε καταφέρει να συγκεντρώσει μεγάλες ποσότητες με φάρμακα και τρόφιμα τα οποία μετέφερε με δύο ιστιοφόρα που μίσθωσε ο ίδιος. Κατά την αναχώρησή του εκμυστηρεύθηκε στην οικογένειά του τούς λόγους που τον ωθούσαν να αφήσει την άνετη και πλούσια ζωή του στις ΗΠΑ και να βρεθεί στην Ελλάδα με τον στρατό των επαναστατημένων Ελλήνων. «Αισθάνομαι σαν Έλληνας και με αυτούς είμαι έτοιμος να υποφέρω για την πίστη και την ελευθερία».

Ο Μίλερ έφτασε στο Γαλαξίδι και για τα επόμενα 4 χρόνια υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό με τον βαθμό του συνταγματάρχη, πολεμώντας σε Μεσολόγγι, Ναύπακτο, Ναύπλιο και Αθήνα. Λίγες ημέρες πριν από την επιστροφή του βρέθηκε στη Λιβαδειά, όπου συναντήθηκε με τη γιαγιά τού 4χρονου τότε Λουκά- Μιλτιάδη, ο οποίος είχε μείνει ορφανός και από τους δύο γονείς του, που σκοτώθηκαν από τους Τούρκους. Ο Μίλερ λυπήθηκε το παιδάκι και αποφάσισε να το υιοθετήσει και να το πάρει μαζί του στις ΗΠΑ, θέλοντας με τον τρόπο αυτό, όπως έλεγε, να συνεχίζει να βοηθάει τους Έλληνες.

Ο Λουκάς αποδείχθηκε ιδιαίτερα έξυπνο παιδί και τελείωσε τη νομική σχολή, ενώ έκανε πρακτική εξάσκηση με ειδίκευση στα θέματα αγροτικών διεκδικήσεων στο Όσκος της Πολιτείας του Ουισκόνσιν.

Πολέμησε τους Ισπανούς.
Εκεί τον πέτυχε η έναρξη του αμερικανοϊσπανικού πολέμου και ο μετέπειτα πρώτος Έλληνας βουλευτής στο αμερικανικό Κογκρέσο, ακολουθώντας αντίστροφα τα χνάρια του θετού του πατέρα, πολέμησε με τον βαθμό τού συνταγματάρχη για τον αμερικανικό στρατό. Οι Αμερικανοί πέτυχαν μεγάλη νίκη, κατάφεραν να διώξουν τους Ισπανούς από τις Δυτικές Πολιτείες. Η αποστρατεία τού Λουκά- Μιλτιάδη συνέπεσε με την απόφαση του κυβερνήτη του Ουισκόνσιν να παραχωρήσει μεγάλες εκτάσεις γης σε όσους αποφάσιζαν να εποικήσουν την περιοχή.

Μαζί με τους χιλιάδες μετανάστες, κυρίως από την Κεντρική και τη Βόρεια Ευρώπη, βρέθηκε και το Ελληνόπουλο που ήδη από το 1853 και σε ηλικία 29 μόλις ετών είχε καταφέρει να εκλεγεί στο τοπικό Κοινοβούλιο. Σε αυτόν οφείλουν το όνομά τους τρεις πόλεις της Πολιτείας του Ουισκόνσιν- Αθήνα, Αρκαδία και Μαραθώνας- οι οποίες δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1850 από τους μετανάστες. Άλλωστε ο ίδιος ουδέποτε έπαψε να νιώθει Έλληνας, όπως έλεγε στους δικούς του ανθρώπους και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διατηρεί ζεστή τη θύμηση της πατρίδας του. Για δέκα χρόνια ο Λουκάς- Μιλτιάδης υπηρέτησε ως επίτροπος Δημοσίων Έργων στο Ουισκόνσιν και ως πρόεδρος των επιτρόπων, κερδίζοντας μεγάλη αναγνώριση στην πολιτεία. Στις εκλογές του 1891 ως υποψήφιος των Δημοκρατικών πέτυχε να εκλεγεί στο Κογκρέσο για διετή θητεία.

