[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Το καθαρτήριο της πολιτικής ευθύνης

ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ εβδομάδα το πανελλήνιο άκουσε δύο φορές τον Πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει με στόμφο για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ότι αναλαμβάνει ο ίδιος την πολιτική ευθύνη και παράλληλα να δίνει συγχωροχάρτι στους εμπλεκόμενους στην υπόθεση υπουργούς της Ν.Δ. Μόνο που ο κ. Καραμανλής παρέλειψε να εξηγήσει πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται την έννοια της πολιτικής ευθύνης για μία υπόθεση που, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, κατατάσσεται στην πρώτη τριάδα των σκανδάλων από τη μεταπολίτευση κι έπειτα. Τι είναι άραγε η «πολιτική ευθύνη»; Μία φράση γενική και αόριστη που η εκφορά της δεν έχει κάποια προβολή, κάποιο τίμημα για το πρόσωπο που την αναλαμβάνει;

Γενικώς οι κυβερνώντες της Ν.Δ. τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αναγνωρίζοντας και μόνο κάποια λάθη ή παραλείψεις, για να μη μιλήσουμε για σκάνδαλα, ξεμπερδεύουν με τις ευθύνες τους και οδηγούνται σε μία αποκλειστικά δικής τους αντίληψης αυτοκάθαρση. Προσφάτως, με αφορμή την παραίτηση Βερελή, ο πρώην υπουργός και δις αποπεμφθείς από κυβερνητικά πόστα κ. Σάββας Τσιτουρίδης (το όνομα του οποίου συνδέθηκε με την υπόθεση των γαλάζιων κουμπάρων και το σκάνδαλο των ομολόγων) δήλωσε περίπου οργισμένος για το ΠΑΣΟΚ ότι όποια πέτρα και να σηκώσει κανείς θα βρει από κάτω σκάνδαλα. Ομοίως ο γραμματέας της Ν.Δ. κ. Λευτέρης Ζαγορίτης είπε για το σκάνδαλο της Siemens, αναφερόμενος στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πως στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Μπορεί αμφότεροι να έχουν δίκιο. Το ζήτημα όμως τώρα είναι πώς αντιμετωπίζει η κυβερνητική παράταξη τα σκάνδαλα που την κυκλώνουν. Ειδήμονες περί την πολιτική επικοινωνία αναγνωρίζουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση… Μόνο που το κόλπο αυτό δεν πιάνει πάντα. Ιδίως όταν έχει προηγηθεί άρον άρον το κλείσιμο της Βουλής που αν μη τι άλλο δημιουργεί υπόνοιες ακόμη και στον κάθε καλοπροαίρετο πολίτη. Πόσω μάλλον όταν ο απηυδημένος πολίτης έχει αποφασίσει να φτύσει το πολιτικό σύστημα γιατί έχει απολέσει την εμπιστοσύνη του απέναντι στα κόμματα εξουσίας και έχει γεμίσει με αμφιβολίες για την αξιοπιστία των μικρότερων κομμάτων.

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να αναλάβει κάποιος την πραγματική πολιτική ευθύνη;