Μαζί τους έλα, πάνω απ΄ τα σύννεφα

«Ήταν πάντα όνειρό μου να νιώσω πώς είναι να πετάω. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στο αεροπλάνο ένιωσα ότι δεν υπάρχει πια γυρισμός. Στην αρχή αισθανόμουν “πεταλούδες” στο στομάχι. Το πρώτο συναίσθημα που κυριαρχεί είναι πράγματι ο φόβος. Η ευχαρίστηση έρχεται μετά. Όταν έφθασα στη γη, τα πόδια μου έτρεμαν. Μόλις είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα πηδήξει από ένα αεροπλάνο!».

Η 26χρονη Κόννυ Χρονοπούλου ονειρευόταν να νιώσει κάποτε όπως τα πουλιά όταν πετούν στον ουρανό. Όταν το 2003 βρέθηκε για σπουδές στο Μεσολόγγι, είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον εκπαιδευτή Γιάννη Δελαπόρτα, ο οποίος την προέτρεψε να δοκιμάσει. Από τότε οι πτώσεις από το αεροπλάνο τής έχουν γίνει τρόπος ζωής. Σήμερα, είναι από τα βασικά μέλη της αγωνιστικής ομάδας ελεύθερης πτώσης Βlue Rebels, με την οποία πραγματοποιεί περίπου 150 άλματα τον χρόνο, ενώ έχει κερδίσει αρκετές διακρίσεις.

«Είχα σκεφτεί νωρίτερα να δοκιμάσω, όμως αν δεν το πάρεις απόφαση, δεν μπορείς να ξέρεις πώς πραγματικά είναι. Τα πρώτα συναισθήματα ποικίλλουν. Φόβος, χαρά, άγχος, ελευθερία, όλα μαζί το κάνουν συναρπαστικό. Μετά την πρώτη πτώση είχα στο πρόσωπό μου ένα μόνιμο χαμόγελο ευχαρίστησης, ήμουν ενθουσιασμένη, αλλά και σχετικά ψύχραιμη. Έπειτα από αρκετά άλματα μένει μόνο ο φόβος τού να είσαι συνέχεια σε εγρήγορση», δηλώνει η κ. Χρονοπούλου, η οποία θυμάται πως στην αρχή το περιβάλλον της δεν είχε ενθουσιαστεί με την απόφασή της.

«Η πρώτη κουβέντα που μου είπαν ήταν “είσαι τρελή”. Μπορώ να τους κατανοήσω, γιατί όταν κάποιος δεν γνωρίζει τι σημαίνει για σένα, σκέφτεται διαφορετικά. Τον πρώτο καιρό ανησυχούσαν, αλλά μετά κατάλαβαν ότι πραγματικά μου αρέσει και πως δεν είναι απλώς μια τρέλα. Μετά ήρθαν οι διακρίσεις και πια είναι πολύ περήφανοι», λέει.

Στο κενό
Χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δεν διστάζουν να ανέβουν σε ένα αεροπλάνο, να ανοίξουν την πόρτα και να πηδήξουν στο κενό, προκειμένου να πετάξουν. Άλλοι το δοκίμασαν από περιέργεια, άλλοι για να ξεπεράσουν τους φόβους τους, ωστόσο όλοι κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για κάτι πραγματικά συναρπαστικό.

Το άθλημα έχει κερδίσει πολλούς θαυμαστές και στην Ελλάδα. Από τους πιο παλιούς εκπαιδευτές στη χώρα μας είναι ο κ. Γιάννης Δελαπόρτας. Λάτρης των αιθέρων, από μικρή ηλικία ανέβαινε σε ταράτσες και πηδούσε προσπαθώντας να πετάξει. Μετά την απόλυσή του από τις Ειδικές Δυνάμεις το 1987, όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτής αλεξιπτωτιστών, εξακολούθησε να εκπαιδεύει απλούς πολίτες. Παράλληλα, υπήρξε ο εμπνευστής και δημιουργός της πρώτης αγωνιστικής τετραμελούς ομάδας στην Ελλάδα, με την οποία έχει λάβει μέρος σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις.

