ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το Δίστομο

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Υπάρχουν δύο ερωτήματα. Πρέπει να λέγονται όλα; Υπάρχουν αλήθειες που καίνε; Η απόκρυψη γεγονότων και αληθειών που καίνε, απλώς δίνουν τη δυνατότητα να επαναληφθούν. Αναφέρομαι στο μαρτυρικό Δίστομο. Μετά τον Δεκέμβριο του 1944 έμενα στην Αθήνα μαζί με τον άρρωστο αδελφό μου και τη μητέρα μου, στην οδό Αριστοτέλους. Τότε, χιλιάδες κάτοικοι της υπαίθρου, που είχαν λάβει μέρος στην Αντίσταση, είχαν καταφύγει στην Αθήνα διωγμένοι από τις εθνικόφρονες συμμορίες. Μου ζητήθηκε να φιλοξενήσω φυγάδες κατοίκους από το Δίστομο. Φοβούμενος ανακάλυψη και πιθανή κακοποίηση του άρρωστου αδελφού μου, αρνήθηκα. Τότε είδα στα μάτια τους τον τρόμο. Η ζωή τους ήταν μαρτυρική. Έπρεπε κάπου να βρουν στέγη. Τα ξενοδοχεία γι΄ αυτούς ήταν κίνδυνος θάνατος. Έπρεπε να δηλώσουν το όνομά τους. Αλλά οι παρακρατικές οργανώσεις ήταν παραρτήματα από αστυνομικά τμήματα. Η ανακάλυψή τους από τις ομάδες αυτές ήταν και η θανατική τους καταδίκη.

Το Δίστομο δεν μαρτύρησε μόνο από τους Γερμανούς. Μαρτύρησε και από τους συνεργάτες τους. Αυτοί υπήρξαν το μεταδεκεμβριανό κράτος. Στην προδεκεμβριανή Αθήνα, κάποιος με πλούσια φιλογερμανική δράση εντοπίστηκε από αξιωματικό της Αστυνομίας. Για να διαφύγει, τον σκότωσε. Ποτέ δεν έγινε δίκη ή δεν έγινε γνωστή η εν λόγω ανθρωποκτονία. Η μεταδεκεμβριανή κατάσταση δεν ζήτησε αποζημιώσεις για τα θύματα της γερμανικής βίας. Ζήτησε αντιθέτως η Γαλλία, η οποία απελευθερώθηκε πολύ αργότερα από μας. Είχαμε όλο τον χρόνο για να οργανώσουμε τα αιτήματά μας. Οι Γερμανοί μετά την ήττα τους, θεωρούσαν τη χώρα μας ασφαλή. Ο σφαγέας του λαού τής Θεσσαλονίκης ήλθε στη χώρα μας στο σπίτι του.

Συνελήφθη έπειτα από καταγγελία ιδιώτη. Ο Μέρτεν δεν δικάστηκε ποτέ».

Ο ίδιος, για άλλο θέμα, σημειώνει:

«Δεν θα βάλουν ποτέ μυαλό οι θεολογούντες; Έκαψαν ζωντανούς τόσους και τόσους για να κρατήσουν πίσω την εξέλιξη του πλάσματος του Θεού κατ΄ αυτούς, που λέγεται άνθρωπος. Σε χώρα της Λατινικής Αμερικής είδαν το Μουσείο της Ιεράς Εξέτασης. Μέσα σε αυτό υπήρχαν τα φοβερά εργαλεία με τα οποία οι υπηρέτες του Κυρίου έπειθαν όσους επιζούσαν από τα βασανιστήρια για την ύπαρξη του Κυρίου. Και μάλιστα για την ύπαρξή του κάτω από τις δικές τους αντιλήψεις.

Ο μεγάλος Ελ Γκρέκο κατηγορήθηκε σαν αιρετικός γιατί ζωγράφιζε τους αγγέλους με μεγάλα φτερά. Η παράδοση τους είχε με μικρά. Για την υπεράσπισή του είπε τα εξής: Άγιοι Πατέρες μέχρι σήμερα δεν είχα την ευτυχία να συναντήσω άγγελο, για να γνωρίζω το μήκος των φτερών του. Θα παρακαλούσα αν κάποιος από σας έχει δει, να με πληροφορήσει για το μήκος τους ώστε να αποδίδω σωστά τη μορφή τους. Κανείς όμως παρά την “αγιότητά” του δεν είχε δει άγγελο.

Σε ένα βιβλίο παιδικό, αλλά και για μεγάλα παιδιά, διάβασα ότι ίσως ο άνθρωπος ισχυροποιείται όταν απομακρύνεται από τον Θεό. Ο πρωτόγονος είχε τον Θεό, κάπου στον περίγυρό του. Όταν το τόξο, το ακόντιο, το ρόπαλο τον έκαναν ισχυρότερο, ανέβασε τον Θεό στα μεγάλα δέντρα, μετά στα βουνά και τελευταία στον ουρανό. Με τις απόψεις τους οι υπηρέτες του τείνουν να απομακρύνουν τον Θεό και από την καρδιά των ανθρώπων. Δεν τους έπεισαν οι επανειλημμένες ήττες τους, ότι ο αγώνας για την πρόοδο δεν είναι δυνατόν να συγκρατηθεί. Για το δικό τους κύρος δεν φροντίζουν να μην ασχολούνται με αυτήν;».