«Ήταν απόμακρος και… ξένος»

Ένα «ντροπαλό παιδί που αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα προσαρμογής» ήταν ο Δημήτρης Πατμανίδης, σύμφωνα με τους γείτονες της οικογένειάς του, στο συγκρότημα πολυκατοικιών της οδού Φλέμινγκ στου Ρέντη.

O 19χρονος ήταν το μικρότερο από τα δύο αγόρια της οικογένειας των ομογενών από το Σοχούμι. Πέρσι, πάντως, όπως θυμούνται στη γειτονιά του, είχε αποβληθεί από το σχολείο όπου φοιτούσε γιατί έπειτα από μία λογομαχία έπιασε από τον λαιμό έναν συμμαθητή του.

Οι περισσότεροι ένοικοι των διαμερισμάτων στο συγκρότημα είναι ομογενείς και η οικογένεια Πατμανίδη μένει στον δεύτερο όροφο. Είχαν έρθει πριν από χρόνια από το Σοχούμι και ο μεγαλύτερος αδελφός σπουδάζει στην Κρήτη. Ο πατέρας εργάζεται οδηγός σε φορτηγά. Βρισκόταν σε ταξίδι στη Γερμανία όταν έγινε το τραγικό περιστατικό και επέστρεψε εσπευσμένα στην Αθήνα. Οι γείτονες μιλούν για μια πολύ ήσυχη οικογένεια, ενώ για τον Δημήτρη επισημαίνουν την περίεργη συμπεριφορά του.

Ήσυχη οικογένεια.

«Η μητέρα του δεν μιλούσε καλά τα ελληνικά και ο πατέρας του είναι ένας σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος. Οι γονείς δεν είχαν δημιουργήσει ποτέ κανένα πρόβλημα. Από το σπίτι δεν είχε ποτέ ακουστεί τσακωμός, ούτε οι άνθρωποι αυτοί είχαν προκαλέσει πρόβλημα στη γειτονιά ή στους άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας», περιγράφει η κ. Πωλίνα Παυλίδου. «Το παιδί ήταν πολύ ντροπαλό. Δεν είχε παρέες στη γειτονιά και απέφευγε τις συναναστροφές. Τόσο καιρό δεν είχα ακούσει τη φωνή του. Πιστεύω, από όσα έχω καταλάβει, ότι το παιδί αντιμετώπιζε πρόβλημα προσαρμογής. Αντιμετώπιζε και πρόβλημα ρατσισμού. Τον έβλεπαν σαν ξένο, διαφορετικό».

Την ίδια άποψη έχει και η κ. Αιμιλία Κόρδα, κάτοικος της περιοχής. «Μια γνωστή μου που ήξερε καλά την οικογένεια και το παιδί μού είπε ότι τον πείραζαν και του φέρονταν άσχημα επειδή τον θεωρούσαν ξένο. Ξέρω από ρατσισμό γιατί και η κόρη μου, αριστούχος μαθήτρια, αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο της. Υπάρχει θέμα ρατσισμού. Το παιδί ήταν ήσυχο, απλά απέφευγε τις παρέες. Τι του συνέβη και έφθασε στα άκρα δεν το ξέρω. Απ΄ ό,τι ξέρω, είχε προβλήματα με άλλους μαθητές».

Μια άλλη κάτοικος της περιοχής, η κ. Όλγα Καρανταΐ, προσθέτει: «Φορούσε πάντα μαύρα και περπατούσε με σκυμμένο κεφάλι. Τόσα χρόνια δεν είχα ακούσει τη φωνή του».

Συμμαθήτριά του από το προηγούμενο σχολείο η Σταυρούλα Χαλδούπη, αναφέρει: «Τον θυμάμαι στην Γ΄ Λυκείου. Εγώ ήμουν δυο χρόνια μικρότερη. Ήταν επιθετικός και είχε έρθει στα χέρια με συμμαθητές του. Το πιο σοβαρό περιστατικό ήταν όταν τον πείραξε ένας συμμαθητής και φίλος του. Του πέταξε κάτι χαρτάκια για αστείο και τότε εκείνος όρμησε πάνω του και τον έπιασε από τον λαιμό. Γι΄ αυτό τον λόγο, απ΄ ό,τι έμαθα, τον είχαν αποβάλει από το σχολείο. Εμείς δεν τον είχαμε πειράξει ποτέ. Ο ίδιος ήθελε να είναι τόσο απομονωμένος. Καθόταν μόνος του. Πριν από δυο χρόνια ήμασταν συμμαθητές σε φροντιστήριο Αγγλικών. Του είπα να καθήσει δίπλα μας για να μην είναι μόνος του. Εκνευρίστηκε και με έβρισε άσχημα. Νευρίαζε με το παραμικρό».