Το Πνεύμα του Τόνου

Κυπαρίσσια
ΤουΜάνου Ελευθερίου

Κι όμως, υπάρχουν ακόμα ατέλειωτες εκτάσεις σε όλη την επικράτεια που δεν βλέπεις ίχνος κτίσματος και καλλιέργειας. Τώρα την άνοιξη γεμίζουν με παπαρούνες και μαργαρίτες. Και κάπου ανάμεσα ένα εκκλησάκι με κυπαρίσσια.

Ανήμερα το Πάσχα είδα κι εγώ ένα τέτοιο τοπίο σε μια πεδιάδα κοντά στην Αρχαία Κόρινθο. Μπήκαμε να προσκυνήσουμε, για να μπούμε στο μάτι των αρχαίων θεών. Και παρ΄ όλο που ο Ντίνος έβαλε το πόδι του στον ιερό χώρο, η εκκλησία δεν γκρεμίστηκε! Εκείνο όμως που βγάζει μάτι εκεί είναι τα πέντε θεόρατα κυπαρίσσια με τον τεράστιο γκρίζο κορμό. Οι ποιητές μας περιποιήθηκαν δεόντως αυτό το έξοχο δέντρο, όχι μόνο για την ομοιοκαταληξία του, και ίσως γι΄ αυτό έμεινε ενεός ο Θανάσης της συντροφιάς.

Στα παλαιά χρόνια φύτευαν δύο κυπαρίσσια για να τα ΄χει προίκα το κορίτσι που μόλις γεννήθηκε. Ο κορμός θα γινόταν κατάρτι! Στους κήπους το αποφεύγουν γιατί συνηθίζεται μόνο στα νεκροταφεία. Φυτεύουν κυπαρίσσια άλλης οικογένειας. Στον κήπο μιας πρεσβείας, στο Κολωνάκι, ένα τεράστιο κυπαρίσσι έχει σκεπαστεί ολόκληρο από την εξαίσια λιλά γλυσίνα.

Ο πιο ονειρικός επιτάφιος που είδα στη ζωή μου.

Ο Κ. Παλαμάς απαθανάτισε το κυπαρίσσι μ΄ ένα οκτάστιχο στις «Εκατό φωνές» του:

«Αγνάντια το παράθυρο· στο βάθος/ ο ουρανός, όλο ουρανός, και τίποτ΄ άλλο·/ κι ανάμεσα ουρανόζωστον ολόκληρο, / ψηλόλιγνο ένα κυπαρίσσι· τίποτ΄ άλλο./ Και ή ξάστερος ο ουρανός ή μαύρος είναι/ στη χαρά του γλαυκού, στης τρικυμιάς το σάλο,/ όμοια και πάντα αργολυγάει το κυπαρίσσι,/ ήσυχο, ωραίο, απελπισμένο. Τίποτ΄ άλλο».