[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Καιρός για διάλογο…

Ένα δελτίο Τύπου- διαφορετικό από τα άλλα- με ξάφνιασε ευχάριστα. Η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία- έγραφε – διοργάνωσε στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών «εκδήλωση έντονων συμβολισμών, με πολλούς αποδέκτες και μεγάλη κοινωνική σημασία».

Στις προθέσεις των διοργανωτών ήταν «η ανάδειξη και η ανάλυση του φαινομένου των εκτεταμένων επεισοδίων που συγκλόνισαν τον περασμένο Δεκέμβρη την Αθήνα και ολόκληρη την Ελλάδα και σχολιάσθηκαν σε όλη την Ευρώπη».

Οι Έλληνες ψυχίατροι ψάχνουν να καταλάβουν τα αίτια και τις αφορμές που οδήγησαν την ελληνική νεολαία σε «διεκδικήσεις ιδιαίτερων μορφών». Εκείνη την περίοδο – λένε οι επιστήμονες της ψυχής- «εκφράστηκε με καθολικότητα η ηθική ευαισθησία μαθητών και μαθητριών, που συνοδεύει στην εποχή μας τόσο τη διεύρυνση των κοινωνικών ρόλων τους όσο και την επιταχυνόμενη ψυχική ωρίμασή τους».

Οι ομιλητές διευκρίνισαν ότι δεν είχαν σκοπό τον «εκψυχιατρισμό ενός εξαιρετικά σημαντικού φαινομένου, που δεν πρέπει να λησμονηθεί», αλλά την επαναπροσέγγισή του με τα εργαλεία που διαθέτει η επιστήμη. Η απαρχή ενός διαλόγου ανάμεσα σε επιστήμονες και ενδιαφερόμενους πολίτες πρέπει να εστιασθεί- όπως αναφέρουν οι πρώτοι- στις απορίες που έχουν προκαλέσει οι κινητοποιήσεις παιδιών, προεφήβων και εφήβων.

Δηλαδή: Μπορούμε να κατανοήσουμε τις μεταβολές που έχουν συμβεί στη συμπεριφορά των παιδιών μας;

Σxετίζεται ίσως ο πρώιμα απωλεσμένος παράδεισος της παιδικής ηλικίας τους με την επιθετική άρνηση της αποξένωσης που χαρακτηρίζει τα αστικά κέντρα; Ποια είναι η σχέση της ραγδαία εξελισσόμενης ψυχοσεξουαλικής χειραφέτησής τους με τις γονεϊκές μορφές; Πώς αντιμετωπίζουν και συνδιαμορφώνουν οι νέοι τη γοητεία των μαζικότερων συντροφικών αναζητήσεων; Είναι οι γονείς απογοητευμένοι ή υπερήφανοι για την απόρριψη της πραγματικότητας που διατυπώνουν τα παιδιά τους; Και ακόμα, ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στη δική τους εφηβεία και την εφηβεία των νεώτερων; Οι νέοι μας δεν ξέχασαν. Τους ακούω να συζητούν πολύ μεταξύ τους για το τι ήταν τελικά αυτό το πρωτόγνωρο ξέσπασμα: ήταν εξέγερση των νέων εναντίον του συστήματος ή μια γενικότερη κοινωνική εξέγερση- ανεξαρτήτως ηλικίας- κατά της κοινωνικής αδικίας και της αποτυχίας της πολιτικής; Εμείς γυρίσαμε στα τετριμμένα της μιζέρικης ρουτίνας μας και μάλλον λησμονήσαμε. Τώρα- με τη Σορβόννη, την καρδιά του Μάη του ΄68, να παραμένει κλειστή για δεκαπέντε εβδομάδες από τις έντονες διαμαρτυρίες των φοιτητών- είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε με τα παιδιά μας με «κρύο αίμα» και ανοικτό μυαλό. Οι ψυχίατροι μάς δίνουν τη «μαγιά» για να ζυμώσουμε…