[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Τα αυτονόητα δεν διαφημίζονται

Είχα τρία χρόνια να ζήσω τις φολκλόρ παραδόσεις του ελληνικού Πάσχα. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρξα φανατική. Ο οβελίας- ή το κατσικάκι που συστήνουν οι διατροφολόγοι ως πιο υγιεινή επιλογήδεν ήταν ανάμεσα στα πιάτα που λαχταρώ να γευτώ. Δεν στενοχωρήθηκα καθόλου όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση απαγόρευσε τη βρώση εντοσθίων. Ούτε ένιωσα την εθνική ανάταση όταν κατορθώσαμε- έπειτα από δικαστικούς αγώνες- να πετύχουμε την «αποποινικοποίησή» τους μιας και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των διατροφικών εθίμων μας.

Το μόνο που πάντα μου θύμιζε πώς είναι Πάσχα ήταν η εξόρμηση. Η προσμονή μιας εκδρομής. Η διαδικασία του ταξιδιού. Παρ΄ ότι εθνικό και επαρχιακό οδικό δίκτυο δεν τηρούν όλες τις προδιαγραφές οδοποιίας- γεγονός που δίνει πάντα την αφορμή για μελοδραματικά τηλεοπτικά ρεπορτάζ με τη μονότονη ατάκα «βαρύς φόρος αίματος στην άσφαλτο»- η εναλλαγή των τοπίων που προσφέρει ένα ταξίδι με αυτοκίνητο στην ελληνική ενδοχώρα, όσες φορές κι αν την έχω δει, συνεχίζει να με γοητεύει.

Μόνο που φέτος με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Αν και η Εθνική Οδός Αθηνών- Λαμίας είχε νέα και προσεκτικά κατασκευασμένα τμήματα, που έκαναν το ταξίδι πιο άνετο, το μάτι μου κουράστηκε να βλέπει μεγάλες πινακίδες, δεξιά και αριστερά του αυτοκινητόδρομου, που «διαφήμιζαν» τα έργα που έγιναν. Παρατήρηση πρώτη, η καλύτερη διαφήμιση για τα έργα είναι η ύπαρξή τους. Διασχίζοντας, για παράδειγμα, τα τούνελ στο πέταλο του Μαλιακού δεν χρειάζεται να μου υπενθυμίσει μια πινακίδα πως είναι πραγματικότητα. Ούτε περνώντας από την Κακιά Σκάλα έχω ανάγκη την πινακίδια για να ενημερωθώ. Θυμάμαι καλά πώς ήταν πριν και η τωρινή οδηγική εμπειρία μού επισημαίνει αθόρυβα την αλλαγή. Παρατήρηση δεύτερη, δεν είναι υποχρέωση του κράτους να κατασκευάζει δρόμους; Δεν πληρώνουμε όλοι φόρους και σεβαστό- αν όχι τσιμπημένο- αντίτιμο στα διόδια για να εξασφαλίσουμε ασφαλή και εύκολη μεταφορά; Αυτό δεν είναι το «συμβόλαιο» που έχουν υπογράψει οι περισσότεροι προηγμένοι λαοί με τις κυβερνήσεις τους για το εν λόγω ζήτημα; Δεν είναι απαραίτητο για μια χώρα που θεωρεί ως βαριά βιομηχανία της τον τουρισμό να δημιουργεί τις υποδομές για τη μετακίνηση ανθρώπων και τη διακίνηση αγαθών; Προς τι η διαφήμιση μιας αυτονόητης και επιβεβλημένης παροχής;