Άγριες μέρες για οτοστόπ

«Αν δεν σταματήσεις αυτήν τη στιγμή την νταλίκα, θα γυρίσω το τιμόνι και… όπου πάει. Μόνο με αυτήν την απειλή συνετίστηκε και άρχισε να μειώνει την ταχύτητά του. Φυσικά και ήμουν αποφασισμένος να κάνω την απειλή μου πράξη. Ήμουν 20 ετών…».

Για πολλά χρόνια, το οτοστόπ ήταν για τον κ. Σ. Φώντα ο μοναδικός τρόπος με τον οποίον ταξίδευε. Ο γκέι νταλικέρης που σταμάτησε για να τον πάρει ήταν ίσως το μοναδικό περιστατικό από το οποίο έχει δυσάρεστες αναμνήσεις. «Σταμάτησε την νταλίκα και με πήρε. Στην αρχή ήταν ευγενικός, αλλά μετά άρχισε να με παρενοχλεί. Τον απέκρουσα ευγενικά, αλλά δεν πτοήθηκε. Όσο περνούσε η ώρα γινόταν και πιο φορτικός και άρχισε να μου προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα, οπότε η αντίδρασή μου έγινε βίαιη. Ήθελα να βγω από εκεί μέσα και να βρεθώ πάλι στον δρόμο». Άρχισε να κάνει οτοστόπ όταν ήταν φαντάρος. Ήταν ο πιο οικονομικός τρόπος για τις μετακινήσεις του. «Υπηρετούσα στην Αυλώνα και για να πάω στο πατρικό μου σπίτι στον Βόλο έκανα οτοστόπ». Όμως και κάθε φορά που ο κ. Φώντας είχε έξοδο, έβγαινε στην Εθνική Οδό και αναζητούσε τον οδηγό εκείνο που θα σταματούσε το αυτοκίνητό του και θα δεχόταν να μοιραστεί μαζί του το ταξίδι του. Όπως λέει, «εκείνοι που είναι πιο πρόθυμοι για να ανοίξουν στη μέση της Εθνικής Οδού την πόρτα του αυτοκινήτου τους σε έναν ξένο είναι οι νταλικέρηδες. Η δική μου εμπειρία τουλάχιστον αυτό λέει- εξαιρώντας φυσικά το μοναδικό άσχημο περιστατικό που μου συνέβη».

Περίμενα επτά ώρες
Η φιλοξενία όμως στους αυτοκινητοδρόμους είναι στοιχείο ελληνικό. Στις Εθνικές Οδούς άλλων χωρών, όπως λέει ο Ανδρέας Ντόκος, τα αυτοκίνητα που θα σταματήσουν είναι ελάχιστα. «Όταν σπούδαζα στην Ιταλία, χρειάστηκε να περιμένω στον δρόμο επτά ώρες. Κανείς δεν σταματούσε και αναγκάστηκα να πάρω το επόμενο τρένο. Είχα πάρει λάθος τρένο από Ρώμη και για να πάμε Νάπολι αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε σε ένα χωριό. Το επόμενο τρένο που θα μας πήγαινε στον προορισμό μας θα ερχόταν έπειτα από επτά ώρες». Προσπαθώντας να γλιτώσει την πολύωρη αναμονή βγήκε στον αυτοκινητόδρομο, αλλά δεν σταμάτησε ούτε ένα αυτοκίνητο στις επτά ώρες που περίμενε. «Δεν νομίζω ότι αυτό θα συνέβαινε στην Ελλάδα. Οι κίνδυνοι και το ρίσκο που παίρνει – και αυτός που μπαίνει στο αυτοκίνητο ενός αγνώστου και εκείνος που δέχεται έναν άγνωστο στο αυτοκίνητό του- είναι ίδιοι σε κάθε χώρα, πιστεύω. Όμως εμείς εδώ ακόμη είμαστε πιο γενναιόδωροι σε θέματα φιλοξενίας. Και αυτή όμως σιγά σιγά αρχίζει να εκλείπει».

Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Στην Ελλάδα είμαστε πιο γενναιόδωροι σε θέματα φιλοξενίας απ΄ ό,τι στο εξωτερικό, αλλά και αυτό σιγά σιγά αρχίζει να εκλείπει

«Έχουμε κινδυνεύσει»

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ στις Εθνικές Οδούς είναι πια άγριες, ισχυρίζεται ο Ηλίας Βλάγκας, ιδιοκτήτης και οδηγός νταλίκας. «Πριν από μερικά χρόνια όταν την νταλίκα την οδηγούσε ο πατέρας μου, τα πράγματα ήταν πολύ πιο ανθρώπινα. Σχεδόν σε κάθε δρομολόγιο έπαιρνε κάποιον για να τον μεταφέρει στον προορισμό του. Τώρα τα πράγματα έχουν αγριέψει. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που βάζουν στο αυτοκίνητό τους κάποιον ξένο. Η εγκληματικότητα και τα περιστατικά βίας έχουν αυξηθεί. Ποιος θα ρισκάρει τη σωματική του ακεραιότητα;». Ο Ηλίας Βλάγκας έχει σταματήσει σε οτοστόπ μόνο μία φορά «Σταμάτησα και πήρα μια κοπέλα η οποία φαινόταν ότι βρισκόταν σε κακή κατάσταση. Την πήρα και την πήγα σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για της παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες. Πολύ δύσκολα θα σταματήσω. Οι περισσότεροι συνάδελφοί μου έχουν κινδυνεύσει από ανθρώπους τους οποίους προσφέρθηκαν να μεταφέρουν. Μια φορά σταματάει ένας φίλος για να πάρει μια κοπέλα που έκανε οτοστόπ, εμφανίζονται ξαφνικά δέκα μπροστά του, μπουκάρουν μέσα στην νταλίκα, τον κλέβουν και φεύγουν με αυτοκίνητα που τα είχαν κρυμμένα πιο κάτω».