[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δεν άντεξα ούτε τρία λεπτά σε στάση ηρεμίας

Τη περασμένη Πέμπτη μπήκα φουριόζα στο ξενοδοχείο όπου θα συναντούσα τον διακεκριμένο καθηγητή του Χάρβαρντ, Χέρμπερτ Μπένσον, που είναι γνωστός και ως ο «γκουρού» της ηρεμίας. Ήμουν αγχωμένη από το ενδεχόμενο πιθανής καθυστέρησης, μιας και το ραντεβού είχε οριστεί νωρίς το πρωί και η χιλιομετρική απόσταση που μας χώριζε σε συνδυασμό με το γνωστό μποτιλιάρισμα, αύξαναν κατά πολύ τις πιθανότητες να του κάνω κακή εντύπωση! Τον βρήκα στο εστιατόριο- μόλις είχε τελειώσει το πρωινό του και διάβαζε εφημερίδα. Αμέσως μετά τη χειραψία, έβαλα το χέρι μου στην τσάντα σε μια προσπάθεια να εντοπίσω το κασετοφωνάκι. Παρατήρησα πως με κοίταξε «στραβά», ομολογώ όμως πως δεν κατάλαβα τι τον ενόχλησε.

Με τους ευγενικούς τρόπους που τον διακρίνουν, προσπάθησε να μου επιβάλει πιο αργούς ρυθμούς.

Πιθανόν, μια πιο χαλαρή εισαγωγή στη γνωριμία μας. Μάλλον, έχω ξεχάσει τις δυνατότητες του «φρεναρίσματος»: του ανέφερα επί τροχάδην τα βασικότερα σημεία του βιογραφικού μου. Νόμιζα πως περνούσα από μια διαδικασία ελέγχου.

Παρέδωσε τα όπλα, αρκέστηκε σε ένα νεύμα συμπάθειας και δέχτηκε αγόγγυστα τον «βομβαρδισμό» ερωτήσεων. Έπειτα από λίγα λεπτά με συνεπήρε με τα όσα έλεγε, πως δηλαδή ο οργανισμός διαθέτει έναν μηχανισμό αντιστρές και πως χρειάζεται να διαθέσουμε μόλις 10 λεπτά την ημέρα για ασκήσεις ηρεμίας ώστε να τον πυροδοτήσουμε.

Η απορία στο πρόσωπό μου ίσως να ήταν και ο λόγος που ζήτησε να το προσπαθήσω, εκεί στη μέση του ξενοδοχείου. Έκλεισα τα μάτια μου, όπως μου είπε, και προσπάθησα να επικεντρωθώ σε μια αγαπημένη εικόνα. Δεν άντεξα ούτε τρία λεπτά σε στάση ηρεμίας!

Γέλασε με κατανόηση. Μου έδωσε την άδεια να του τηλεφωνήσω, όποτε νιώσω έτοιμη να δώσω χρόνο στον εαυτό μου- έχει άλλωστε κουράρει και πιο δύσκολες περιπτώσεις, όπως μου τόνισε…