Μα πού είναι η Κεντροαριστερά;

Κάτι τρέχει στη σχέση της Κεντροαριστεράς με τις ευρωεκλογές. Ενώ η οικονομική κρίση θα έπρεπε να της δώσει μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να ενισχύσει τις δυνάμεις της, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το αντίθετο. Σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες και αριστερά κόμματα φαίνεται να χάνουν μια ιστορική ευκαιρία.

Ποτέ άλλοτε οι συνθήκες για την ευρωπαϊκή Αριστερά δεν ήταν τόσο ευνοϊκές. Το δόγμα του οικονομικού φιλελευθερισμού που κυριάρχησε στις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90 καταρρέει, η ανεργία αυξάνεται, η περίφημη «αυτορύθμιση της αγοράς» δεν θεωρείται πλέον τίποτε περισσότερο από ένα σύντομο ανέκδοτο. Συγχρόνως, αιτήματα που φαίνονταν ξεχασμένα στο παρελθόν, όπως η κρατική παρέμβαση στην οικονομία της αγοράς, η αλληλεγγύη ή η αναδιανομή του πλούτου, αποκτούν ισχύ και οπαδούς σε κοινή γνώμη και κυβερνήσεις. Η ιδέα ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου ακούγεται απολύτως λογική. Κι όμως, οι δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές του προσεχούς Ιουνίου δείχνουν ότι, στην πλειονότητά τους, οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους στα κόμματα της Κεντροδεξιάς. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα αναμένεται να καταλάβει και πάλι τις περισσότερες έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο, ακόμη και αν αποχωρήσουν από τους κόλπους του οι Βρετανοί συντηρητικοί και το ΟDS στην Τσεχία, όπως είναι ο στόχος τους.

Η αδυναμία
Όπως σημειώνει ο Τζον Λόιντ στουςΦαϊνάνσιαλ Τάιμς, η Κεντροαριστερά αδυνατεί να διατυπώσει μια πειστική πρόταση για την έξοδο από την κρίση αν και τα συνθήματά της έχουν επανέλθει στην επικαιρότητα. Και αν δεν ληφθούν υπόψη οι εσωτερικές ιδιαιτερότητες σε κάθε χώρα- μέλος, ένας επιπλέον λόγος αυτής της προαναγγελθείσας χαμένης ευκαιρίας στις ευρωεκλογές είναι ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά εμφανίζεται διχασμένη. Ήταν πάντα έτσι: Όταν οι Γάλλοι σοσιαλιστές συμμαχούσαν με το γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα για να κερδίσουν τις εκλογές, ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ δημιουργούσε το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα με τον δεξιό πρόεδρο της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ΄ Εστέν. Τριάντα χρόνια από τότε, υπενθυμίζει ο Πατρίκ Ζαρό στην ηλεκτρονική εφημερίδαRue89, το μοναδικό βήμα που έκανε το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι η υιοθέτηση τον περασμένο Δεκέμβριο ενός «Μανιφέστου». Κάτι σαν διακήρυξη προθέσεων, αλλά σε καμία περίπτωση ένα σχέδιο διακυβέρνησης.

Παραμένει διχασμένη
Στην πραγματικότητα, η ευρωπαϊκή Αριστερά παραμένει διχασμένη τόσο πολιτικά όσο και γεωγραφικά. Στα κράτη όπου κυβερνούν, όπως η Βρετανία, Ισπανία, η Πορτογαλία, η Βουλγαρία, οι σοσιαλιστές υπερασπίζονται πάνω απ΄ όλα τα εθνικά συμφέροντα των χωρών τους. Αντίθετα, η Δεξιά δείχνει περισσότερο συμπαγής σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό φαίνεται και από την υποστήριξη που συγκεντρώνει ο δεξιός Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο για την ανανέωση τη θητείας του στην προεδρία της Κομισιόν. Περιέργως, την υποψηφιότητα Μπαρόζο υποστηρίζουν ο Βρετανός Γκόρντον Μπράουν, ο Ισπανός Χοσέ Λουίς Θαπατέρο και ο Πορτογάλος Ζοζέ Σόκρατες- όλοι τους πρωθυπουργοί της Κεντροαριστεράς. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση; Θα μπορούσε να είναι Πολ Νίρουπ Ρασμούσεν. Αλλά τον Δανό πρόεδρο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών δεν φαίνεται να τον προτιμά κανένας ομοϊδεάτης του.

ΤΑ ΝΕΑ on line

Είστε δεξιός ή αριστερός; Βρείτε τον ιδεολογικό σας προσανατολισμό κάνοντας το τεστ του Αλεξάντερ Τρέσελ, από το Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας εδώ