ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Η διαφθορά δεν έχει ούτε χρώμα ούτε κόμμα

Θέλω λίγο την προσοχή σας. Βασικά θέλω να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Να τα βάλουμε σε μια σειρά. Να τα δούμε από απόσταση, για να μπορέσουμε να τα εκτιμήσουμε σωστά. Με ψυχραιμία (με ψυχραιμία λέμε, γιατί βλέπω κάτι πόδια να κουνιούνται κάτω από το τραπέζι ρυθμικά, με νευρικότητα, και με ρυθμό «έτσι μου ΄ρχεται να τα κάνω λίμπα όλα εδώ μέσα»). Ψυχραιμία και σοβαρότητα συνιστώ. Γιατί αν συνεχιστεί αυτή η ιστορία με τα σκάνδαλα, σε λίγο μας βλέπω όλους να υποδυόμαστε τον Δον Κιχώτη που κυνηγούσε ανεμόμυλους και τον δυστυχή Σάντσο, τον ιπποκόμο του, να προσπαθεί να τον συμμαζέψει και να μην τα καταφέρνει. Ας αρχίσουμε από τα βασικά λοιπόν: τι είναι οι πολιτικοί μας; Είναι αλλοδαποί, πολίτες αλλού κράτους, που περνούσαν τυχαία από εδώ και είπαν «α, να μια ωραία χώρα, να κάνουμε καμιά καλή μπάζα και μετά να του δίνουμε στα γρήγορα, γιατί αυτοί είναι και περίεργοι»; Πρόκειται μήπως για εξωγήινους; Για επισκέπτες από άλλο πλανήτη, από αυτούς που αναζητάει κάθε τόσο ο Χαρδαβέλλας; Όχι, ασφαλώς.

Και οι πολιτικοί Έλληνες είναι…
Μέλη της ίδιας κοινωνίας στην οποία ανήκουμε όλοι είναι. Έλληνες. Βέροι. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Με τα καλά του και τα κακά του. Κι επειδή δεν μου αρέσουν οι ισοπεδωτικές αντιλήψεις, και γενικώς πάντα μου δημιουργούσαν μια αποστροφή οι αναφορές που αρχίζουν με τη φράση «όλοι είναι…», λέω να θυμίσω σε όσους εξανίστανται για την ποιότητα των πολιτικών της χώρας ότι φέρουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά που έχουμε ως κοινωνία. Να το πω πιο απλά: εσύ καλέ μου γιατρέ, που φωνάζεις για τον κλέφτη πολιτικό, δεν είσαι που απαιτείς το φακελάκι από τον συνήθως μη έχοντα ασθενή σου; Κι εσύ ακριβέ μου πολεοδόμε, που ωρύεσαι για τους κλέφτες της Βουλής, δεν είσαι που τα παίρνεις κάτω από το τραπέζι σε πρώτη ευκαιρία; Εσύ εφοριακέ, αστυνόμε, δικαστή, δικηγόρε, δημόσιε υπάλληλε; Έμπορε, επαγγελματία που τρως τον ΦΠΑ; Υδραυλικέ, φαναρτζή, ηλεκτρολόγε που δεν δίνεις απόδειξη; Επιχειρηματία που υπερκοστολογείς συνειδητά για να τρως τις επιχορηγήσεις; Που δεν αποδίδεις φόρους κατασκευάζοντας ψεύτικα στοιχεία; Τι διαμαρτύρεσαι λοιπόν;

