«Παγώστε τους νέους οικισμούς»

Να καθήσει αμέσως στο τραπέζι των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων και να παγώσει, όπως οφείλει βάσει του οδικού χάρτη, κάθε οικιστική δραστηριότητα στη Δυτική Όχθη αξίωσε χθες από τον σκληροπυρηνικό Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπένιαμιν Νετανιάχου ο Μπαράκ Ομπάμα- χωρίς ωστόσο να τον πείσει να ταχθεί δημοσίως υπέρ της λύσης δύο κρατών στη Μέση Ανατολή.
«Αυτή θα είναι η αποστολή της ζωής μου», είχε δηλώσει ο Νετανιάχου στην ισραηλινή εφημερίδα «Μααρίβ» προτού ξεκινήσει για την πρώτη μετεκλογική επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον. Όμως από ό,τι φάνηκε από τις δηλώσεις των δύο ηγετών μετά το πέρας των συνομιλιών τους στον Λευκό Οίκο, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έκανε πίσω σε καμία από τις θέσεις που έχει διατυπώσει: επανέλαβε πως οι ΗΠΑ παραμένουν αφοσιωμένες στη λύση των δύο κρατών και κάλεσε τον Νετανιάχου να αδράξει την «ιστορική ευκαιρία» που έχει μπροστά του. Η γλώσσα που χρησιμοποίησε ήταν ήπια, ωστόσο όπως σχολίαζαν οι αναλυτές και μόνο το γεγονός ότι έκανε τις δηλώσεις αυτές δημόσια είναι αξιοσημείωτο. Ειδικότερα η αξίωση για πάγωμα κάθε οικιστικής δραστηριότητας στη Δυτική Όχθη ακούστηκε σαν μια καίρια μομφή, διότι λίγες ώρες νωρίτερα είχε γίνει γνωστό πως οι ισραηλινές αρχές άρχισαν να παίρνουν προσφορές από εργολάβους για την κατασκευή περίπου 20 κατοικιών στο Μασκιότ, έναν πρώην καταυλισμό του στρατού στη Δυτική Όχθη όπου διαμένουν σήμερα σε τροχόσπιτα περίπου 10 εβραϊκές οικογένειες…

Δεν έκανε καμία αναφορά
Καθισμένος πλάι στον Αμερικανό πρόεδρο, ο Νετανιάχου δήλωσε πως το Ισραήλ δεν θέλει να κυβερνά τους Παλαιστινίους, τάχθηκε δηλαδή υπέρ κάποιας μορφής αυτοδιάθεσης για τον παλαιστινιακό λαό· δεν έκανε ωστόσο καμία αναφορά, όπως δεν έχει κάνει δημοσίως ποτέ μέχρι σήμερα, στην ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Παράλληλα, δήλωσε έτοιμος να επαναλάβει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Παλαιστινίους, έθεσε όμως ως προϋπόθεση να αναγνωρίσουν οι Παλαιστίνιοι το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους. «Οι δηλώσεις του κ. Ομπάμα είναι ενθαρρυντικές, ενώ εκείνες του πρωθυπουργού Νετανιάχου απογοητευτικές», ήταν το πρώτο σχόλιο της Παλαιστινιακής Αρχής. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν κατάφερε να πείσει τον Ομπάμα να βάλει το παλαιστινιακό ζήτημα σε δεύτερη μοίρα, πριμοδοτώντας αντ΄ αυτού το πρόβλημα των πυρηνικών του Ιράν. Ο Νετανιάχου ήθελε να δοθεί στην Τεχεράνη προθεσμία δύοτριών μηνών προκειμένου να συμμορφωθεί· μάλιστα ο Ισραηλινός σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Ούζι Αράντ είχε αφήσει νωρίτερα χθες να εννοηθεί ότι το Ισραήλ ίσως να εξετάσει το ενδεχόμενο ανάληψης στρατιωτικής δράσης. Ο Αμερικανός πρόεδρος, ωστόσο, δήλωσε πως δεν βλέπει κανέναν λόγο να τεθεί κάποια «τεχνητή διορία» στη διπλωματία, θέλει πάντως να δει πρόοδο μέχρι τα τέλη του έτους και δεν αποκλείει «μια σειρά μέτρων», συμπεριλαμβανομένων των αυστηρότερων κυρώσεων, εναντίον της Τεχεράνης εφόσον επιμείνει στον πυρηνικό δρόμο.


