[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Χημικές πλάνες…

Χάπια: διαιτητικά, της «ευτυχίας», αγχολυτικά, του σεξ, κατά του καπνίσματος. Λες και όλες μας οι ανασφάλειες, οι αμφιβολίες, τα διλήμματα, τα άγχη, οι αρνητικές σκέψεις, τα πάθη, οι κακές συνήθειες… μπορούν να σβήσουν ή να ξυπνήσουν με μόλις ένα χαπάκι και ένα ποτήρι νερό.

Χωρίς φειδώ, προσφέρονται πολλάκις απο φίλους και γνωστούς- έτσι, για να νιώσουν και οι άλλοι καλύτερα! Και εκείνοι είπαν πως ένιωσαν πιο εύθυμα, πως «ξεκλείδωσαν», λαμβάνοντάς τα.

Η ενοχοποίηση των χαπιών δεν είναι ο στόχος. Το ζητούμενο που μπαίνει στο στόχαστρο είναι η εύκολη λύση.

Προ ολίγων ημερών συζητούσα στο τηλέφωνο με έναν διακεκριμένο επιστήμονα. Πίστευα πως οι γιατροί είναι συμφιλιωμένοι με τα φάρμακα. Νόμιζα πως θα ήταν σύμφωνος με την (υπερ)κατανάλωση. Μου εξήγησε πως είναι αδύνατον ένας γέρος να αισθανθεί νεώτερος, με συνταγή γιατρού. Πως δεν γίνεται, η θλίψη μιας ανίατης ασθένειας που χτύπησε έτσι ξαφνικά, αφαιρώντας κάθε ελπίδα, να εξανεμιστεί με τη βοήθεια της φαρμακολογίας. Ότι η στρεσογόνος καθημερινότητα δεν μπορεί να ελαφρύνει με ένα χάπι. Ότι το άγχος δεν παλεύετε με λύσειςψευδαισθήσεις, αλλά πως επιστρέψει δριμύτερο «διψώντας» για ακόμη πιο έντονες χημικές πλάνες. Άλλωστε, η κοινή λογική απλά συμμαχεί με τα παραπάνω: πώς είναι δυνατόν ένας υπέρβαρος που απέκτησε τα κιλά του χρόνο με τον χρόνο, να τα χάσει «νεράκι» μέσα σε έναν μήνα, επειδή απλά και μόνον έτσι λέει η αφίσα στο φαρμακείο;

Τόνισε πως δεν πρέπει να πιστεύουμε σε χημικά θαύματα. Και σε τι να πιστεύουμε, αναρωτιέμαι.

Μόνον, που όταν είχα την ευκαιρία δεν τον ρώτησα. Και έτσι, δεν πήρα ποτέ επιστημονική απάντηση στο ερώτημά μου. Η επιστήμη άλλωστε, δεν προσφέρει πάντα λύσεις. Έδωσε όμως, «τροφή» για σκέψη: «Τα ανθρώπινα συναισθήματα και οι ανάγκες δεν γιατρεύονται όπως ο πονοκέφαλος», είπε.