Προεδρικός καναπές

Οδεύοντας προς το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 2000, αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο αρχίζει να ξεπερνάει το μοντέλο του παλαιού προέδρου της (κάθε) ομάδας.

ΠΕΡΑΣΑΝ τριάντα ολόκληρα χρόνια από το 1979, όταν οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι έγιναν ανώνυμες εταιρείες για να σηκώσουν τα χέρια ψηλά οι άνθρωποι που ασχολούνταν με τα κοινά της μπάλας και αναλάμβαναν όλο το κόστος της συντήρησης του σωματείου.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ έχει να καταδείξει αρκετά ονόματα παραγόντων που έκαναν προσωπική τους υπόθεση την ιδέα (όπως μας την παρουσίαζαν και οι ίδιοι) μιας ποδοσφαιρικής ομάδας και με δέλεαρ τη δύναμη που τους έδινε η δημοτικότητα της εξουσίας του ποδοσφαίρου αναλάμβαναν όλα τα έξοδα της λειτουργίας ενός ποδοσφαιρικού κλαμπ.

Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ της χρεοκοπίας ήταν- όπως αποδείχτηκε- αναπόφευκτη, γι΄ αυτό και τα τελευταία χρόνια το ελληνικό κράτος ανέλαβε την ευθύνη να ρυθμίσει τα χρέη που δημιουργήθηκαν ακόμη και στις πιο ισχυρές ομάδες και να ματαιώσει την επιλογή- μονόδρομο του λουκέτου για αρκετές από αυτές.

ΤΑ ΑΡΘΡΑ των σχετικών ρυθμίσεων έγιναν της μόδας, αλλά ούτε και αυτό το μέτρο της Πολιτείας που νιώθει απαραίτητη την ανάμειξή της στα εταιρικά του ποδοσφαίρου λόγω του μεγάλου αριθμού των οπαδών που υπάρχει στο πελατολόγιό τους αποδείχθηκε ικανό να σταματήσει τις εξελίξεις.

ΜΕ ΤΗ ΧΡΟΝΙΚΗ συγκυρία στα οικονομικά να επιβάλει καθεστώς ύφεσης και στο ποδόσφαιρο, οι λεγόμενοι επενδυτές αντιλαμβάνονται πλέον ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν και για τον λόγο αυτό ανακαλύπτουν την επιλογή της πολυμετοχικότητας που έχει εφαρμοστεί ήδη και στην ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό, ενώ τώρα είναι έτοιμος να ανοίξει την πόρτα του και ο Ολυμπιακός.

Η ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ τού ενός είναι φανερό ότι κλονίζεται γιατί μειώνονται τα έσοδα και από τα τηλεοπτικά αλλά και από τους πανίσχυρους χορηγούς που κι αυτοί δεν διαθέτουν πλέον το ξεχειλωμένο πορτοφόλι των προηγουμένων ετών.

ΤΙ ΤΟΥΣ έχει απομείνει; Τα χρήματα από τη συμμετοχή τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τα οποία αποτελούν σημαντικό έσοδο, πλην όμως αφορούν τους λίγους ενώ τελευταία έχουν προκύψει αρκετά εμπόδια στον δρόμο τους που έχουν να κάνουν με τους προκριματικούς αγώνες.

ΓΕΓΟΝΟΣ είναι ότι οι ισχυροί του ποδοσφαίρου καταφεύγουν στη λύση του συνεταιρισμού προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις δυσβάσταχτες οικονομικές υποχρεώσεις αλλά να μοιραστούν και τη δόξα και τη δύναμη που συνεχίζει να προσφέρει το ποδόσφαιρο όσα χρόνια κι αν περάσουν. ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ γίνεται και στους λίγους επωνύμους αλλά και στους πολλούς, το ονοματεπώνυμο των οποίων αναγράφεται μόνο στο εισιτήριο διαρκείας που είναι τόσο απαραίτητο για να προκύψει η γερή προκαταβολή πριν από την έναρξη της μεταγραφικής περιόδου.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ δεν είναι απαραίτητο να αποτελούν αρνητική εξέλιξη, απλά το ζητούμενο είναι αν θα προκύψει η σοβαρή βάση πάνω στην οποία θα στηριχτεί το μέλλον των ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιρειών.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ αρκετών ισχυρών στο τιμόνι μπορεί να φέρει και διαφωνίες σχετικά με τον τρόπο της οδήγησης ενώ και ο λαός που ακολουθεί την ομάδα συμμετέχει μόνο σε ό,τι αφορά τη συμβολή του στα οικονομικά αφού άλλο δικαίωμα δεν διατηρεί και το μόνο κίνητρο με βάση το οποίο μπορεί να λειτουργήσει είναι το συναίσθημα.

Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ της πολυμετοχικότητας, αν τελικά εξασφαλίσει τη μονιμότητα, προφανώς και θα αλλάξει άρδην τον τρόπο της λειτουργίας μιας ποδοσφαιρικής εταιρείας, αφού τα «φρέσκα» μυαλά αναμένεται να παρουσιάσουν και ένα νέο μοντέλο του προέδρου που ασχολείται με όλους και με όλα και φροντίζει για ό,τι αφορά την ομάδα του.

ΙΣΩΣ ΔΗΛΑΔΗ στο μέλλον να μην έχουμε κάθε Κυριακή τις ανακοινώσεις για τη διαιτησία με απώτερο σκοπό το επόμενο λάθος να είναι υπέρ της ομάδας μας, μπορεί να «ξεφυτρώσουν» καινούργια γήπεδα αλλά να δημιουργηθούν και προπονητικά κέντρα, ενώ δεν αποκλείεται να φτάσουμε στο σημείο να δούμε και καλύτερη ποιότητα ποδοσφαίρου.

ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ εξαιρετικά αισιόδοξο το σενάριο;