Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Ήρωες στα σκοτεινά

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Συνήθως ανοίγοντας την τηλεόραση θα δούμε πολιτικούς να ωρύονται και πίσω τους να στήνονται χοροί εκατομμυρίων ή ανθρώπους που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή μας μέσω τραγελαφικών ενεργειών.

Και όμως, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αξίζουν την προσοχή και τον θαυμασμό μας: στο πλαίσιο μιας εργασίας για το πανεπιστήμιο έπεσα πάνω στην ιστορία του Τom Β. από το Μάντσεστερ, που θα μπορούσε να είχε τη φυσιολογική ζωή κάθε 23χρονου εάν δεν βρισκόταν στο τελικό στάδιο του καρκίνου. Αυτό όμως που τον κάνει ξεχωριστό δεν είναι η τραγικότητα της ασθένειάς του, αλλά το φοβερό θάρρος και ο αλτρουισμός του.

Σε αυτή τη κατάσταση- και έχοντας λιγότερο από έναν χρόνο ζωής- αποφάσισε να φέρει εις πέρας μια πεζοπορία από τη Δυτική Αγγλία στην Ανατολική, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του Παιδοογκολογικού Τμήματος του νοσοκομείου στο οποίο νοσηλευόταν. Ψάχνοντας βρήκα και το σχετικό γκρουπ στο facebook.

Εκεί παρακολουθούσα την εξέλιξη και της αποστολής του, η οποία ολοκληρώθηκε παρά τις αντιξοότητες, και την επιτυχία του εράνου- μέχρι στιγμής 80.000 ευρώ. Ο ίδιος βραβεύθηκε με το ειδικό βραβείο του Μάντσεστερ για το 2008 και έφυγε στις 14/5/2009, έχοντας δώσει ένα τεράστιο μάθημα ανθρωπιάς και ηρωισμού…

Μέσα, λοιπόν, σε όλα όσα μας ενοχλούν ή μας εκνευρίζουν σε μια νοσηρή κοινωνία, βρίσκουμε και παραδείγματα που μας επιτρέπουν να λέμε ότι ακόμη υπάρχουν άνθρωποι.

Αθηνά Λαοπόδη, φοιτήτρια Βιοχημείας Έχω μόνο στίχους του Γιώργου Σεφέρη, αγαπητή Αθηνά, να παραθέσω:

«Να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης/ που έφυγε μ΄ ανοιχτές πληγές απ΄ το νοσοκομείο/ ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη/ που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,/ ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας. “Στα σκοτεινά/ πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…”./ Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά».


Στο ντιβάνι του Γιάλομ

Αγαπητή Φοίβη, Ο «καταλληλότερος» προτίμησε να δεχθεί τους μπασκετμπολίστες παρά τους Κρήτες αγρότες. Δεν του δίνω άδικο. Το ίδιο είναι να συζητάς την επιδότηση του βάμβακος και το καθοριστικό τρίποντο; Και αν ο «ανιψιός» κατέχει- ακόμα- υψηλή θέση στην κρίση του κοινού, πού να δείτε τον «θείο», που έχει πάρει κεφάλι στους «Μεγάλους Έλληνες» και… τρώνε τη σκόνη του ένας Κολοκοτρώνης, ένας Παπανικολάου, ένας Περικλής, ένας Πλάτων και ένας Σωκράτης! Μετράει ένας «Χρυσούς Αιών» μπροστά σε μια προδοσία της Κύπρου και μια εκλογική αναμέτρηση του 1961 με βία και νοθεία, όταν ψήφιζαν και τα δέντρα; Μας εκπλήσσουν αυτές οι δημοσκοπήσεις. Μήπως παραφρόνησαν οι Έλληνες; Μήπως πρέπει να τους ξαπλώσουμε στο «ντιβάνι του Γιάλομ»;

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά Ααααα, όλα κι όλα, αγαπητή Μάρα!

Δεν θα τα βάλετε μ΄ εκείνους που πλασάρουν μεγάλους Έλληνες (ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν). Μου θυμίζετε τις «Σκέψεις ενός ληστού» του Δημητρίου Παπαρρηγοπούλου: «Τις μέγας ανήρ έμεινεν άγευστος κοινωνικώς πικριών; Διατί; Διότι είναι αισχρά η κοινωνία, διότι είναι χαμερπής ο κοινωνικός άνθρωπος και φθονεί τον υπέρ την γην υψούμενον»…


Τα μεταξωτά μουσεία θέλουν και επιδέξια μυαλά
Φοίβη

Χρονιά μουσείων θα μπορούσε να ανακηρυχθεί το 2009, που έκανε ποδαρικό με την ολοκλήρωση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με πολύτιμες συλλογές μικροτεχνίας και κορυφώνεται στις 20 Ιουνίου με τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης.

Η ανέγερση του Νέου Μουσείου διεκδικεί ρεκόρ τριάντα χρόνων καθυστερήσεων με τρεις άκαρπους διαγωνισμούς και 140 προσφυγές, ρεκόρ ταχύτητας στην ανέγερση από τη στιγμή που «ξεμπλοκάρισε», ρεκόρ βιασύνης στο στήσιμο των έργων, ρεκόρ εξόδων για τα διεθνή εγκαίνια.

Τρίτο έρχεται το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, που άνοιξε τμηματικά κι έχει οργανώσει δεκάδες χαμηλών τόνων περιοδικές εκθέσεις και εκδηλώσεις.

Μουσεία έχουμε κι έρχονται κι άλλα, όπως το μουσειάκι-κόσμημα της Βραυρώνας ή το μουσείο μαμούθ των Πατρών. Το θέμα είναι τι άλλο προσφέρουν εκτός από ωραία εκθέματα. Χώρους στάθμευσης; Σημειώσατε πλην. Πληροφοριακή στήριξη; Ελάχιστη. Μπαρ-αναψυκτήρια, πωλητήρια και πωλητέα είδη; Ανύπαρκτα έως αδιάφορα. Ωράρια; Παραπαίοντα.

Οι ξένοι tour operators δεν ξέρουν πότε τελειώνει το χειμερινό ωράριο, πότε αρχίζει το θερινό. Τα μισά μεγάλα μουσεία ανοίγουν μέχρι το βράδυ, τα άλλα μισά κλείνουν στις 14.30. Κι εκείνοι αδυνατούν να προγραμματίσουν επισκέψεις. Και, φυσικά, οι ξένοι επισκέπτες μειώνονται. Άσε που οι Έλληνες δεν πλησιάζουν.

Τι κάνουν τα «έξυπνα» μεγάλα μουσεία Ελλάδας και εξωτερικού; Εφαρμόζουν συνεχόμενο ωράριο μέχρι αργά τη νύχτα μια-δυο φορές την εβδομάδα. Οργανώνουν εκδηλώσεις, προβολές, διαλέξεις, χάπενινγκ για να προσελκύσουν και άλλες ομάδες κοινού. Μαζεύουν χορηγίες, προβάλλουν το έκθεμα ή το απόκτημα του μήνα, δανείζουν και δανείζονται έργα.

Αν δει κάποιος τις θεματικές εκθέσεις με ελληνικό ενδιαφέρον που οργανώνονται κάθε μήνα στα μουσεία του εξωτερικού, έχουμε ένα αληθινό χρυσωρυχείο που μένει ανεκμετάλλευτο. Με άλλα λόγια, τα καινούργια μουσεία θέλουν και καινούργια μυαλά για ν΄ αποδώσουν.