Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Όποιος βγαίνει στην ΤV, ακόμα και το Στρουμφάκι, έχει αξία για τα κόμματα»

«Στον καταραμένο τόπο, Μάη μήνα βρέχει», λένε σε μερικά χωριά, αλλά εμένα η διάθεσή μου ήταν ανοιξιάτικη. Το ίδιο και του Μαρκουλάκη. Έφτασε στο ραντεβού, καβάλα στη μεγάλη μηχανή του. Βρεγμένος αλλά χαμογελαστός. Τα κορίτσια στη διπλανή καφετέρια σκουντούσαν το ένα το άλλο. Τις αποζημίωσε με κάποια γλυκόλογα ενώ ταυτόχρονα απαντούσε στο τηλέφωνο. Στα 10 βήματα που έκανε για να με συναντήσει πρέπει να ανταποκρίθηκε σε τουλάχιστον 2-3 κλήσεις. Έτσι όμως ήταν πάντα.

Το προηγούμενο βράδυ τον είχα δει σε μια ταράτσα της Πανεπιστημίου με μια «μπανάνα» στο χέρι- ένα ασύρματο μικρόφωνο δηλαδή- να προσπαθεί να πείσει τους φίλους του να ψηφίσουν Δράση στις ευρωεκλογές. Ο Σαββόπουλος, ο Αθερίδης, η Καρύδη, η Βολιώτη, ο Ψυχούλης, ο Παπακαλιάτης, ο Λυγνάδης… και ανάμεσά τους ο Στέφανος Μάνος με μια αληθινή μπανάνα στο χέρι! «Μου είπαν ότι θα χρειαστούμε κάποιες μπανάνες και έφερα από τη σπίτι τη δική μου», εξήγησε με ύφος «ζαβολιάς» ο Μάνος. Όλοι γέλασαν και ο πολιτικός που κάποτε αποκαλούσαν «Ταύρο», έκανε σαν παιδί. «Η παρέα με τον Μαρκουλάκη τον ξανανιώνει», σχολίασε δίπλα μου (νομίζω) ο Χωμενίδης.

Ξαφνικός έρωτας;
Εντελώς. Πήγα χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά. Δεν το συζήτησα καν με τους φίλους μου.

Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι σε θεωρούσαν «ανένταχτο αριστερό».
Ναι, αλλά τα προβλήματα της χώρας μας αυτήν τη στιγμή δεν είναι ιδεολογικού προσανατολισμού, είναι απλώς προσανατολισμού. Συγγνώμη, το να πεις ότι «μου φαίνεται τρελό που με τόσο ήλιο και τόσο αέρα στα νησιά, δεν έχουμε αναπτύξει τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας», είναι αριστερό ή δεξιό;

Γιατί δεν πήγες λοιπόν με τους Οικολόγους;

Οι Οικολόγοι είναι πολύ καλό brand για να μιλήσουμε μ΄ αυτούς τους όρους, αλλά νομίζω ότι δεν δίνουν λύσεις στα συνολικότερα προβλήματα που ζούμε. Αν ήθελα πάντως να κάνω πολιτική καριέρα είχα άλλους τρόπους. Αλλά επέλεξα να ρισκάρω.

Δεν σου είχαν προτείνει ξανά να κατέβεις στην πολιτική;

Όχι, αλλά και να μου έλεγαν «θέλεις μια θέση στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ ή της Νέας Δημοκρατίας» θα έλεγα όχι. Δεν είναι ο στόχος μου η αλλαγή καριέρας. Γιατί η πολιτική και το θέατρο έχουν γίνει συγκοινωνούντα δοχεία.

Ναι, οποιοσδήποτε βγαίνει στην τηλεόραση, ακόμα κι αν είναι το Στρουμφάκι, έχει αξία για τους κομματικούς μηχανισμούς. Αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρουν τα παλιά κόμματα.

Ο Συνασπισμός;
Ο Τσίπρας; Απογοήτευση. Όταν πήρε μεγάλο ποσοστό στην Αθήνα, λέγαμε όλοι, «ένας διαφορετικός». Και διαπιστώθηκε ότι η γλώσσα του είναι πιο ξύλινη απ΄ αυτή που έχουν οι 60άρηδες. Πολλοί άνθρωποι του Συνασπισμού έχουν πάθει σοκ με αυτό που ζουν.

Έχεις φίλους στον Συνασπισμό;
Πολλούς. Και οικογενειακούς φίλους. Η μάνα μου με πήγαινε στις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ Εσωτερικού, είχα ακούσει και την περίφημη φυσαρμόνικα του Λεωνίδα Κύρκου. Πήρα ένα σήμα ως παιδάκι από το άλλο ήθος του Κύρκου…

Προσπαθώ να σε θυμηθώ όταν ο Γιώργος Παπανδρέου εκλέχθηκε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ…

Θα σου πω εγώ. Ο Παπανδρέου μού είναι εξαιρετικά συμπαθής. Έχει έρθει σε παραστάσεις μου, είναι ένας άνθρωπος με καινούργιες ιδέες, ευρωπαϊστής, κοινωνικά φιλελεύθερος, υπέρ της αποποινικοποίησης των μαλακών ναρκωτικών, υπέρ των ανοιχτών Πανεπιστημίων… Αλλά νομίζω ότι θυσίασε τη νεωτερικότητά του στο κυνήγι της λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Άφησε την κοινωνία και στράφηκε στο σίγουρο κομματικό ακροατήριο.

