ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Τα πήραν στο κρανίο με τα γκόλντεν μπόις

Πού είναι η κρίση οέο; Ουρές περίμενα να δω στη Νέα Υόρκη. Ουρές για ένα κομμάτι ψωμί. Και για συσσίτιο. Και ζητιάνους στον δρόμο, και ανθρώπους ρακένδυτους, εξαθλιωμένους, κατηφείς, απογοητευμένους. Ανθρώπους που σε κοιτούν στα μάτια, μ΄ εκείνα τα υγρά μάτια του ανθρώπου που δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο και είναι όλος αγωνία. Περίμενα, αλλά ομολογώ ότι δεν είδα τίποτε από όλα αυτά. Τι είδα; Μια Νέα Υόρκη που σφύζει από ζωή, μια πραγματική «πόλη που δεν κοιμάται ποτέ». Με μαγαζιά γεμάτα κόσμο, να μπαίνει, να κοιτάει, να ψωνίζει- ο Παράδεισος του καταναλωτισμού. Εκτός πια κι αν όλοι αυτοί έκαναν ενός είδους σόπινγκ θέραπι, που συνιστούν και οι ψυχίατροι όταν είσαι χάλια, και δεν το κατάλαβα. Αλλά πάλι, τα εστιατόρια, οι κινηματογράφοι, τα θέατρα γιατί ήταν επίσης γεμάτα; Και τα αυτοκίνητα, αυτά τα φοβερά αυτοκίνητα γιατί ήταν όλα στους δρόμους και έκαναν ένα μποτιλιάρισμα, μα ένα μποτιλιάρισμα, να το βλέπει η Πανεπιστημίου σε ώρα διαδήλωσης και να σκάει από το κακό της… Έδειχναν παρασκήνια και κουτσομπολιά
Κρίση ακούμε και κρίση δεν βλέπουμε. Οι τηλεοράσεις στην Αμερικήγια να λέμε και τα δικά τους τώρα- αντί του τι συζητήθηκε σ΄ αυτήν την περιλάλητη συνάντηση των G-20 στο Λονδίνο (παρεμπιπτόντως για όσους δεν το πληροφορήθηκαν, Κώστα μου, μετείχε και ο Ερντογάν…) σχετικά με την κρίση, ξέρετε τι έπαιζαν από το πρωί ώς το βράδυ; Δυο θέματα. Πρώτον, το ντύσιμο της κυρίας Ομπάμα και γιατί ήταν αμάνικη η μπλούζα της στο επίσημο δείπνο που δόθηκε και, δεύτερον, για το ipod που δώρισε ο Ομπάμα στη βασίλισσα της Αγγλίας. Τέτοια σοβαρότητα δηλαδή από κανάλια σαν το CΝΝ και το FΟΧ, και μετά μας πειράζει η Τατιάνα, η Αννίτα ή η Λαμπίρη και το επίπεδο των εκπομπών τους. Κανονικά δεν θα έπρεπε να λένε το τι αποφάσισαν εκεί, τι τους είπε ο Ομπάμα για την κρίση, τι του απάντησαν οι άλλοι, τι προτάσεις διατυπώθηκαν και κυρίως τα πλάνα για το πώς θα βγουν από την κρίση; Θα ΄πρεπε, αλλά…

Συνδιαλέγονται για να βρουν λύσεις
Πού είναι η κρίση οέο; Κι άντε πες στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού, ο κόσμος έχει καβάντζες, ήτοι αντοχές, διότι τη βολεύει καλύτερα από τον υπόλοιπο κόσμο. Στη Χιλή; Χώρα μεσαία, περίπου σαν την Ελλάδα, με όσα άλλα προβλήματα αντιμετωπίζει μια λατινοαμερικανική χώρα, πολιτικά και οικονομικά, πάλι κρίση δεν είδα. Τι είδα; Ανθρώπους ήσυχους, ήρεμους, να χαίρονται τη ζωή στις παραλίες γιατί είναι τέλος καλοκαιριού πια εκεί, να πίνουν καφέ στις καφετέριες, να γεμίζουν τα μικρά ταβερνάκια, να τραγουδάνε λόγια ακαταλαβίστικα σ΄ εμένα, αλλά προφανώς τόσο χαρούμενα ώστε έλαμπε το πρόσωπό τους. Πού είναι η κρίση, λοιπόν; Δεν ξέρω, δεν την είδα, δεν την άκουσα. Είδα όμως τους ηγέτες να συζητάνε, να προβληματίζονται, να απασχολούνται, να συνδιαλέγονται για να βρουν λύσεις. Η τέλεια αντίθεση. Έξω ο κόσμος να ζει τη ζωή που ζούσε και μέσα στις κλειστές αίθουσες αυτοί να μιλάνε για μια κρίση που ακούγεται ότι υπάρχει, αλλά προφανώς δεν έχει ακόμη εμφανιστεί…

Αυτοκάθαρση της οικονομίας
Εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι όλη αυτή η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από μια επιχείρηση αυτοκάθαρσης της οικονομίας, απ΄ όλα αυτά τα λαμόγια, τα γκόλντεν μπόις που έπαιζαν αέρα κοπανιστό στα χρηματιστήρια και στη διατραπεζική αγορά, μόνο και μόνο για να κονομάνε αυτοί εις βάρος του υπόλοιπου κόσμου. Και πως έφτασε η στιγμή που εκείνοι οι οποίοι διοικούν τον κόσμο τα πήραν κανονικά στο κρανίο και αποφάσισαν να τελειώνουν με αυτά τα παράσιτα. Στην Αμερική, τα πιο μισητά πρόσωπα που κυκλοφορούν (θεωρητικά, γιατί πραγματικά το αποφεύγουν, είναι επικίνδυνο), είναι αυτά τα γκόλντεν μπόις του ασφαλιστικού κολοσσού ΑΙG και ορισμένων τραπεζών που παρά την κρίση και τη βοήθεια από το αμερικανικό Δημόσιο για να διασωθούν ταμεία και τράπεζες, εκείνοι πήραν τα μπόνους τους σαν να μην τρέχει τίποτε. Σου λέει έκανες ό,τι έκανες, και τώρα θέλεις και μπόνους από πάνω;

