[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Πανεπιστημιακή θλίψη

Το πρωινό της προπερασμένης Δευτέρας ήταν πολύ βροχερό. Ο καθηγητής της Γλωσσολογίας πήγαινε στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο νωρίς νωρίς. Περίεργο, σκέφτηκε, δεν μυρίζει βροχή. Μάλλον κάτουρο μυρίζει. Στη γωνία έπεσε πάνω στον αντιπρύτανη Υποδομών και Φοιτητικής Μέριμνας. Χωμένος στην γκαμπαρντίνα του, σκυθρωπός, μιλούσε στο κινητό. Έπαιρνε αναφορά για τις ζημιές σε άλλα σημεία του campus: σπασμένα γραφεία, κλεμμένοι υπολογιστές, αδειασμένοι πυροσβεστήρες. Το βράδυ του Σαββάτου γινόταν ρέιβ πάρτι. Η διπλανή αίθουσα διδασκαλίας είχε μετατραπεί σε αφοδευτήριο. Ώστε γι΄ αυτό μύριζε, λοιπόν.

Το πάρτι οργανώθηκε από ομάδες- φαντάσματα με ευφάνταστα ονόματα. Διαφημιζόταν, μάθαμε, στο Διαδίκτυο με χορηγούς σουβλατζήδες και άλλους τοπικούς επαγγελματίες. Πλησίαζαν φοιτητικές εκλογές. Η υπόλοιπη εβδομάδα κύλησε σχετικά ήρεμα. Τα επαγγελματικά ηχοσυστήματα που είχαν εγκατασταθεί από φοιτητικές κομματικές παρατάξεις στο κεντρικό αίθριο έπαιζαν όλη μέρα από χέβι μέταλ μέχρι «αγωνιστικά» ελληνικά. Κατόπιν ευγενικής παρακλήσεως, χαμήλωσαν κάπως. Πάλι ακούγονταν μέσα στις αίθουσες, αλλά με λίγη προσπάθεια μπορούσες να κάνεις μάθημα.

Ο καθηγητής της Γλωσσολογίας πήγε στο γραφείο του και το Σάββατο. Σήμερα θα δουλέψουμε με ησυχία, σκέφτηκε. Διέσχισε έναν έρημο διάδρομο και χώθηκε μέσα. Τη στιγμή που έκλεινε την πόρτα ακούστηκαν εκρήξεις κροτίδων. Ακολούθησαν τύμπανα και ιαχές, που πλησίαζαν από μακριά. Ήταν αδύνατο να καταλάβεις. Οι μισοί φώναζαν «α» και οι υπόλοιποι απαντούσαν «ου». Αν ήταν χούλιγκαν ποδοσφαιρικής ομάδας, θα τους αναγνώριζες ευκολότερα. Αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για την «περιφερειακή συνδιάσκεψη» μεγάλης φοιτητικής παράταξης εν όψει (φοιτητικών) εκλογών. Το μεγάλο αμφιθέατρο υπέφερε. Οι πάγκοι του χάσκουν ακόμα ξεκοιλιασμένοι. Τα καπνογόνα των οπαδών άρχισαν να πνίγουν την ατμόσφαιρα και ο συναγερμός της πυρασφάλειας χτυπούσε δαιμονισμένα. Ο καθηγητής έφυγε από το γραφείο του σαν κλέφτης. Στον διάδρομο κείτονταν οι αφίσες των αντίπαλων παρατάξεων, σκισμένες σε μικρά κομματάκια.

Από την αρχή της επόμενης εβδομάδας η τάξη αποκαταστάθηκε στους τοίχους, καθώς οι αντίπαλοι επιδόθηκαν με ζήλο σε εντατική αφισοκόλληση. Καλύφθηκαν τα πάντα, στο οικολογικό πνεύμα της εποχής. Και φτάσαμε στην Τετάρτη των φοιτητικών εκλογών.

