Από την Ευρώπη στην Αφρική

«Δύο χιλιόμετρα πριν ακουμπήσω την Αφρικανική Ήπειρο, άρχισα να κρυώνω. Δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά έπεσα πάνω σε έναν “τοίχο” από εκατοντάδες καβούρια τα οποία άρχισαν να με τσιμπάνε. Το έλεγα στον προπονητή μου και στους συνοδούς, αλλά δεν μπορούσαν και αυτοί να κάνουν τίποτα. Η στεριά που άρχισε να φαίνεται μπροστά μου, ήταν η εικόνα που μου έδωσε κουράγιο να ζήσω ένα από τα όνειρά μου».

Η 35χρονη Δανάη Μενεξιάδη, από την Καλαμαριά, είναι η πρώτη Ελληνίδα που κατάφερε να πραγματοποιήσει τον διάπλου του Γιβραλτάρ. Την περασμένη Τρίτη ξεκίνησε από την Ταρίφα της Ισπανίας και έπειτα από 4 ώρες και 48 λεπτά, έχοντας κολυμπήσει 22 χιλιόμετρα τερμάτισε στο Μαρόκο. «Από την πρώτη στιγμή, πριν ακόμη βουτήξω στο νερό, το μυαλό μου ήταν στον τερματισμό. Το πίστευα μέσα μου, έβλεπα απέναντι και μου φαινόταν ότι με μια “χεριά” θα έφτανα την Αφρική, αυτή ήταν η δύναμή μου», λέει στα «ΝΕΑ» και προσθέτει: «Ήταν κάτι που το σκεφτόμουν από καιρό. Έτσι, μαζί με τον προπονητή μου Νικόλα Ρεπανά ξεκινήσαμε την προετοιμασία πριν από ενάμιση χρόνο, στο Κολυμβητήριο του Δήμου Καλαμαριάς, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη ειδικό πρόγραμμα Μαραθώνιας Κολύμβησης, αλλά και όλο τον χειμώνα κολυμπούσα στις θάλασσες της Χαλκιδικής για να προετοιμαστώ καλύτερα για τις χαμηλές θερμοκρασίες που ήξερα ότι θα συναντούσα».

Κρύα νερά
Η νεαρή αθλήτρια έπεσε στη θάλασσα λίγο πριν από τις δέκα το πρωί της περασμένης Τρίτης. «Τα νερά της Ταρίφας, όπου δόθηκε η εκκίνηση, είχαν θερμοκρασία 19 βαθμούς Κελσίου, μόλις είχα αρχίσει την περιπέτειά μου. Σε αυτήν τη διαδρομή κάθε αθλητής είναι μόνος του, αυτός και η θάλασσα. Μόλις ξεκίνησα ήξερα ότι η απόσταση είναι 16-18 χιλιόμετρα, λόγω όμως των ρευμάτων και των ανέμων έγιναν είκοσι δύο. Ο τερματισμός δεν γίνεται σε συγκεκριμένο μέρος, στόχος είναι να ακουμπήσεις την Αφρικανική Ήπειρο. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το κρύο που ένιωσα όταν έφτασα στις ακτές του Μαρόκου, αφού η θερμοκρασία του νερού ήταν μόλις 16 βαθμούς Κελσίου. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει, αλλά ευτυχώς είχα προετοιμαστεί καλά σωματικά αλλά και ψυχικά και αυτό με βοήθησε να φτάσω στην άκρη. Η διαδρομή ήταν ένα ωραίο ταξίδι στο οποίο κάθε 30-40 λεπτά της ώρας σταματούσα για να πιω ένα μείγμα από νερό, λεμόνι και μέλι για να αναπληρώσω τις δυνάμεις μου, και έτρωγα κάτι μικρά σοκολατάκια. Όταν σταματάς δεν επιτρέπεται να στηριχτείς στη βάρκα των συνοδών αλλά ούτε και να ακουμπήσεις την απόχη με την οποία σου δίνουν το νερό, αλλιώς ακυρώνεσαι αυτομάτως. Όσο για τα πλοία της γραμμής, αυτά ενημερώνονται και αλλάζουν τη ρότα τους ούτως ώστε να μη δημιουργούν απόνερα. Όπως μου είπε ο προπονητής μου με ακολουθούσαν πολλά δελφίνια αλλά, για να πω την αλήθεια, δεν τα είδα αφού ήμουν αφοσιωμένη σε αυτό που έκανα. Αλλιώς θα έχανα τον στόχο. Όταν ακούμπησα την Αφρική, τότε κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι αθλητής. Από 8-9 χρονών που είμαι στις πισίνες, εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι οι κόποι μου δεν πήγαν χαμένοι».

Καλή επίδοση
Οι 4 ώρες και τα 48 λεπτά- ο χρόνος του διάπλου που έκανε η Δανάη Μενεξιάδη- θεωρούνται πολύ καλός χρόνος με δεδομένο ότι ο μέσος όρος για τις γυναίκες είναι περίπου τέσσερις ώρες και είκοσι λεπτά, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι εξαιρέσεις αφού πριν από έναν χρόνο η Ισπανίδα Τζέσικα Τραβιέσα Παλένθια έκανε τη διαδρομή σε 3 ώρες και 48 λεπτά.

ΙΣΧΥΡΑ ΡΕΥΜΑΤΑ

«Η απόσταση είναι 16-18 χιλιόμετρα, λόγω όμως των ρευμάτων και των ανέμων έγιναν είκοσι δύο»

«Της αξίζουν συγχαρητήρια»

Η ΔΑΝΑΗ αξίζει συγχαρητήρια, λέει ο Νικόλας Ρεπανάς με εμπειρία στον αγώνα, αφού ήταν ο προπονητής των δύο από τους τρεις Έλληνες που τα προηγούμενα χρόνια τόλμησαν να περάσουν το στενό. «Πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό, με καιρικές συνθήκες που δεν ήταν και οι καλύτερες δυνατές» επισημαίνει. «Μάλιστα ο Πορτογάλος αθλητής που προσπάθησε την επόμενη μέρα, ένας από τους καλύτερους μαραθωνοδρόμους διεθνώς, εγκατέλειψε λόγω της θερμοκρασίας. Το μήνυμα που περνάει η Δανάη είναι ότι ο αθλητισμός δεν σταματάει ποτέ, πάνω από όλα πρέπει να βάζεις στόχους, για να τους ξεπεράσεις, σε όποιο «στάδιο» της ζωής και αν τρέχεις».