Δεν θα έχει πολλά περιθώρια ανοχής
Το άλλο που διαπίστωσα στην Αμερική και το λέω γιατί θα πρέπει να το έχουν υπ΄ όψιν τους οι Πασόκοι που θα κληθούν σε λίγο να κυβερνήσουν τη χώρα, είναι το σταδιακό θάμπωμα της εικόνας του Ομπάμα. Οι προσδοκίες που γέννησε η εκλογή του ήταν πάρα πολλές, τώρα όμως που έχει στα χέρια του τη διαχείριση της εξουσίας φαίνεται πως κάποιοι αρχίζουν και έχουν αμφιβολίες για το αν μπορεί να τα καταφέρει. Γιατί αυτό; Γιατί απλούστατα δεν έχει μεγάλα περιθώρια ανοχής. Ο κόσμος που ζει στον πανικό της επερχόμενης κρίσης και των επιπτώσεων που πιθανόν να έχει για τον καθένα, θέλει εδώ και τώρα λύσεις στα προβλήματά του. Να βγει μια μέρα ο Ομπάμα στην τηλεόραση και να τους πει «ΟΚ με την κρίση, μέχρι εδώ ήταν, τώρα πάμε γι΄ άλλα». Ο Γιώργος που έχει καλή γνώση της κατάστασης εδώ στην Αμερική, προφανώς το έχει υπ΄ όψιν του και αυτό. Και θα κάνει την αναγωγή ότι δεν θα έχει πολλά περιθώρια ανοχής από τον κόσμο όταν κληθεί να διαδεχτεί την «καμένη» κυβέρνηση του Καραμανλή. Γιατί τον πολίτη το πρόβλημά του τον ενδιαφέρει, τίποτε άλλο…

Να προσέξουν το βραδινό φαγητό
Τώρα που είπα για την κυβέρνησηνα μην ξεχάσω να συστήσω στα παλικάρια που αναλώνονται καθημερινά σχεδόν σε δείπνα για τη διαδοχή του Καραμανλή να προσέξουν γιατί το βραδινό φαγητό κάνει κακό. Και να τους θυμίσω ότι κάπως έτσι την πάτησε ο Έβερτ, που οργάνωνε μακαρονοβραδιές την εποχή που ετοίμαζε την ανατροπή του Μητσοτάκη. Όπως έλεγε αργότερα, τα παραπανίσια του κιλά τα πήρε από τα πολλά μακαρόνια που έτρωγε εκείνη την περίοδο. Βεβαίως, ποσώς μας ενδιαφέρει η διατήρηση της σιλουέτας όσων μετέχουν στις νυχτερινές διαβουλεύσεις της Δεξιάς. Εκείνο που μας νοιάζει είναι να φύγουν μια ώρα νωρίτερα, γιατί όσο παραμένουν στην εξουσία θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Είδατε τι γίνεται με την εγκληματικότητα; Στο τέλος θα γίνουμε σαν τη Λατινική Αμερική, που έτσι και κάνεις το λάθος και βγάλεις το χέρι από το παράθυρο σου το κόβουν για να σου πάρουν ρολόι και δαχτυλίδι μαζί. Έλεος πια…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ «Νάις του μιτ γιου μίστερ Πρέζιντεντ»

Πανηγυρίζει η κυβέρνηση που ο Ομπάμα θα συναντήσει τον Καραμανλή στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, για μια κουβέντα στα όρθια του στυλ «Χάι Κόστας», «Νάις του μιτ γιου μίστερ Πρέζιντεντ». Και είναι λογικό, μετά το φτύσιμο της επίσκεψης Ομπάμα στην Άγκυρα, τις επόμενες μέρες. Αλλά εδώ που τα λέμε, σιγά την επιτυχία. Μπορεί μια συνάντηση στο πόδι να εξισωθεί με μια επίσημη επίσκεψη; Δεν μπορεί. Πάντως, ευτυχώς που ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας έχει κύρος- και άκρες- παντού! Παρακολουθώντας όλες αυτές τις μέρες τις επαφές του Γιώργου τόσο στη Χιλή στη σύνοδο των σοσιαλιστών για την αντιμετώπιση της κρίσης όσο και στη Νέα Υόρκη, για ένα είμαι σίγουρος: ότι ποτέ ξανά δεν θα βρεθεί η Ελλάδα να είναι άφωνη κι απρόσωπη στις διεθνείς μαζώξεις. Ο Γιώργος απολαμβάνει πολύ μεγάλη αποδοχή από παράγοντες και προσωπικότητες, που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν έχει φανταστεί ο Καραμανλής. Κι αν οι Έλληνες μπορούσαν να έβλεπαν, τόσο την αποδοχή αυτή όσο και την άνεση με την οποία ο Γιώργος κινείται σ΄ αυτούς τους κύκλους, ειλικρινά το λέω, θα τον είχαν κάνει πρωθυπουργό χρόνια πριν!