[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Αγαπημένο μου πλυντήριο

Χίλια χιλιομετράκια, όσα και οι πασχαλινές μου διακοπές. Τόσο έγραψε και το κοντέρ του πλυντηρίου μου που δεν σταματά να ξεπλένει ταλαιπωρημένα εκδρομικά ρούχα και αξεσουάρ. Κάλτσες, φούτερ, φόρμες και ισοθερμικά φανελάκια στριφογυρίζουν στον κάδο των εαρινών εντυπώσεων από το κάστρο της Μονεμβασιάς ώς τα πανέμορφα χωριά της Τσακωνιάς.

Δεν είμαι πολύ των εκδρομών και, βασικά, δεν είμαι καθόλου του κρέατος. Αυτό το Πάσχα όμως το ξεκοκάλισα κανονικά και ιδού τα αποτελέσματα στην απλώστρα της βεράντας.

Μέχρι ν΄ αρχίσει το ατμοσίδερο την ιερή λειτουργία της λήθης, προλαβαίνω ωστόσο να δεσμευτώ ως προς τα παρακάτω.

Πρώτον, δεν θα ξαναπάω εκδρομή με μοναδικό σάουντρακ στη σιντιέρα του αυτοκινήτου τα άπαντα του Ζακ Μπρελ. Ουδεμία σχέση με τα λουλουδιασμένα σπετσάτα της ορεινής Κυνουρίας.

Δεύτερον, δεν θα ξαναπατήσω γκάζι, αλλά θα πηγαίνω με το νεκρό για να μην τρομάξει η αλεπουδίτσα που της χάλασα την ησυχία έξω από τη Μονή Ορθοκωστά.

Τρίτον και κυριότερο, θα μάθω όσα περισσότερα μπορώ για την τσακώνικη διάλεκτο η οποία, όπως διαβάζω, προέρχεται από τη Δωρική, σε αντίθεση με τη Νέα Ελληνική γλώσσα, η οποία προέρχεται από την Ελληνιστική Κοινή.

Κρίμα που δεν μου έκοψε να φωτογραφίσω τις ταμπέλες στο έμπα του Λεωνιδίου, γραμμένες σ΄ αυτή την παράξενη γλώσσα. Κρίμα που δεν προσπάθησα να βρω έστω έναν από τους 2.000 υπερήλικες που λέγεται ότι τη μιλούν ακόμα. Κρίμα που δεν διασταύρωσα την πληροφορία ότι μέχρι πριν από μια δεκαετία τα τσακώνικα διδάσκονταν στο Γυμνάσιο του Τυρού από ντόπιους καθηγητές.