Επανειλημμένα βραβεύτηκε για την προσφορά του στο Ουισκόνσιν, ενώ σήμερα θεωρείται ένας από τους βασικούς πολιτικούς που πέτυχαν τη θεσμοθέτηση προοδευτικών αρχών. Ο Λουκάς Μίλερ, ο οποίος πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1902, δώρισε όλη του την περιουσία στο Ουισκόνσιν η οποία κατέληξε στο Πανεπιστήμιο, την Ιατρική Σχολή και το εθνικό πάρκο. Σε ανταπόδοση η πολιτεία έδωσε το όνομα του στο εθνικό πάρκο του Μιλγουόκι.

Στον ΛουκάΜιλτιάδη Μίλερ οφείλουν το όνομά τους τρεις πόλεις του Ουισκόνσιν: η Αθήνα, η Αρκαδία και ο Μαραθώνας

Αμερικανοί φιλέλληνες πολέμησαν το ΄21
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΑΡΟΛΙΝΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Όταν ξέσπασε η Επανάσταση το 1821 πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Τζέιμς Μονρόε. Έχει μείνει στην Ιστορία για το Δόγμα Μονρόε, το οποίο υπήρξε η πρώτη μεγάλη προειδοποίηση της χώρας του προς τη διεθνή κοινότητα ότι θα ασκήσει τη δική της εξωτερική πολιτική χωρίς να αποτελέσει ουραγό τών τότε Μεγάλων Δυνάμεων και θα θέσει ως πρωταρχικό στόχο την εξυπηρέτηση των εθνικών της συμφερόντων.

Από το 1823 όταν ο Μονρόε το διατύπωσε ενώπιον του Κογκρέσου μέχρι και σήμερα, η αμερικανική διπλωματία το αντιμετωπίζει ως έναν από τους πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Η στάση του επίσημου αμερικανικού κράτους απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση χαρακτηρίζεται από ιστορικούς ως φιλοτουρκική αφού, παρά τις διακηρύξεις υπέρ της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, οι ΗΠΑ παρέμειναν ουσιαστικά αμέτοχες και προσηλωμένες στο Δόγμα Μονρόε.

Ωστόσο, έχει τεκμηριωθεί από διάφορες πηγές ότι υπήρξε αμερικανικός φιλελληνισμός. Κύριοι εκφραστές του όμως ήταν απλοί πολίτες. Τα νέα του ελληνικού αγώνα έφταναν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού από την αλληλογραφία των Αμερικανών ναυτών και γρήγορα προκάλεσαν τη συμπάθεια του λαού, η οποία οδήγησε στη διοργάνωση εράνων για τη συγκέντρωση χρημάτων.

Σύλλογος Αμερικανών Φιλελλήνων
1810-1840. Ο ομογενής Παναγιώτης Νικολόπουλος, κάτοικος της Αουρόρας στο Ιλινόις, είναι πρόεδρος του Συλλόγου Αμερικανών Φιλελλήνων 1810-1840 και έχει θέσει ως στόχο του να ανακαλύψει τους Αμερικανούς φιλέλληνες, οι οποίοι ταξίδεψαν από τις μακρινές ΗΠΑ για να προσφέρουν έμπρακτα τη βοήθειά τους στον αγώνα των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Μέχρι τώρα οι έρευνες του Συλλόγου έχουν φέρει στο φως τρία ονόματα: Τζορτζ Τζάρβις, Σάμιουελ Χάου και Τζόναθαν Μίλερ.

Ο Τζορτζ Τζάρβις πολέμησε στο Μεσολόγγι και σκοτώθηκε το 1828. Ο Σάμιουελ Χάου ήταν γιατρός και έμεινε στην Ελλάδα από το 1825 μέχρι το 1827. Υπάρχουν όμως και άλλοι, όπως ο αξιωματικός του στρατού Ουίλιαμ Ουάσιγκτον που πολέμησε στο Μεσολόγγι και σκοτώθηκε στο Ναύπλιο το 1827. Ο γιατρός Τζον Γκέτι, ο ναυτικός Τζον Άλεν που πολέμησε στο Ναυαρίνο και την Κρήτη, αλλά και ένας μαύρος, ο Τζέιμς Ουίλιαμς, ναύτης της φρεγάτας «Ελλάς» με τον Ανδρέα Μιαούλη.