Οι απολυμένοι του 2009 είναι οργισμένοι αλλά όχι επαναστάτες όπως το ΄68

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ «Μάης του ΄68»; Προφήτες όλων των πλευρών ήταν πεπεισμένοι. Η κοινωνική κρίση, την οποία επιτείνει η οικονομική κρίση, δεν μπορούσε να καταλήξει, αυτή την άνοιξη του 2009 στη Γαλλία, παρά σε μια κοινωνική έκρηξη ανάλογη με εκείνη που σημειώθηκε πριν από 41 χρόνια. «Ένας νέος Μάης του ΄68 δεν θα έκανε κακό!», δήλωνε στις 13 Μαΐου ο Ολιβιέ Μπεζανσενό. Ο ηγέτης του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κινήματος ονειρευόταν ακόμα μια ανάβαση απολυμένων- των πιο χαρακτηριστικών θυμάτων της κρίσης, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ξανά την ομηρεία (χωρίς βία) εργοδοτών- στο Παρίσι.

Εντούτοις ο Μάης του 2009 τελειώνει χωρίς καμία κοινωνική καταιγίδα στον ορίζοντα. Ο αποκλεισμός της Σορβόννης, συμβόλου της φοιτητικής εξέγερσης του ΄68, ήρθη. Οι απολυμένοι εργαζόμενοι δεν συνασπίστηκαν πέραν των διαδηλώσεων που διοργάνωσαν τα συνδικάτα. Δεν υπήρξε η παραμικρή σύμπραξη ανάμεσα στα διαφορετικά κινήματα, στα πανεπιστήμια ή τα νοσοκομεία και τις πομπές των εργαζομένων. Τα συνδικάτα αντιστάθηκαν σε κάθε κάλεσμα για γενική απεργία.

Οι εργαζόμενοι που καταφεύγουν σε ριζοσπαστικές διαμαρτυρίες δεν θέλουν, αντίθετα απ΄ ό,τι πολλοί «αντάρτες» του Μάη του ΄68, να «κάνουν επανάσταση»- ιδίως απουσία οποιασδήποτε πολιτικής προοπτικής. Εκφράζουν απλώς την απόγνωσή τους και την οργή τους για τις αδικίες, ξεσπούν όταν σκέπτονται πως δεν έχουν πια τίποτε να χάσουν. Όπως σημειώνει ο κοινωνιολόγος Ρομπέρ Καστέλ, «οι μεγάλες, ιστορικές αναταραχές έρχονται μέσω συλλογικών μορφών διαμαρτυρίας. Σκόρπιες ενέργειες, έστω και σημαντικές, δεν σχηματίζουν απαραίτητα ένα συλλογικό κίνημα». Την άνοιξη του 2009, αυτό που ξεπροβάλλει κάτω από το πλακόστρωτο στη Γαλλία είναι η συλλογική κατάθλιψη, που αποτελείται από αναρίθμητους ατομικούς θυμούς. Δεν είναι όμως βέβαιο ότι η ομοσπονδία των εργοδοτών έχει συνειδητοποιήσει την έκτασή της. Βγαίνοντας από την αποχαύνωσή της, προσκάλεσε τα συνδικάτα να συζητήσουν αύριο- μετά τη σημερινή, τέταρτη «ημέρα διαμαρτυριών» που διοργανώνουν- για ένα χρονοδιάγραμμα διαπραγματεύσεων. Όσο για την κυβέρνηση, αυτή επαναφέρει τον Ιούλιο στο κοινοβούλιο μία πρόταση νόμου, ελαφρώς τροποποιημένη, για την κυριακάτικη εργασία- κόκκινο πανί για τα συνδικάτα. Θα ήταν όμως λάθος να επαναπαυτεί με αυτήν την κατάθλιψη χωρίς καταιγίδα- οι φθινοπωρινές καταιγίδες είναι συχνά οι χειρότερες.