Το Πνεύμα του Τόνου

Θλίψη
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Έβλεπα προχθές σε μια πρωινή σοβαρή πολιτική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης πέντε, εκπροσώπους των κοινοβουλευτικών κομμάτων, νεολαίους να εκτιμούν (τρόπος του λέγειν) τις φοιτητικές εκλογές και επ΄ ευκαιρία και τις προοπτικές των κομμάτων τους στις προσεχείς ευρωεκλογές.

Θλίψη. Απαρηγόρητη! Κανένα επιχείρημα πέρα από τις κραυγές και την προσπάθεια καθενός με τα ουρλιαχτά να καβαλήσει τη φωνή του άλλου. Συνθηματολογία, ξύλινη γλώσσα και συνειδητή και επίμοχθη προσπάθεια να μην ξεφύγουν από την κεντρική γραμμή και την προπαγάνδα των κατεστημένων στελεχών. Θλιβερά φερέφωνα, ντουντούκες που σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ απαντούν με υλακές όταν αντικρύσουν την κομματική τροφή να αιωρείται. Καμιά φρεσκάδα, καμιά πρωτοτυπία, καμιά τόλμη, κανένα ρίσκο αλλά μόνο στερεότυπα, ρετσέτες, συνταγές, σκονάκια. Βαποράκια κομματικών ουσιών. Εθισμένοι στις ουσίες αυτές ούτε σκέπτονται ποτέ να απεξαρτηθούν, αντίθετα βγαίνουν στο μεϊντάνι να εθίσουν κι άλλους για να εισπράξουν των ιδεολογικών εμπόρων την κομματική «δόση» που θα τους καταστήσει εν καιρώ παράγοντες στη διακίνηση της κομματικής πραμάτειας. Θλίψη. Απελπισία.