Μετράει με βια το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ

Οι… πολλοί, τον ανακάλυψαν στα προεκλογικά ντιμπέιτ- όπου κατά γενική ομολογία «έκλεψε την παράσταση», με αντίστοιχα οφέλη και για το κόμμα του. Στη συνέχεια, οι ίδιοι «πολλοί» διαπίστωσαν ότι μπορούσε να κλέψει την παράσταση και στη Βουλή, ανατρέποντας τη μεταδικτατορική εικόνα που ήθελε τους χαρισματικούς αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων να μονοπωλούν τις κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις. Για κάποιους άλλους, όμως, ο Αλέκος Αλαβάνος έχει άλλα χαρακτηριστικά- εκ των οποίων η κοινοβουλευτική δεινότητα θα μπορούσε να είναι και το έλασσον.

Αυτά του τα χαρακτηριστικά αναδεικνύονται ίσως περισσότερο τώρα, που τόσο ο ΣΥΝ όσο κι ο ΣΥΡΙΖΑ – ο σχηματισμός που δημιουργήθηκε με δική του ως επί το πλείστον επιμονή, στο πρότυπο και άλλων μορφωμάτων της Ευρώπης, όπου ποικίλες αριστερές ομάδες συγκροτούνται γύρω από ένα κόμμα- φαίνεται να περνούν μια κρίσιμη καμπή, με αφορμή ή και εν όψει των ευρωεκλογών. Το εσωτερικό δημοψήφισμα του ΣΥΝ κι οι αντιπαλότητες που ανέδειξε μεταξύ της μειοψηφούσας τάσης των Ανανεωτών και της πλειοψηφούσας του Αριστερού Ρεύματος, η αμφισβήτηση που αντιμετωπίζει ο νέος πρόεδρος του ΣΥΝ, ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, από ποικίλες πλευρές, αλλά κι οι κρυφές και φανερές έριδες μεταξύ συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ- για να μην αναφέρουμε τα πραγματικά πολιτικά ζητήματα όπως το θέμα της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ ή ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός- είναι λογικό να δημιουργούν μια έντονη ανησυχία στον Αλέκο Αλαβάνο. Σε συνδυασμό δε με τη δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, το κοκτέιλ αρκεί για να προκαλέσει κατάθλιψη στον νυν πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Σταυροδρόμι.

Όλα αυτά τα προβλήματα είναι που καθιστούν και δύσκολες τις επιλογές του κ. Αλαβάνου- ο οποίος στις «καλές εποχές» φερόταν περίπου αποφασισμένος να αποχωρήσει από την έντονη κι ενεργό πολιτική δράση. Τώρα, καλείται να πάρει αποφάσεις δύσκολες- για τον ρόλο του στο ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝ, για το κατά πόσο θα είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές.

Αποφάσεις που ουδείς γνωρίζει διότι- όπως πιστεύουν οι σύντροφοί του- αφ΄ ενός δεν τις έχει πάρει ακόμη, αφ΄ ετέρου ούτως ή άλλως θα τις λάβει μόνος του, χωρίς να διαβουλευθεί με κανέναν.

Με κανέναν; Όχι ακριβώς. Διότι ο Αλέκος Αλαβάνος, από την εποχή της χούντας ακόμη, της αντιΕΦΕΕ και της ΚΝΕ, είχε και τα σημερινά χαρακτηριστικά του «μοναχικού λύκου»- δεν υπήρξε «προστατευόμενος» κανενός κορυφαίου στελέχους και στη συνέχεια δεν εντάχθηκε σε τάσεις, είτε στο ΚΚΕ είτε μετέπειτα στον ΣΥΝ. Κάποιοι λένε ό τι δεν είχε καν στενές παρέες – και στα πολλά χρόνια που θήτευσε στο Ευρωκοινοβούλιο οι συνάδελφοί του, ξένοι αλλά και Έλληνες, τον θυμούνται να αποφεύγει τις πολλές κουβέντες και να διαβάζει μόνος του τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» (σ.σ. την εφημερίδα με την οποία και σήμερα συνηθίζει να ξεκινά τη μέρα του).

Υπήρξε και υπάρχει όμως μια εξαίρεση- η σύζυγός του Κάτια Χαραλαμπάκη, ψυχίατρος στο ΕΣΥ, με την οποία είναι ζευγάρι από τα φοιτητικά χρόνια και παραμένει ο «άνθρωπός του».

