[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Γιάννης Κ. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, για τον «τελευταίο των Μοϊκανών» Μιχάλη Παπαγιαννάκη)

Η απώλεια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη έχει έναν συμβολισμό. Είναι η απώλεια ενός είδους αριστερού που συνδυάζει την ευαισθησία, τη γενναιοδωρία και την ένταξη με τη γνώση και τη λογική.

Αυτού του τύπου την Αριστερά η χώρα την έχει ανάγκη. Η απώλεια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη όμως καθιστά ακόμη δυσκολότερη τη συγκρότησή της.

Ο χώρος όπου αναδείχθηκε, η ανανεωτική Αριστερά, είναι όλο και πιο μειοψηφικός στο ευρύτερο σχήμα όπου μετέχει. Την ίδια στιγμή που τα καλύτερα στελέχη της, απηυδισμένα από τη μιζέρια και τη μικρόνοια, έχουν ήδη ανοίξει τα φτερά τους για άλλους ορίζοντες, ο ίδιος επέλεξε να μείνει εκεί ώς το τέλος.

Η πολιτική ζωή ενός τόπου δεν είναι ένα άθροισμα ατομικών υπάρξεων ή μοναχικών βηματισμών, αλλά ένα σύνολο προσώπων, απόψεων, ιδεών, αντιλήψεων, σχεδίων και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, όπου ο καθένας δίνει αξία ή απαξία στον διπλανό του. Ο Κλεμανσό έλεγε ότι «τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους». Σωστό.

Αυτό όμως δεν εμποδίζει τα νεκροταφεία να γεμίζουν από τους καλύτερους.

(«Το Βήμα»)