[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ντουμ, τεκ – τεκ

Καθηλωμένη από έναν αγενέστατο ιό, βογκάω, πίνω ντεπόν και κάνω ζάπινγκ αλλά πού; Ο πήδος του Σάκη και το βιολί του Σκανδιναβού έχουν στοιχειώσει τις πύλες του ανώτερου αναπνευστικού μου. Τι έγινε πάλι, παιδιά; Σα να μη μας έφτανε η ρουτίνα των ελληνοτουρκικών και ο χρόνιος γλωσσοδέτης της Πουγουδουμού, ανοίξαμε τώρα παρτίδες και με τη χωρά του Ίψεν; Αν τρώγαμε από το ίδιο ευρωπαϊκό τσουκάλι, θα το καταλάβαινα. Η Νορβηγία όμως δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;

Από τη δυσάρεστη θέση στην οποία βρίσκομαι θα μου ήταν απείρως ευκολότερο να φθονήσω τη γιουροβιζιονιστική καπατσοσύνη των Τούρκων, αυτό εδώ όμως το αντινορβηγικό μένος, ειλικρινά με ξεβολεύει.

Τι να πω στα ξεσαλωμένα μειράκια των καναλιών- ανταποκριτές και καλά- που υποσκάπτουν τις μειωμένες αντοχές του ανοσοποιητικού μου; Ότι δεν λέμε «ψαροκασέλα» μια τραγουδίστρια σαν την Πατρίσια Κας ούτε «μυγόχεσμα» τον πιο ισχυρό μας αντίπαλο;

Τι να πω και στους γιουροβιζιονολόγουςεναλλακτικούς που με την πρώτη στραβή συγκέντρωσαν τα πυρά τους στα διεθνή κονέ του Άντριου Λόιντ Βέμπερ και στo σκισμένο πουκάμισο του δικού μας; Για το συγκεκριμένο πουκάμισο διόλου δεν ενδιαφέρομαι, όσο για τα σουξέ του Βέμπερ, ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα αγαπητές μου.

Στην ίδια τη Γιουροβίζιον όμως, θα έδινα μια ακόμη ευκαιρία. Είναι πολύ ανακουφιστικό να ξεχαρμανιάζεις πού και πού, χωρίς να πληρώνεις πάγιο, συνδρομή και τέλη τιποτολογίας.