Τηρώντας τα πατροπαράδοτα έθιμα (των πατέρων που σήμερα μας κυβερνούν) οι παρατάξεις εξέδωσαν η καθεμιά τα δικά της αποτελέσματα. Σε κάθε στοιχειωδώς ευνομούμενη δημοκρατία τέτοιες εκλογές θα ήταν άκυρες. Στην Ελλάδα το αμφισβητούμενο αποτέλεσμά τους καθορίζει τη «συνδιοίκηση» του πανεπιστημίου. Βάσει των φοιτητικών εκλογών, οι παραταξιακοί εκπρόσωποι θα συμμετέχουν στη Σύγκλητο και στις γενικές συνελεύσεις των τμημάτων. Θα συναποφασίζουν για τις δημόσιες επενδύσεις, την ακαδημαϊκή φυσιογνωμία και το πρόγραμμα σπουδών.

Βεβαίως, οι παρατάξεις δεν θα πάψουν να ασχολούνται με την πιο πεζή καθημερινότητα: Να «εξυπηρετούν» φοιτητές με τον «παραδοσιακό» τρόπο, υποκαθιστώντας τεμπέληδες διοικητικούς υπαλλήλους οι οποίοι αρνούνται να χρησιμοποιήσουν τα προηγμένα ηλεκτρονικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους για την απλοποίηση της πανεπιστημιακής γραφειοκρατίας. Να μοιράζουν πανεπιστημιακές σημειώσεις (με σφραγίδα της παράταξης!) και λίστες με τους «εύκολους» (κατά την εκτίμησή τους) καθηγητές. Να διαπραγματεύονται πίσω από κλειστές πόρτες με τις λοιπές πανεπιστημιακές αρχές για τη «διαχείριση» των καταλήψεων και για άλλα πολλά. Να προσφέρουν στους πελάτες ψηφοφόρους τους φτηνές εκδρομές, εκπτώσεις σε μπαρ και τραπέζια στα μπουζούκια.

Μπροστά σ΄ αυτή την κατάσταση, δεν είναι παράδοξο που όλο και περισσότεροι φοιτητές επιλέγουν την αποχή από το πανηγύρι. Και που άλλοι δίνουν διέξοδο στις ανησυχίες τους με επιλογές απελπισίας. Μερικές από τις πιο ευαίσθητες ψυχές και ορισμένα από τα καλύτερα μυαλά σπαταλιούνται με φαντασιώσεις αναρχίας.

Δικαίως, λοιπόν, οι αρχηγοί των κομμάτων εξουσίας, που προηγουμένως όργωσαν τα πανεπιστήμια εκφωνώντας εμπνευσμένες ομιλίες γενικής πολιτικής (όπως την αντιλαμβάνονται), συνεχάρησαν με θέρμη τους ηγέτες των παρατάξεών τους για τη νίκη τους (αφού νίκησαν όλοι). Αλλά θα έπρεπε να το κάνουν για το σύνολο του έργου τους. Δικαίως επίσης τους υποσχέθηκαν μια θέση στην κεντρική πολιτική σκηνή. Δεν την αξίζουν λιγότερο από τους μέντορές τους, που την κατέχουν ήδη. Και δικαίως ομοφώνησαν ότι οι φοιτητικές εκλογές στέλνουν μηνύματα στην κοινωνία εν όψει των αναμετρήσεων των ευρωεκλογών και των εθνικών εκλογών, αν και το περιεχόμενο των μηνυμάτων ήταν διαφορετικό, κατά πώς βολεύει τον καθένα. Το μόνο που τους διέφυγε ήταν το ένα, το κοινό μήνυμα. Ότι το πολιτικό σύστημα έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε όλο τον δημόσιο χώρο, εκμαυλίζοντας και καταστρέφοντας ό,τι θα έπρεπε να αποτελεί τη μεγαλύτερη ελπίδα για τη χώρα. Αλλά το μήνυμα αυτό έχει αρχίσει να φτάνει στους πολίτες.

ΘΑ ΣΥΝΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ!

Βάσει των φοιτητικών εκλογών- όπου δεν υπάρχει επίσημο αποτέλεσμα!-, οι παραταξιακοί εκπρόσωποι θα συναποφασίζουν για τις δημόσιες επενδύσεις, την ακαδημαϊκή φυσιογνωμία και το πρόγραμμα σπουδών