«Το ανείπωτο έχει μεγαλύτερη δύναμη»

«Δεν συναναστρέφομαι λαμπερούς επιτυχημένους ανθρώπους. Κάνω παρέα με ανθρώπους που είμαστε φίλοι από παλιά και μέχρι κάποιο σημείο νιώθω ότι αισθάνονται άβολα επειδή είμαι επιτυχημένος. Ένας από τους φίλους μου που τον ξέρω από τα δώδεκα είναι μουσικός. Και είμαστε ακόμη πολύ δεμένοι ακριβώς επειδή καταφέραμε να μην αναφερόμαστε στο ότι είμαι συγγραφέας και δη επιτυχημένος», λέει ο Καζούο Ισιγκούρο στον βρετανικό «Guardian».

Στα 54 του χρόνια, εξακολουθεί να θεωρείται λογοτεχνικό φαινόμενο. Το δεύτερο μυθιστόρημα που έγραψε σε νεαρή ηλικία τιμήθηκε με το βραβείο Γουίτμπρεντ, ενώ το τρίτο «Τα απομεινάρια μιας μέρας» με το βραβείο Μπούκερ. Τα βιβλία του μιλάνε για χαρακτήρες που βιώνουν την απογοήτευση για τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους και θρηνούν για το πέρασμα του χρόνου και τη ζωή που δεν κυλά όπως ήλπιζαν.

Το «Μη μ΄ αφήσεις ποτέ», το τελευταίο μυθιστόρημα του γεννημένου στο Ναγκασάκι συγγραφέα (μια δεκαετία μετά την ατομική βόμβα), που σε μικρή ηλικία μετακόμισε στο Λονδίνο, έγινε ταινία με πρωταγωνίστρια την Κίρα Νάιτλι. Και το νέο του βιβλίο, ένα σύνολο πέντε διηγημάτων με τον τίτλο «Νocturnes», του δίνει τη σιγουριά ότι θα εξελιχθεί σε εκδοτικό γεγονός.

Το ύφος του Ισιγκούρο χαρακτηρίζεται από μια σπάνια κομψότητα στο γράψιμο. Ως «η απόδειξη της δύναμης εκείνων που δεν ειπώθηκαν» έχει αποφανθεί η διεθνής κριτική.

Ο ίδιος δεν πιστεύει πως η συγγραφή είναι ζήτημα ωριμότητας και μπορείς ακόμη και στα 50 σου, φέρ΄ ειπείν, «αφού πρώτα χαρείς τη ζωή και γράφεις κριτικές για εστιατόρια, να στρωθείς και να γράψεις το αριστούργημά σου. Λένε για τους 30άρηδες συγγραφείς πως είναι πολλά υποσχόμενοι, ενώ στην πραγματικότητα ζουν την ακμή τους».

Στην ερώτηση πώς νιώθει όταν δίνει συνέντευξη, ο Καζούο Ισιγκούρο απαντά λίγο πολύ ως κρατούμενος πολέμου:

«Μου έχουν πει ότι σε συνθήκες πολέμου αν σε περάσουν από ανάκριση θα πρέπει να επινοήσεις δύο ή τρία επίπεδα σε μία ιστορία για το ποιος είσαι, ώστε αν υποστείς βασανιστήρια, όταν σπάσεις, να αποκαλύψεις το δεύτερο επίπεδο. Κι όταν πια θα έχεις μείνει ένα κουρέλι, να φτάσεις στο τρίτο. Το θυμάμαι κάθε φορά στις συνεντεύξεις. Γιατί εκείνοι που τις κάνουν έχουν διαβάσει τις προηγούμενες και μόλις πεις τα ίδια πράγματα σε αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται να μπεις στο δεύτερο στάδιο. Και ύστερα από μια συζήτηση 90 λεπτών αρχίζεις να σπας και λες, εντάξει, όλα ξεκινάνε από τα τραυματικά χρόνια της παιδικής μου ηλικίας».