Ο Ανδρέας αγόραζε τριαντάφυλλα

«Ο παππούς μου, ο Σπύρος, ήταν εδώ από το 1930. Αυτός έμαθε τη δουλειά στον πατέρα μου, μέχρι που το 1985 ανέλαβα πια εγώ το μαγαζί. Εδώ μέσα, άλλωστε, έχω μεγαλώσει. Ακόμα θυμάμαι τον εαυτό μου με κοντά παντελονάκια, να παίζω κουτσό έξω στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας».

Με σπουδές στις Πολιτικές και Κοινωνικές Επιστήμες, μέχρι και Μaster of Αrts στις Διεθνείς Σχέσεις, στην Αμερική, ο 49χρονος Σπύρος Κοντογιάννης επέλεξε να παραμείνει συνεχιστής της οικογενειακής κληρονομιάς. Στο υπ΄ αριθμόν 11 «λουλουδάδικο» είναι ο πιο κοντινός στην πλαϊνή είσοδο της Βουλής ανθοπώλης, μαζί με τη σύζυγό του.

Χρόνια τώρα, όπως λέει, ανώνυμοι, αλλά και επώνυμοι, κοντοστέκονται να διαλέξουν από την υπαίθρια βιτρίνα του. «Πολιτικοί όλων των κομμάτων ψώνιζαν κι ακόμα ψωνίζουν από μας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, για παράδειγμα, προτιμούσε συνήθως τριαντάφυλλα. Πελάτης μας ήταν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, αλλά και η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ο Τόλης Βοσκόπουλος ερχόταν πάντα νύχτα, μετά το κέντρο όπου τραγουδούσε, κι έψαχνε να αγοράσει τσιντόνια», σημειώνει.

«Εκατόν είκοσι χρόνια ιστορίας έχουν τα λουλουδάδικα έξω από τη Βουλή. Κι εγώ, μια ζωή σ΄ ένα από αυτά, έχω δει μπροστά μου πάρα πολλά: Προέδρους Δημοκρατίας, πρωθυπουργούς, βασιλιάδες, βουλευτές και βεβαίως τους Αθηναίους. Σήμερα, όμως, άνθρωποι που ήξεραν τα μαγαζιά αυτά από παιδιά, περνούν, γέροι πια, από δω και με ρωτούν “γιατί έκλεισαν τα περισσότερα ανθοπωλεία δίπλα σας;”. Ήμασταν δύναμη όλα μαζί, και τα έντεκα! Οι καιροί, όμως, άλλαξαν…».

Εξήντα ένα χρόνια ανθοπώλης, εξακολουθεί να φορά καθημερινά τη στολή της εργασίας του. Στα 83 του σήμερα, ο κ. Γιάννης Κωστάκης επιμένει να χρωματίζει και να αρωματίζει με τα λουλούδια του το πολύβουο σκηνικό στην καρδιά της Αθήνας, στην αφετηρία της Βασιλίσσης Σοφίας, στο Σύνταγμα. «Αρχικά οι περισσότεροι ανθοπώλες της περιοχής ήταν απέναντι, συγκεντρωμένοι σε υπαίθριους, γωνιακούς πάγκους, μπροστά στο σημερινό υπουργείο Εξωτερικών. Πολλοί- 22 σε αριθμό- τότε έπιαναν χώρο, λέρωναν και το πεζοδρόμιο με τα υπολείμματα της πραμάτειας τους. Γι΄ αυτό και ο δήμαρχος της εποχής προτίμησε να κάνει έντεκα μαγαζιά γι΄ αυτούς, να τους βάλει από δυο μαζί, συνεταίρους, μέσα, για να τους καλύψει όλους», λέει στα «ΝΕΑ». Σ΄ ένα από αυτά ο ίδιος άρχισε να βγάζει από νεαρός τα πρώτα του μεροκάματα. «Πρωτοδούλεψα εδώ παιδί, από το 1948 ως υπάλληλος, για εννέα- δέκα χρόνια. Έπαιρνα έξι- εφτά δραχμές την ημέρα, για δουλειά…μονοκοπανιά, από το πρωί μέχρι και το βράδυ. Ήμασταν ανοιχτά όλο το εικοσιτετράωρο», ανατρέχει και αναπολεί τα περασμένα. «Τα παλιά τα χρόνια, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Όσο παραμέναμε όλοι μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλον, έστω ανταγωνιστές, είχε άλλη θαλπωρή αυτή η συνύπαρξή μας! Σιγά σιγά, όμως, λιγοστέψαμε. Απομείναμε πια μόλις τρεις ιδιοκτήτες, σε συνολικά πέντε ανθοπωλεία», περιγράφει.

«ΜΑΡΑΣΜΟΣ»

Από το «λουλουδοπάζαρο» της δεκαετίας του ΄40, έχουν απομείνει μόλις 3 ανθοπώλες