[ ΓΝΩΜΗ ] Τα αραβικά επιχειρήματα
TΗΕ ΝΕW ΥΟRΚ ΤΙΜΕS , Του Roger Cohen

Mια ιστορία που κυκλοφορεί στην Ουάσιγκτον θέλει έναν Άραβα πρεσβευτή να σχολιάζει με τον εξής τρόπο τα ανοίγματα του Ομπάμα στο Ιράν: «Με τη δέσμευση δεν έχουμε πρόβλημα, αλλά όχι γάμους, σας παρακαλούμε!».

Είναι δύσκολο καμιά φορά να πεις ποιος ανησυχεί- ή κινδυνολογεί- περισσότερο για το πυρηνικό πρόγραμμα και τις περιφερειακές φιλοδοξίες του Ιράν: το Ισραήλ ή οι Άραβες.

Άραβες και Πέρσες μοιράζονται παραδοσιακά μια εγκάρδια εχθρότητα· ο πολιτισμικός ανταγωνισμός ανάμεσα στο σουνιτικό και το σιιτικό σύμπαν πηγαίνει πίσω περίπου 1,5 χιλιετία.

Οι πρόσφατες εξελίξεις, ωστόσο, έχουν δηλητηριάσει την κατάσταση, τόσο που Άραβες διπλωμάτες επισκέπτονται καθημερινά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προειδοποιώντας ότι η επιδίωξη μιας detente με την Τεχεράνη είναι επικίνδυνη.

Ο Νετανιάχου σίγουρα θα επεσήμανε το γεγονός αυτό χθες στον Ομπάμα:

στο κάτω κάτω, όταν Ισραηλινοί και Άραβες διεξάγουν κοινό αγώνα, ο κίνδυνος είναι πραγματικός. Σωστά;

Το θέμα εδώ είναι πως ούτε το Ισραήλ ούτε οι Άραβες θέλουν να αλλάξει ένα στάτους κβο που στηρίζεται στην ισραηλινή περιφερειακή στρατιωτική κυριαρχία και τις «ζεστές σχέσεις»- συμφωνίες όπλων, βοήθεια κ.λπ.που απολαμβάνουν οι αμερικανικοί σύμμαχοι από τον Κόλπο έως το Κάιρο.

Τα αμερικανικά συμφέροντα, όμως, δεν εξυπηρετούνται από την έλλειψη επικοινωνίας με το Ιράν· ούτε από την αβασάνιστη στήριξη του Ισραήλ, που έχει επιτρέψει την ανάπτυξη των οικισμών στη Δυτική Όχθη και τον μαρασμό της ειρήνης· ούτε από σχέσεις με αραβικά κράτη που ευνοούν τη στασιμότητα.

Τα αραβικά επιχειρήματα είναι αδύναμα. Η μη εμπλοκή των ΗΠΑ είναι που οδήγησε στην αύξηση της δύναμης της Τεχεράνης. Μια αλλαγή πολιτικής είναι λοιπόν λογική. Μόνο στο πλαίσιο μιας αμερικανικής «μεγάλης συμφωνίας» με το Ιράν μπορεί να βρεθεί λύση στο πυρηνικό ζήτημα. Και δεδομένου ότι δεν νοείται ειρήνη στη Μέση Ανατολή χωρίς το Ιράν, λόγω της επιρροής του στη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, είναι προς το συμφέρον των Αράβων να προσπαθήσουν οι ΗΠΑ να φέρουν το Ιράν «μέσα στη σκηνή». Απ΄ έξω, μόνο προβλήματα θα δημιουργεί.