«Η σκηνή είναι εκκλησία κι εγώ προσεύχομαι»

«Να μιλήσουμε σε δέκα λεπτά γιατί πρέπει να ταΐσω την κόρη μου;», ακούω την Dulce Ρontes να λέει στην άλλη άκρη της γραμμής-από το Σετουμπάλ της Πορτογαλίας. Πρόσφατα ολοκλήρωσε ηχογραφήσεις τραγουδιών για το νέο άλμπουμ της «Μoments» («Στιγμές»), είναι σε συνεννοήσεις για την επικείμενη κυκλοφορία του (σε δύο εβδομάδες στην Πορτογαλία κατ΄ αρχάς κι έπειτα σε Ισπανία, Ιταλία) και κάνει πρόβες για την περιοδεία της, όλα αυτά μέσα σε ένα γεμάτο επαγγελματικό πρόγραμμα και το μεγάλωμα του δεύτερου παιδιού της, μιας κόρης μόλις δύο μηνών.

Πότε τα προλαβαίνει; «Α, είναι απλώς θέμα ισορροπίας», ακούγεται στο δεύτερο τηλεφώνημα με φωνή χαρούμενη. Τα επαγγελματικά σχέδια, οι ηχογραφήσεις και η περιοδεία μπαίνουν για λίγο στην άκρη. Μιλά για την κόρη της- έχει ήδη έναν γιο επτά ετών- και τονίζει τη σπουδαιότητα «να ασχολούμαστε με τα παιδιά και να τα μαθαίνουμε να εκφράζονται, από μικρά, με πολλούς και ποικίλους τρόπους- κυρίως μέσα από τις Τέχνες- με τους ήχους. Καλή είναι η εκπαίδευση, αλλά νομίζω πως στα πρώτα χρόνια τους τα παιδιά είναι σημαντικό να τα αφήνουμε ελεύθερα να εκφράζονται ενστικτωδώς, με χρώματα με ήχους. Γι΄ αυτό πιστεύω ότι η μουσική- οι Τέχνες γενικότερα- θα πρέπει να “μπουν” περισσότερο στα σχολεία».

Μέσα σε όλα ετοιμάζεται και για συναυλίες στις 25 Μαΐου στην Αθήνα και την επομένη στη Θεσσαλονίκη. Τι θα ακούσουμε στις συναυλίες της; «Δεν ξέρω», απαντάει γελώντας. «Χαίρομαι που θα ξανάρθω. Θα υπάρχουν κάποια τραγούδια από τη νέα δισκογραφική δουλειά μου, τραγούδια της πορτογαλικής επανάστασης, φυσικά φάντος, αλλά όπως τα τραγουδάω εγώ, αλλά και δικές μου συνθέσεις. Ίσως να τραγουδήσω και κάτι στα ελληνικά. Θα είναι έκπληξη».

Τα φάντος, πόσο μας αφορούν σήμερα;
Εξαρτάται από τα τραγούδια. Υπάρχουν τραγούδια-προσευχές. Αλλά τα φάντος πρώτα απ΄ όλα είναι ποίηση. Και η ποίηση προηγείται της μουσικής. Το ξέρετε άλλωστε κι εσείς από τη χώρα σας με την πλούσια Ιστορία της. Σημαντικό για μένα είναι να εκφράζει το συναίσθημα που μπορεί να βγαίνει μέσα από την προσευχή, τη χαρά, την ένταση, τη λύπη…

Μπορούν να απηχούν και την οικονομική κρίση;

Μα είναι ξεχωριστά τραγούδια που επαναλαμβάνονται καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Ναι μεν είναι τραγούδια με μουσική και στίχους μελαγχολικούς, όμως υπάρχουν χιουμοριστικά φάντος, παρουσιασμένα με συγκεκριμένο τρόπο και παραλλαγμένους στίχους. Θέλω να πω ότι μπορούν να μας αφορούν τα φάντος υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Λέγεται πως τα φάντος συγγενεύουν με την τζαζ, τα μπλουζ, τα ρεμπέτικα.

Τα φάντος εκφράζουν την καρδιά. Έχουν απλή δομή και μελωδία και γι΄ αυτό μπορούν να συγκριθούν με τζαζ τραγούδια ή ρεμπέτικα. Δεν υπάρχουν διαχωριστικές. Υπάρχουν φάντος δημοφιλή που όμως ο κόσμος δεν γνωρίζει τον στιχουργό ή τον συνθέτη τους.

Μπορεί να έχουν και πολιτικό μήνυμα;
Για κάποιους ίσως, αλλά για μένα ή την Αμάλια (σ.σ.: Ροντρίγκεζ)

όχι. Άλλωστε τα φάντος προϋπήρχαν της πολιτικής. Όπως το ποδόσφαιρο! Δεν συνδέονται με κάποια πολιτική. Είναι είδος έκφρασης καλλιτεχνικής.

Ποιες καταστάσεις σάς εμπνέουν στις μέρες μας;

Κάποιες φορές εμπνέομαι από λύπη… Ακούγεται παράξενο, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι πως αυτό συμβαίνει επειδή τραγουδάω φάντος. Αλλά με εμπνέει η φύση.

Να, για παράδειγμα εμπνέομαι από την άνοιξη, την «έκρηξη» της φύσης. Η σιωπή επίσης με εμπνέει. Ωραία που είναι η σιωπή. Ακούς τον εαυτό σου, τις σκέψεις σου, παίρνουν σχήμα μέσα σου και θέλεις μετά να τις εκφράσεις. Η σιωπή έτσι γίνεται στίχος, μελωδία… Η σκηνή, κάθε συναυλιακή σκηνή, είναι σαν εκκλησία για μένα. Κι εγώ προσεύχομαι.

Φύση ελεύθερη, δεν θέλει να περιορίζεται ούτε να νιώθει ότι υπαγορεύουν τις κινήσεις της. «Δουλεύω έναν χρόνο και τον επόμενο κάθομαι. Δεν μπήκα ποτέ σε διαδικασία γραμμής παραγωγής. Γι΄ αυτό και προτιμώ να συνεργάζομαι με μικρές δισκογραφικές εταιρείες, όπου οι άνθρωποι έχουν μεράκι. Στις μεγάλες δισκογραφικές σε αντιμετωπίζουν ως εμπόρευμα. Δεν μπορώ να δουλέψω χωρίς ελευθερία, να μου υποδεικνύουν τι να κάνω, τι να πω. Θέλω να είμαι ελεύθερη όταν εκφράζομαι».

ΙΝFΟ

Η Dulce Ρontes στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης στις 24 και 25 Μαΐου αντιστοίχως.

Με μια ματιά

1969Γεννήθηκε στο Μοντίχο της Πορτογαλίας 1991Κερδίζει στον διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον 1992Κυκλοφορεί το πρώτο της άλμπουμ, «Lusitana» Έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους: Αντρέα Μποτσέλι, Σιμόνι και Γκαετάνο Βελόζο, Τριλόκ Γκουρτού (Ινδό δεξιοτέχνη των κρουστών), Γουέιν Σόρτερ (σαξοφωνίστα), Γιώργο Νταλάρα, Στέφανο Κορκολή, Ελευθερία Αρβανιτάκη.