«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»
Ο ποιητής το έχει πει ξεκάθαρα. Τόσο, που δεν επιδέχεται παρερμηνεία: «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω». Ισχύει για τους πολιτικούς, ισχύει για όλους. Και για τους δημοσιογράφους επιπροσθέτως, που είναι μέρος του συστήματος. Και πολλές φορές κάνουν ό,τι και οι σουπιές: πετάνε μελάνι για να θολώσουν τα νερά σε ό,τι τους αφορά και μεταβάλλονται σε εισαγγελείς άτεγκτους και σκληρούς- «όλοι οι πολιτικοί είναι κλέφτες». Α, ναι; Τότε να διοικήσουν τη χώρα οι δημοσιογράφοι. Να κάνουμε τον Σόμπολο πρωθυπουργό (διατηρώντας και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης!) και κυβέρνηση το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, να πάει η χώρα μπροστά! Να δει άσπρη μέρα. Να επέλθει επιτέλους η εθνική ανασυγκρότηση. Αν βέβαια τους αφήσουν οι δικαστές. Που κι αυτοί θέλουν να τη διοικήσουν. Τελικά το βλέπω να ΄ρχεται: σε λίγο θα σφαχτούν δημοσιογράφοι με δικαστές για το ποιος πρέπει να αναλάβει τη διακυβέρνηση. Άστε τη κάτω (τη χώρα) ρε, δικιά μας είναι, τόσες ανακρίσεις κάναμε. Τόσες έρευνες. Τόσες διώξεις. Χαμένα θα πάνε όλα αυτά; Όχι, δικιά μας είναι- εμείς τα γράφουμε (ή τα λέμε) κι όλας. Είδαμε και πάθαμε να γίνουμε εισαγγελείς. Θα μας πάρετε την μπουκιά απ΄ το στόμα; Γελοιότητες…

Με οριζόντια και κάθετη διαστρωμάτωση
Και ανοησίες, ωσαύτως. Αλλά για να τελειώνουμε: η διαφθορά δεν έχει χρώμα ούτε κόμμα. Ούτε ταξικό χαρακτήρα. Έχει οριζόντια και κάθετη διαστρωμάτωση. Ναι, ξέρω, δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Συμφωνώ. Αλλά ποιος θα το κρίνει αυτό; Ακόμη κι αυτός που σου λέει «ρε φίλε, μην τα ισοπεδώνεις όλα, εγώ δεν τα έχω πάρει ποτέ», ΟΚ, δεν τα έχει πάρει, αλλά κάποια στιγμή σίγουρα τα έχει δώσει. Στον γιατρό, στον δικαστή, στον έφορο, στον… στον… ήτοι συμμετείχε. Διότι είναι κανόνας: από τη στιγμή που υπάρχει κάποιος να τα πάρει, θα υπάρχει ένας τουλάχιστον που θα τα δώσει- ακόμη και την κλήση που πήρες και την πάσαρες να στη σβήσουν, κι αυτό διαφθορά είναι, το ΄χεις αναλογιστεί; Συμπερασματικά: αν θέλουμε να αλλάξουν οι πολιτικοί, να βλέπουν το δημόσιο χρήμα και να το έχουν όπως οι αρχαίοι τα ξόανα στους ναούς- προσκύνημα ιερό και όσιο- πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς. Το κάθε «όχι» που θα πούμε στον επίορκο που θέλει λάδωμα για να κάνει τη δουλειά του, ας είναι η αρχή. Και μετά βλέπουμε πώς θα πάμε στα παρακάτω, στο επόμενο στάδιο. Όσο σκύβουμε το κεφάλι και μετέχουμε αδιαμαρτύρητα στο κολασμένο πάρτι της διαφθοράς που γίνεται παντού, είναι μάλλον υποκρισία και φαρισαϊσμός να λέμε «άντε μωρέ οι πολιτικοί, όλοι κλέφτες είναι». Έγινα κατανοητός;