«Όλα εξηγούνται από την προϊστορική ανάγκη του ανθρώπου να πετάξει. Για εκατοντάδες χρόνια θυσιάστηκαν τόσοι άνθρωποι για να φθάσουμε στη σημερινή μορφή πτήσης, όμως η ελεύθερη πτώση είναι πιο κοντά στον τρόπο που πετούν τα πουλιά. Στην ουσία είναι πολύ απλό. Δεν έχεις βοήθεια, ανοίγεις τα χέρια και πέφτεις. Την πρώτη φορά δεν υπάρχει φόβος, αλλά τρομερή επιθυμία να δεις πώς είναι. Στον αέρα βγάζεις τον πραγματικό εαυτό σου. Θυμάμαι την πρώτη φορά φώναζα σαν τρελός πιθανόν σε διάφορες γλώσσες, χωρίς όμως να μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Μόλις φθάσεις στο έδαφος έχεις πια ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Δελαπόρτας.

Κανόνες ασφαλείας
Όσο κι αν φαίνεται επικίνδυνο, οι εκπαιδευτές τονίζουν πως όσο ο αθλητής είναι προσεκτικός και τηρεί τους κανόνες ασφαλείας, δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. «Στατιστικά, στο mountain bike γίνονται περισσότερα ατυχήματα, όταν ο εξοπλισμός είναι κακός ή δεν έχουν τηρηθεί οι κανόνες ασφαλείας. Πρέπει πάντα να είσαι συγκεντρωμένος σαν να είναι το πρώτο σου άλμα», επισημαίνει ο κ. Δελαπόρτας, ενώ η κ. Χρονοπούλου τονίζει πως ο φόβος που νιώθει κανείς μπορεί να είναι και καλός σύμβουλος κατά τη διάρκεια της πτώσης. «Ο πρώτος φόβος είναι απόλυτα φυσιολογικός. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να πετά. Ο φόβος πρέπει να υπάρχει με τη μορφή της εγρήγορσης και όχι του πανικού. Αν λειτουργεί έτσι, ίσως είναι η δικλίδα ασφαλείας για κάθε αθλητή», τονίζει.

ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ

Ενώ πέφτεις από τα 14.000 πόδια, η αδρεναλίνη εκτοξεύεται, λένε οι λάτρεις της ελεύθερης πτώσης

Έως 2.500 ευρώ το κόστος της εκπαίδευσης

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗθεωρείται ένα σχετικά ακριβό σπορ. Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να γίνουν μέλη της σχολής, να παρακολουθήσουν πρώτα τα θεωρητικά μαθήματα, την εξάσκηση στο έδαφος για τη διαδικασία χειρισμού του σώματος στον αέρα και το πώς λειτουργεί το αλεξίπτωτο και στη συνέχεια είναι έτοιμοι για τις πτώσεις από τα 14.000 πόδια με δύο εκπαιδευτές. Οι πτώσεις γίνονται σε ζώνες ρίψης στην Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Βlue Rebels παραδίδουν μαθήματα στη Βουλγαρία, όπου το σπορ διδάσκεται υποχρεωτικά στα σχολεία, ενώ το κόστος των μαθημάτων είναι περίπου το μισό από ό,τι στην Ελλάδα.

«Η εκπαίδευση εδώ κοστίζει από 1.500-

2.500 ευρώ, ενώ το συνολικό κόστος για τη Βουλγαρία είναι 780- 1.300 ευρώ. Αντίστοιχα, το κάθε άλμα στην Ελλάδα κοστίζει περίπου 62 ευρώ, ενώ εκεί μόλις 37», αναφέρει ο κ. Δελαπόρτας, ο οποίος τονίζει πως για να συμμετάσχει κάποιος στα μαθήματα το μόνο που χρειάζεται είναι μια βεβαίωση γιατρού πως είναι απολύτως υγιής. Κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει περισσότερα από ένα άλματα την ημέρα, ενώ η αγωνιστική ομάδα πραγματοποιεί περίπου 150 κάθε χρόνο. Το ενθαρρυντικό είναι πως τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερες γυναίκες επιχειρούν να πετάξουν.

«Τα πάντα είναι ένα απλό κουμπί. Αν δεν σου κάνει “κλικ” δεν μπορείς να το κάνεις. Υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται και ρωτά, αλλά λίγοι εκείνοι που το αποφασίζουν. Δεν είναι τόσο τα χρήματα όσο το να το πάρεις απόφαση. Εύκολο δεν είναι, αλλά όλοι ονειρεύονται να πετάξουν. Πλέον μπορούν και να το πραγματοποιήσουν», σημειώνει η κ. Κόννυ Χρονοπούλου.