Ο Καραμανλής;
Ο Καραμανλής είπε ωραία λόγια: «Επανίδρυση του κράτους». Ότι θα είμαστε «ταπεινοί». Επίσης, πρέπει να ομολογήσω ότι ως καλλιτέχνης εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι κράτησε το υπουργείο Πολιτισμού. Ήξερα ότι είναι ένας άνθρωπος που διαβάζει και επέτρεψα στον εαυτό μου να σκεφθεί ότι δεν θα ήταν μια κίνηση βιτρίνας. Έκανε όμως μια απογοητευτική βουτιά.

Άρα τι μας μένει;Ο Μάνος!
Και δεν είναι μόνο ο Μάνος. Είναι ο Μπουτάρης ο ακτιβιστής, ο Τομπάζης, ο Δήμου, ο Γουσέτης της Αυγής- σου αναφέρω τους μη επαγγελματίες πολιτικούς γιατί εμένα αυτοί με ενδιαφέρουν. Και τώρα κάνεις συσκέψεις,περιοδείες…

Ναι, μέχρι και στις λαϊκές πάμε με τον Μάνο. Πήγα προχθές στη Νομική Σχολή και έφριξα. Όσα είχαν καεί τα είχαν βάψει αλλά έβλεπες παντού μόνο αφίσες, που ο ένας έβριζε τον άλλο. Κι ρώταγα τους φοιτητές. «Σας αρέσει ρε παιδιά αυ τό;». «Ε, μωρέ, και οι άλλοι το ίδιο κάνουν…».

Ένας συναγωνισμός προς τα κάτω.
Ε, ας γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε, που έλεγε και ο Γκάντι. Δεν είναι δυνατό να πολεμάς αυτό που απεχθάνεσαι με τα μέσα αυτών που απεχθάνεσαι.

Δεν είναι βαρετά όλα αυτά για έναν καλλιτέχνη;

Αντιθέτως, μου θυμίζουν την πρώτη παράσταση που κάναμε μετά τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, που κουβαλούσαμε μόνοι μας τα σκηνικά. Τελικά το υπαρξιακό μου πρόβλημα το λύνω κάθε φορά προσπαθώντας να παλέψω για έναν ευγενικό σκοπό.

Και τώρα ποιος είναι ο στόχος;
Εσύ πιστεύεις ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να πάρουμε στις ευρωεκλογές ένα 3%;

Δεν είναι και εύκολο.
Είναι πολύ σημαντικό πάντως να μπορέσουμε να βγάλουμε ευρωβουλευτή. Αν παίρνουμε την κρατική επιχορήγηση όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Αν το καταφέρουμε θα δεις ότι τελικά θ΄ αρχίσουν να έρχονται κι άλλοι.

Πιστεύεις ότι θα καταφέρεις να πείσεις τους φίλους σου να ψηφίσουν Δράση;

Στην αρχή όλοι λένε «όχι». Γέλιο, καγχασμός, στο τέλος της κουβέντας πολύ συχνά βλέπω μια σπίθα στο μάτι τους. Ξέρεις τι λέει ο Ηράκλειτος; Αν δεν ελπίσεις δεν θα σου έρθει ποτέ το ανέλπιστο.

Αυτός που είναι χαρούμενος μέσα στον γάμο του, να ζήσει στον γάμο του. Αυτός που είναι χαρούμενος μέσα στην ομοφυλοφιλία του, να ζήσει στην ομοφυλοφιλία του. Αλλά ας εκφραστούμε

«Ένας ηθοποιός μπορεί να αλλάξει ελάχιστα τον κόσμο»

Τον θυμάμαι στην τελευταία παράσταση του Δον Ζουάν. «Η ελεύθερη βούληση είναι το μόνο πράγμα που έχουμε και το μόνο πράγμα που αξίζει να έχουμε. Και οι περισσότεροι από εμάς το αρνούνται». Ηθοποιοί, επιχειρηματίες, πολιτικοί, κορίτσια από τις σχολές θεάτρου… Σε όλους είχε να πει κάτι. Ψέματα. Από όλους ήθελε να ακούσει κάτι. Και κυρίως από τις κυρίες που καθάριζαν τις τουαλέτες.

Δεν σου λείπουν τα θεατρικά;
Όχι ακόμα. Αυτή την εποχή σκέφτομαι ότι η τέχνη αλλάζει τον κόσμο πολύ αργά. Βαθιά ίσως αλλά αργά. Ένας καλός, έστω, ηθοποιός μπορεί να αλλάξει τελικά, ελάχιστα τον κόσμο.