Εξίσου μοναχική με τον ίδιο, χαρακτηρίζεται από διακριτικότητα που φτάνει στα όρια της υπερβολής- κάποτε, όταν έγραψε ένα σημαντικό άρθρο στον τομέα της, οι δημοσιογράφοι προσέφυγαν στον Αλέκο για να τον βάλουν «μέσο» να την πείσει να μιλήσει στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Εκείνος απάντησε με το γνωστό χαμόγελο πως «παιδιά, εγώ θα της το πω, αλλά μην ελπίζετε».

Η οικογένεια.

Τα στελέχη της Κουμουνδούρου εικάζουν πως εάν τα πράγματα ήταν καλύτερα για το κόμμα, η Κάτια- κι οι δυο κόρες, με τις οποίες το ζεύγος είναι εξαιρετικά δεμένο- ασφαλώς θα έπειθε τον Αλέκο να εγκαταλείψει τα πολλά πολλά με την πολιτική. Τώρα όμως; Άλλωστε, στην ανησυχία του κ. Αλαβάνου ενυπάρχουν και άλλα στοιχεία πέρα από τα αυτονόητα προβλήματα του χώρου. Για παράδειγμα, όταν ξεκινούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο νυν πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του πίστευε ότι θα υπήρχε μια διαρκής ανανέωση των δυνάμεών του, μια εισροή ποικίλων ρευμάτων κι όχι ένα στατικό σχήμα- κάτι που στην πορεία δεν έγινε κι είναι λογικό να το θεωρεί εκκρεμότητα. Θεωρεί ακόμη πως υπάρχει έλλειμμα «κοινωνικού λόγου»- ανάδειξη θέσεων και δράσεων που θα ακουμπούσαν ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο, λέγεται, προσπάθησε να κάνει και με την περίφημη πρόταση των πέντε σημείων προς το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου- μαζί με την υπόγεια επιθυμία του να δει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να αρχίσει να τοποθετείται σε κάποια θέματα, ασχέτως εάν θα είναι στην ίδια ή διαφορετική γραμμή με τον ΣΥΝ.


Βαθαίνει το χάσμα των γενεών στην Κουμουνδούρου

Παρά τη γενική αποδοχή της οποίας χαίρει ο Αλέκος Αλαβάνος- και τις ελπίδες πολλών ότι θα παίξει ρόλο «διαμεσολαβητή» στα προβλήματα του χώρου- ταυτοχρόνως ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δέχεται και υπόγεια κριτική για την επιλογή του να προωθήσει τον Αλέξη Τσίπρα στη θέση του προέδρου του ΣΥΝ. Από τον Λεωνίδα Κύρκο και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη- ανθρώπους που συν τω χρόνω ο Αλέκος υπολογίζει πολύ- μέχρι τα στελέχη των Ανανεωτών, αλλά και στελέχη του Αριστερού Ρεύματος που ψήφισαν τον Αλέξη τώρα θεωρούν πως «τον πληρώνουμε ακριβά».

«Φταίνε οι άλλοι».

Σε αυτό, βέβαια, συνέβαλε κι η στάση της «ομάδας Τσίπρα» στα γεγονότα του Δεκεμβρίου, όπου ολόκληρο το κόμμα βρέθηκε να σύρεται πίσω από την υπεράσπιση μιας γραμμής που δεν πίστευε στην πραγματικότητα. Για τον κ. Αλαβάνο, ωστόσο, λέγεται πως το πρόβλημα είναι βαθύτερο- ότι βλέπει, δηλαδή, πως η ουσιαστική σχέση με τη νεολαία περιορίστηκε σε επικοινωνιακού τύπου επαφή και δεν προχώρησε σε κάτι ουσιαστικό. Η στάση μάλιστα συνεργατών του κ. Τσίπρα, που πιστεύουν πως για όλα φταίνε «οι άλλοι» και δεν γνωρίζουν την έννοια της αυτοκριτικής- αποδίδουν, για παράδειγμα, την πτώση των ποσοστών στο ότι… οι βενιζελικοί του ΠΑΣΟΚ δήλωναν ΣΥΝ!- δεν συμβάλλει ιδιαίτερα.