[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Δύο γενιές στο Ποινολόγιο!

Στο δημοτικό σκίζαμε στο γερμανικό. Χωριζόμασταν σε δύο ομάδες και στέλναμε τον τερματοφύλακα στα μετόπισθεν των αντιπάλων, εκατέρωθεν. Για όσους δεν το έπαιξαν και σίγουρα είναι περισσότεροι από αυτούς που το γνωρίζουν ήταν μία παραλλαγή των μήλων, την οποία πολύ αργότερα, ίσα με 25 χρόνια μετά, διαπίστωσα βλέποντας μία ταινία αμφιβόλου ποιότητας ότι λέγεται dodgeball. Παίζαμε, λοιπόν, dodgeball με την επιβολή της πλειοψηφίας διά βοής την ώρα της γυμναστικής και με τη λογική της αυτοδιάθεσης στα διαλείμματα. Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω με το χτύπημα του κουδουνιού που στο δημοτικό, τουλάχιστον, δεν με επανέφερε στην τάξη. Μάταια καλούσε στο μάθημα, εμείς το “γερμανικό” μας και το αποτέλεσμα ήταν να φιγουράρει με μεγάλα γράμματα το ονοματεπώνυμό μας στο ποινολόγιο. Την επόμενη μέρα βγαίναμε στην «αναφορά» πρω πρωί πριν από την προσευχή. Οι δάσκαλοι είχαν την εντύπωση ότι παιδονομούσαν. Την ίδια εντύπωση είχαν μάλλον όταν μου ζήτησαν τριάντα χρόνια μετά, δηλαδή την περασμένη εβδομάδα, διάφορα έγγραφα, προκειμένου να με ενημερώσουν για το σκασιαρχείο της κόρης μου. Χρειάστηκε να κάνω ρεπορτάζ για να μάθω ότι η 13χρονη μαθήτρια εθεάθη από καθηγητή της στο γήπεδο του βόλεϊ, ενώ είχε χτυπήσει το κουδούνι για το μάθημα των Αρχαίων. Η ποινή που της επιβλήθηκε ήταν μονοήμερη αποβολή με αναστολή. Για μια στιγμή σκέφτηκα ότι επανήλθε το «φακέλωμα». Από το Αρσάκειο Ψυχικού μέχρι το Μουσικό της Παλλήνης φάνηκε ότι δεν μέτρησαν ούτε τα χιλιόμετρα ούτε τα χρόνια που πέρασαν. Δεν μπορεί, σκέφτηκα, είμαστε δύο γενιές γραμμένες στο ποινολόγιο!