Όταν δεν πάνε καλά τα επαγγελματικά γίνεσαι ράκος;

Όχι. Φέτος είχα τον γιο μου. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι είναι τόσο ωραίο πράγμα το να έχεις παιδιά. Και είμαστε φίλοι τώρα. Το πρώτο πράγμα που κάνουμε μαζί είναι διαγωνισμός πιπί. Αντρικές συνήθειες. Πάμε βόλτες και του μαθαίνω τον κόσμο. Αντίθετα μ΄ αυτό που λένε μερικοί γονείς «η περιέργεια κάνει κακό», εγώ του λέω: γιόκα μου, η περιέργεια κάνει καλό.

Πόσο είναι;
Θα γίνει τεσσάρων σε λίγο. Γιώργος- Ίκαρος. Γιώργο λέγανε τον πατέρα μου. Ικαρία είναι το νησί του πατέρα της Έρσυς και κάναμε έναν συνδυασμό. Οπότε έχει τον Γιώργο να τον γειώνει και το Ίκαρος να τον εξυψώνει.

Τον βλέπεις συχνά;
Συνεχώς. Χθες κοιμηθήκαμε μαζί το βράδυ. Τι γέλιο! Είναι ωραία φάση. Μένουμε δίπλα δίπλα με τη μητέρα του και το παιδί ξέρει ότι έχει δύο σπίτια και μπορεί να πάει όπου θέλει.

Δεν ζει με το βάρος του χωρισμού;
Μα με τη μητέρα του ποτέ δεν ήμασταν καλύτερα. Χωρίσαμε και σώσαμε τη σχέση μας. Και δεν χωρίσαμε για το στυλ. Χωρίσαμε με στενοχώρια. Τώρα αγαπιόμαστε πολύ.

Συνήθως τα παιδιά είναι το τρόπαιο ανάμεσα σε δύο ενήλικες που αλληλοσπαράζονται…

Εμείς το κάναμε αλλιώς. Έπρεπε να δεχτούμε ότι ο καθένας μας θα είχε έναν άλλο σύντροφο. Η Έρσυ κι εγώ το χειριστήκαμε πολύ καθαρά. Έχει τον φίλο της, έχω τη φίλη μου. Πήγαμε όμως μαζί διακοπές το καλοκαίρι. Τρώμε και οι πέντε μαζί. Και έτσι καταφέραμε να γίνουμε μια μεγάλη οικογένεια. Ωραίο ακούγεται…
Και σε διαβεβαιώνω, είναι τσεκαρισμένο δηλαδή, ότι έχουμε ένα ευτυχισμένο παιδί. Στην αρχή και οι ίδιοι μας οι φίλοι λέγανε: αυτό δεν είναι σωστό. Τι μοντέλο ζωής είναι; Εμείς όμως καταφέραμε να φύγουμε από τις προκαταλήψεις των γύρω μας, των οικογενειών μας και να ζήσουμε όμορφα. Εγώ ζω μια άνοιξη στην προσωπική μου ζωή.

Συνήθως οι άνθρωποι φοβούνται να επιλέξουν αυτό που τους πάει και αντιγράφουν μοντέλα έστω και αποτυχημένα…

Ναι, κανείς δεν θέλει να βραχεί. Αλλά πρόσεξε, αυτό λειτουργεί για μας. Δεν το προτείνω σε όλους, αλίμονο. Αυτός που είναι χαρούμενος μέσα στον γάμο του, να ζήσει στον γάμο του. Αυτός που είναι χαρούμενος μέσα στην ομοφυλοφιλία του, να ζήσει στην ομοφυλοφιλία του. Αυτός που είναι χαρούμενος με τα σκυλιά του, να ζήσει με τα σκυλιά του. Αλλά ας εκφραστούμε και ας αφήσουμε το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας να βγει.

Αν όλα πάνε καλά με τη Δράση τι θα ήθελες να έχεις καταφέρεις σε 2-3 χρόνια;
Να έχουμε επηρεάσει λίγο τη νοοτροπία των Ελλήνων. Και την έχουμε μέσα μας αυτή την «άλλη νοοτροπία». Δες πώς φερόμαστε στο Μετρό που το έχουμε κόσμημα. Θυμήσου όταν είχαμε μουσαφιραίους στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν σκεφτόμασταν να πατήσουμε στην Ολυμπιακή λωρίδα.

Και από αξιώματα; Βουλευτής, δήμαρχος, ευρωβουλευτής…

Πρόεδρος σε ένα χωριό, να μπορώ να κάνω κάτι άμεσα.

Έχουν καταργηθεί οι πρόεδροι…
Δήμαρχος σε μια πόλη τότε. Δεν θα ήταν ωραίο;

Πόσο χρονών είσαι;
Τριάντα οκτώ. Αλλά έχω διατηρήσει ανέπαφο τον εφηβικό μου ενθουσιασμό.