[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Ο άλλος γολγοθάς

Η καλή φίλη μού φάνηκε ράκος την τελευταία φορά που την είδα τυχαία, Μεγάλη Εβδομάδα, στα μαγαζιά. Είχε χαθεί εδώ και καιρό, χωρίς εμφανή αιτία. Μου περιέγραψε τον εφιάλτη που περνά, τον γολγοθά της ελληνικής γραφειοκρατίαςχωρίς όμως Ανάσταση αυτός…

Είχε κληρονομήσει μαζί με τα δώδεκα αδέλφια και ξαδέλφια της το εγκαταλελειμμένο πατρικό σπίτι της μαμάς της σε ένα χωριό στην Πελοπόννησο.

Το σπιτάκι είχε ρημάξει, καθώς κανείς από τους πολλούς κληρονόμους δεν ενδιαφερόταν να το επισκεφθεί. Περισσότερο από συναισθηματικούς λόγους, αποφάσισε να συνεννοηθεί με τους υπόλοιπους, για να αναλάβει να το επιδιορθώσει. Συμφώνησαν όλοι να το πάρει στην ιδιοκτησία της εξ ολοκλήρου και να το συντηρεί. Δύο χρόνια τώρα- μου διηγήθηκε εξουθενωμένη- γυρνά από γραφείο σε γραφείο, από υπηρεσία σε υπηρεσία, από κτίριο σε κτίριο, για να ολοκληρώσει αυτή τη μεταβίβαση.

Έχει παρατήσει το φαρμακείο της, κάθε άλλη δουλειά, το παιδί της, τους φίλους της, τον εαυτό της, για να τα βγάλει πέρα στον αγώνα με τη γραφειοκρατία. Έχει αναπτύξει και διάφορες θεωρίες για το παράλογο αυτής της υπόθεσης. Έχει λοιπόν καταλήξει ότι πρόκειται για μια τεράστια οργανωμένη συνωμοσία κατά του πολίτη: «Για να δικαιολογούν θέσεις αχρήστων, για να παίρνουν φακελάκια όσοι έχουν καίρια πόστα, για να εισπράττει το κράτος παράβολα», μου εξήγησε έξαλλη.

Τη θυμάμαι να ενδιαφέρεται ενεργά για την πολιτική και για τα κοινά. Τώρα δηλώνει ότι θα ρίξει λευκό ή άκυρο. «Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους», μου λέει, «κανείς δεν μπόρεσε να εξανθρωπίσει αυτό το τέρας. Γιατί να ψηφίσω οποιονδήποτε πια;».

Καθώς της ευχόμουν «Καλή Ανάσταση και καλά ξεμπερδέματα», θυμήθηκα τη σοφή μαντινάδα που μου είχαν στείλει την ίδια μέρα με SΜS από τη Μεγαλόνησο: «Καθένας την Ανάσταση μέσα του τη βιώνει, ανάλογα με το σταυρό που έχει και σηκώνει!»…