Το Πνεύμα του Τόνου

«Σκηνικό ζωής»
ΤουΚώστα Γεωργουσόπουλου

Ο Τάσος Ζωγράφος είναι ένας σπουδαίος θεατρικός τεχνίτης.

Σκηνογράφος του θεάτρου αλλά κυρίως του κινηματογράφου, του λόγιου και του λαϊκού, κουβαλάει ατμόσφαιρες και υγρασίες, μιζέρια και μεγαλείο του Έλληνα λούμπεν και του Έλληνα μικροαστού και τα έχει καταστήσει αισθητικά γεγονότα που έχουν μείνει αξέχαστα.

Συνεργάστηκε με τους μεγάλους του σινεμά, αλλά στην Τέχνη τον εισήγαγε ο Νίκος Κούνδουρος, που βρέθηκαν μαζί στην εξορία, κοντά κοντά με τον Κατράκη και τον Βέγγο, τον Μπιθικώτση και τον Ρίτσο.

Το ύφος του ανάμεσα στον Καραγκιόζη και το λαϊκό πανηγύρι, το κουκλοθέατρο και το προσφυγικό γούστο της Καισαριανής, δημιούργησε σχολή.

Τώρα χάρη στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Χρήστο Σιάφκο κατέγραψε τον βίο του, τη φτώχεια του, τις εμπνεύσεις του, τις χαριτωμένες πανέξυπνες λύσεις του σ΄ ένα βιβλίο απομνημονευμάτων με τον τίτλο «Σκηνικό ζωής» (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα). Κι έτσι ξεφύτρωσε ξαφνικά κι ένας έξοχος λαϊκός αυθόρμητος με έξοχο χιούμορ αφηγητής, γεμάτος ανθρωπιά, ευσέβεια για τα ταπεινά και χλεύη για τα χυδαία. Χαίρομαι που εμπλουτίζεται η προφορική παράδοση μαστόρων και παραγωγών Τέχνης. Πλάι στην αυτοβιογραφία του Μ. Φωτόπουλου, του Χρέλια, του Λεμπέση, του Βαμβακάρη, η κατάθεση του Τάσου Ζωγράφου φωτίζει σκοτεινές πλευρές του μεταπολεμικού ελληνικού μικρόκοσμου της Τέχνης.