[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα καλύτερα πράγματα δεν κοστίζουν πολλά

Τώρα που οι πρώτες ζέστες μού απαγόρευσαν το παχουλό πουπουλένιο πάπλωμά μου, κατεβάζω το σακίδιο με τα μαγιό και αρχίζω τη γνωστή διαδικασία με τον καθρέφτη. Ανφάς και προφίλ. Με τέντα τα τζάμια να μπαίνει φως. Με φως χαμηλωμένο. Σε άλλο καθρέφτη… Με απλωμένη την πραμάτεια μας πάνω στα βραχάκια του Σχινιά, μπρούμυτα οι μεν, ανάσκελα οι δε, διατρέχουμε (με επιστημονική σοβαρότητα) όλα τα σκευάσματα, τις τεχνικές, τα μυστικά που ανακάλυψε τελευταία η επιστήμη κατά της γήρανσης. Καπάκι και τα ονόματα των γιατρών. Θαύματα κάνουν οι γιατροί. Ο «τάδε» κυρίως. Ο άλλος που κάνει μεσοθεραπεία σώματος. Που μένει στο Χαλάνδρι. Πού πάνε μωρέ όλες οι τηλεπαρουσιάστριες; Πού πήγε και η κολλητή της γυναίκας του τάδε; Ε μπράβο, αυτός. Χρήμα να έχεις…

Έχει τα κέφια της η ομήγυρη. Φυσάει ένα γλυκό αεράκι και η θάλασσα έχει ζεστάνει αρκετά για μια βουτιά και τρεις απλωτές- ίσα ίσα να συνεχιστεί η ενημέρωση με μεγαλύτερη διαύγεια. Λίγο πιο ΄κει ο μοναδικός άνδρας της παρέας (το ξέρει το μάθημα κι έχει πιάσει βραχάκι μακρινό) βάζει το καπελάκι του και μας ανακοινώνει ότι πάει να μαζέψει κάππαρη- δεν αντέχει άλλο τον ήλιο λέει. Σε λίγο θα μας φτιάξει και φραπέ. Και θα μαζέψει και πεταλίδες να τις δώσει στην Ανθή που της αρέσουν.

Τέλειο το απόγευμα. Η θάλασσα είναι λάδι κι εμείς κουτσοπίνουμε κρασί σε ένα απ΄ αυτά τα μίζερα ταβερνάκια της παραλίας του Σχινιά. Σαρδέλα στα κάρβουνα, ντοματοσαλάτα, γόπες ψητές και κρασί. Οι φωνές σιγά σιγά απομακρύνονται, το τοπίο γαληνεύει. Πού είχαμε μείνει λοιπόν; Τι λέγαμε; Ούτε που θυμάμαι. Δεν πάμε καλύτερα μια βόλτα ποδαράτη στην αμμουδιά, μέχρι να πέσει εντελώς ο ήλιος; Νομίζω θα έχει πανσέληνο απόψε…

Την έχω ζήσει ξανά αυτή τη στιγμή- σίγουρα κάτι μου θυμίζει από παλιά- πάλι ξυπόλητη με τη μαλακιά άμμο να δροσίζει τα πόδια μου και τα κουνούπια να βουίζουν στ΄ αυτιά μου. Τα πρώτα φώτα λαμπιρίζουν πέρα μακριά, τα κορίτσια τιτιβίζουν πίσω μου και γελούν (έχουν φθάσει σε απίστευτες λεπτομέρειες της κοσμετολογίας και της βιομηχανίας της ομορφιάς) κι εγώ σκέφτομαι ότι άνετα θα μπορούσα να βουτήξω στη θάλασσα ξανά, να ρουφήξω τη στιγμή, να τη σταματήσω. Ποιοι γιατροί! Και ποια λεφτά! Τα καλύτερα πράγματα δεν κοστίζουν πολλά τελικά. Και είναι και δίπλα μας. Γι΄ αυτό είναι και πιο δύσκολο να τα βρούμε…