Ο «καταλληλότερος» για τις Βρυξέλλες
Το ελπίζω, γιατί δεν θέλω παρεξηγήσεις με κανέναν. Επίσης, επειδή διανύουμε πλέον προεκλογική περίοδο και θα πληθύνουν οι δημοσκοπήσεις, παρακαλούνται οι τιμημένοι επιστήμονες του κλάδου των οιωνοσκόπων- δημοσκόπων, αν είναι δυνατόν αυτή τη γελοία ερώτηση περί «καταλληλότητας» για την πρωθυπουργία να τη συμμαζέψουν κάπως. Τι εννοώ; Το να λες κάνω μέτρηση για τις ευρωεκλογές και από κάτω να κοτσάρεις και το ερώτημα ποιος είναι «καταλληλότερος» για πρωθυπουργός, μοιάζει τουλάχιστον γελοίο. Στις κάλπες θα ψηφίσουμε για την Ευρωβουλή. Όχι για την ελληνική Βουλή. Σωστά; Εκτός κι αν επιθυμούν να δείξουν στον Καραμανλή τον δρόμο για τις Βρυξέλλες, ως τη μόνη διέξοδο μετά τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής του, οπότε πάμε πάσο. Επίσης, αν παρ΄ όλα αυτά επιμένουν, ας μετρήσουν όμοια πράγματα: λ.χ. ποιος έχει διατελέσει καλύτερος ΥΠΟΥΡΓΟΣ; Ο Καραμανλής (ως υπουργός Πολιτισμού) ή ο Γιώργος ως υπουργός Εξωτερικών; ΄Η πάλι, αν θέλουν ντε και καλά μέτρηση «καταλληλότητας» για την πρωθυπουργία, να μετρήσουν τον Καραμανλή, όχι με τον Γιώργο που δεν έγινε ακόμη πρωθυπουργός, αλλά με τον Κώστα Σημίτη που διατέλεσε 8 χρόνια στη θέση αυτή. Να δούμε βρε αδερφέ πόσα απίδια παίρνει ο σάκος του… κουρασμένου Κώστα….
ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Σταθερά κουρασμένος…

Χθες ήταν Παρασκευή. Επαναλαμβάνω Πα-ρα-σκευ-ή. Όχι Δευτέρα. Αν ήταν Δευτέρα, θα μπορούσα να το δεχθώ ότι ήταν… τσαγκαροδευτέρα! Αλλά ήταν Παρασκευή.

Τελευταία εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας. Οι άνθρωποι πάνε κανονικά στη δουλειά τους, για να μην πω και πιο νωρίς από το κανονικό, για να «μαζέψουν» εκκρεμότητες που συσσωρεύτηκαν από τις προηγούμενες ημέρες. Οι άνθρωποι, οι απλοί εργαζόμενοι. Αυτοί που έχουν προβλήματα, και ψάχνονται για το πώς θα τα φέρουν βόλτα. Ένας, που δεν ήταν ποτέ «ένας από μας» όπως μας παραμύθιαζε προεκλογικά- ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής- είναι φαίνεται υπέρ του… ελαστικού ωραρίου! Κυβερνώντας μια χώρα που δεν… έχει απολύτως κανένα πρόβλημα, όπου όλα λειτουργούν… ρολόι, όπου η οικονομία (όπως έλεγε και ο υπουργός του Αλογοσκούφης) λειτουργεί άψογα, η υγεία, η παιδεία, το κοινωνικό κράτος είναι σε επίπεδο υψηλότατο, και το διεθνές της κύρος αναβαθμισμένο, έχει την πολυτέλεια να πηγαίνει στο γραφείο του, όπως χθες, στις… 11 το πρωί!! Μέχρι τις 10.20 ήταν στο πιτάκι του στη Ραφήνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται- πρωινό χουζούρι, αραλίκι, καφές μετά τσιγάρου στη δροσιά κ.λπ.

Και πάλι καλά να λέμε. Γιατί η χθεσινή του δραστηριότητα όλη κι όλη ήταν μία συνεδρίαση για τα μάτια του κόσμου του υπουργικού συμβουλίου (θαύμα, θαύμα) και μια συνάντηση στις 3 το μεσημέρι με τον Αμερικανό βοηθό υπουργό Εξωτερικών Τζ.

Στάινμπεργκ. Αλλιώς; Σιγά να μην κατέβαινε στο Μαξίμου. Άλλωστε το τελευταίο που μπορεί να του… προσάψει κανείς είναι ότι του αρέσει η δουλειά! Και είναι γνωστό ότι δηλώνει σταθερά κουρασμένος…

ΥΓ 1: Διαψεύσεις δεν θα δεχθούμε, γιατί τον είδαμε με τα ματάκια μας στην Αττική Οδό…

ΥΓ 2: Άμα έρθει το καλοκαίρι, θα τον χάσουμε οριστικά μού φαίνεται…