Πρότειναν συνασπισμό για να απομονωθούν οι ευρωσκεπτικιστές

Έναν μεγάλο συνασπισμό που θα απομονώσει τους ευρωσκεπτικιστές και θα προωθήσει την ευρωπαϊκή ενοποίηση, πρότειναν οι Ευρωπαίοι συντηρητικοί στους αντιπάλους τους. Πρώτη ενέργεια αυτού του συνασπισμού, η επανεκλογή του Μπαρόζο.

Δύο είναι τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα αυτών των ευρωεκλογών, σύμφωνα με τη Χέδερ Γκράμπε, διευθύντρια του Ινστιτούτου «Ανοιχτή Κοινωνία» των Βρυξελλών. Το ένα είναι η αποτυχία της Αριστεράς να κάνει αισθητή την παρουσία της. Το δεύτερο είναι η άνοδος της Ακροδεξιάς και άλλων περιθωριακών κομμάτων. «Σε εποχή κρίσης», τονίζει, «δεν είναι σπάνιο να χάνει ο κόσμος την πίστη του στα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου. Μέχρι τώρα, όμως, όταν υπήρχε η προοπτική υψηλής ανεργίας πολλοί στρέφονταν προς την Αριστερά, ελπίζοντας το κράτος να τους φροντίσει. Αυτό δεν ισχύει πλέον. Ο κόσμος δεν πιστεύει το πρόγραμμα της Αριστεράς για την οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας».

Η κυριαρχία της Κεντροδεξιάς είναι πανθομολογούμενη. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρασύρεται από ένα «γαλάζιο κύμα» ανάλογο μ΄ εκείνο που το 2004 είχε πάρει τη θέση του «κόκκινου κύματος». Στις περισσότερες χώρες όπου κυβερνούν, οι συντηρητικοί θριάμβευσαν. Οι τρεις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις που έχουν απομείνει στην Ευρώπη (Βρετανία, Ισπανία, Πορτογαλία) ηττήθηκαν. Αλλά και στις δέκα χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και το 2007, η Δεξιά έχει το πάνω χέρι. Εντυπωσιακότερη είναι η περίπτωση της Ουγγαρίας, όπου το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα έφαγε «χαστούκι» από το Fidesz, το εθνικιστικό συντηρητικό κόμμα του Βίκτορ Ορμπάν (56%).

Αν οι συντηρητικοί είναι νικητές, δεν έχουν πάντως και την απόλυτη πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο. Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε έτσι χθες στις Βρυξέλλες, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Βίλφριντ Μαρτένς πρότεινε στους σοσιαλιστές και τους φιλελεύθερους να συγκροτήσουν όλοι μαζί έναν μεγάλο συνασπισμό. «Απέναντι στην άνοδο των λαϊκιστών και των ευρωσκεπτικιστών, η συνεργασία αυτή είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ», τόνισε.

Το πρώτο αποτέλεσμα της νίκης τους θα πρέπει να είναι, για τους συντηρητικούς, η επανεκλογή του προέδρου της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Προτίθενται μάλιστα να το ζητήσουν ήδη από τη σύνοδο κορυφής της 18ης και 19ης Ιουνίου. Σε αντάλλαγμα, θα «αφήσουν» την προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες. Ήδη, πάντως, ο Γάλλος οικολόγος Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ένας από τους θριαμβευτές αυτών των εκλογών, έχει εξαγγείλει την πρόθεσή του να ηγηθεί εκστρατείας εναντίον της επανεκλογής του Μπαρόζο.

Η προαναγγελθείσα διάσπαση
Αφού λυθεί αυτή η εκκρεμότητα, δεν θα υπάρχει πια κανένα εμπόδιο να γίνει η προαναγγελθείσα διάσπαση του ΕΛΚ, με τους Τόρις του Ντέιβιντ Κάμερον να ηγούνται μιας νέας ευρωσκεπτικιστικής ομάδας. Η ομάδα αυτή, που θα είναι τέταρτη σε μέγεθος στο Ευρωκοινοβούλιο με περίπου 50 έδρες, αναμένεται να ασκήσει σφοδρή κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτός από τους Βρετανούς συντηρητικούς, θα ανήκουν σ΄ αυτήν το εθνικιστικό Νόμος και Δικαιοσύνη (ΡiS) του Πολωνού Γιάροσλαβ Κατσίσνκι και το κεντροδεξιό ΟDS του πρώην πρωθυπουργού της Τσεχίας Μίρεκ Τοπολάνεκ.
Το τριπλό πρόβλημα των Σοσιαλιστών
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώργος Αγγελόπουλος

ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ Σοσιαλιστές, Σοσιαλδημοκράτες και Εργατικοί απέτυχαν να εκμεταλλευθούν εκλογικά την οικονομική κρίση, που θα πίστευε κανείς ότι θα τους προσέφερε εύφορο έδαφος στις ευρωεκλογές. «Αν οι Σοσιαλιστές δεν μπορούν να πάνε καλά τώρα, πότε θα πάνε καλά;» έλεγε χθες στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ένα απογοητευμένο μέλος ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος.

Η ευρωπαϊκή Αριστερά είναι σήμερα αντιμέτωπη με ένα τριπλό πρόβλημα, επισημαίνει η γαλλική «Λε Μοντ». Από τη μια, το μοντέλο του «τρίτου δρόμου» ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τον φιλελευθερισμό μοιάζει να βρίσκεται στο τέλος του. Οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν επίσης να αντιμετωπίσουν την άνοδο της αντι-φιλελεύθερης Άκρας Αριστεράς, όπως στη Γαλλία ή στη Γερμανία.

Και η Δεξιά παίζει στο γήπεδό τους, εφαρμόζοντας πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης τις οποίες δεν μπορούν να αποκηρύξουν (εθνικοποιήσεις, κανονιστική ρύθμιση των αγορών, σχέδια ανάκαμψης).

Στη Γερμανία το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SΡD), ήσσων εταίρος στον κυβερνητικό συνασπισμό, κατέγραψε το χειρότερο μέχρι σήμερα ποσοστό του. «Το αποτέλεσμα είναι σημαντικά χειρότερο από ό,τι περιμέναμε», δήλωσε ο πρόεδρος του, ο Φραντς Μιντεφέρινγκ. Στη Γαλλία, το Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΡS) έπεσε αρκετά κάτω του 20%, που θεωρούνταν «όριο ασφαλείας». Στα αίτια της ήττας περιλαμβάνονται οι εσωτερικές διχόνοιες, οι καβγάδες με την Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αυτό όμως δεν μπορεί να παρηγορήσει κανένα.

Το σκάνδαλο των δαπανών
Ούτε για τους Βρετανούς Εργατικούς είναι παρήγορο το γεγονός ότι η καταβαράθρωσή τους οφείλεται, σε σημαντικό βαθμό, στην οργή των ψηφοφόρων για το σκάνδαλο των βουλευτικών δαπανών.

«Είναι μια καταστροφή για το Εργατικό Κόμμα», έγραψε στο κύριο άρθρο της η αριστερή εφημερίδα «Γκάρντιαν».

Στην Αυστρία, ο καγκελάριος και ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Βέρνερ Φάιμαν οδήγησε το κόμμα του στο χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμά του. Στην Ισπανία, «η νίκη ανήκει αδιαφιλονίκητα στο (δεξιό) Λαϊκό Κόμμα», έγραφε στο κύριο άρθρο της η ισπανική «ΑΒC». «Με διαφορά τρεισήμισι μονάδων, είναι φανερή η απώλεια της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων προς τον πρωθυπουργό, ένα χρόνο μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας του» προσέθεσε, αναφερόμενη στον Σοσιαλιστή Θαπατέρο.

Στην Ιταλία, το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα του Φραντσεσκίνι σημείωσε πτώση, παρά τα σκάνδαλα με τον Μπερλουσκόνι. Στην Πορτογαλία, οι Σοσιαλιστές του Σόκρατες υπολείφθηκαν της Κεντροδεξιάς. Στην Ολλανδία, οι Εργατικοί υπέστησαν καθίζηση από το 23,6% στο 12,2%. Στην Ιρλανδία, οι κυβερνώντες προοδευτικοί του Φιάνα Φέιλ έχασαν 8 ποσοστιαίες μονάδες. Στη Βουλγαρία, οι κυβερνώντες Σοσιαλιστές έπεσαν κάτω από 20%. Στην Ουγγαρία, οι Σοσιαλιστές του Μzsp πήραν μόλις 17% των ψήφων.