[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα άλλα γενέθλια

H χθεσινή μέρα ήταν από εκείνες που απαιτούσαν πιτζάμα, τηλεόραση και σιωπή. Να το βουλώσω εντελώς και να περιμένω να φύγει ο πονοκέφαλος. Γιατί σαν πονοκέφαλος ήταν κι αυτό- μην πω σαν συνάχι, που αντί για μύτη αισθάνεσαι ότι έχεις μπετόν αρμέ που καλύπτει το πρόσωπο μέχρι και τα αυτιά.

Δεν συμβαίνει πάντα έτσι (ευτυχώς). Ούτε έχει σχέση (απολύτως) με την ηλικία. Μάλλον έχει να κάνει με τη μέρα αυτή ειδικά: αν έχεις δίπλα σου τον Ερμή (τον Τάκη, τον Γιάννη κ.λπ.), αν είναι σε θέση πρέπουσα η Αφροδίτη, σε απόσταση ο Κρόνος, ξαπλωτή η Σελήνη, όρθιος ο καπετάνιος και άλλα τοιαύτααλλά το κουλό είναι ότι αν περιμένεις να δεις το πρωί τα ζώδια από την Άση Μπήλιου, θα διαπιστώσεις (με τρόμο) ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μη σου πει κάτι για το… μπούκωμα που έχει κάτσει πάνω σου και μοιάζει με χειμώνας μέσα στην τρεχάτη, ανθοφορούσα άνοιξη.

Αλλά εγώ τώρα είχα και τη νέα Σελήνη με το μέρος μου (λέει). Μεγάλο ατού αυτό (λέει). Νέα ξεκινήματα, ξεκαθαρίσματα. Τέλος τα «περίπου» και «θα δείξει εν καιρώ». Εδώ και τώρα. Αλλά τι ακριβώς; Κι αν αυτό δείχνει κι εγώ δεν το βλέπω, πιάνει;

Τι ήθελε να πει η ποιήτρια;

Α, ναι. Για γενέθλια λέγαμε, αλλά χωρίς τούρτες, κεράκια και τα τοιαύτα. Εκείνα τα άλλα γενέθλια, με τα οποία έρχεσαι σε επαφή όταν δεν υπάρχει στάλα όρεξη για γλέντια κι εκεί που ανατέλλει το φως της μέρας έχεις μια έκλαμψη και λες μα είναι δυνατόν να το γιορτάζουμε μετά τα 20- γιατί να το γιορτάζουμε δηλαδή; Που σβήνουμε έναν ακόμη χρόνο από το βιβλιάριο της εγγύησης και φτάνουμε πιο κοντά στη μέρα που ούτε τούρτες θα επιτρέπονται, ούτε γιορτές; Αλλά δεν είναι αυτό η μαύρη τρύπα της υπόθεσης.

Την κρισάρα την έπαθα στα 29 (ούτε καν 30 δεν ήμουν), που σημαίνει ότι η ηλικία (και η κρισάρα κατά συνέπεια) είναι εντός μας κι ακόμη και την ψυχρή αντικειμενικότητα του καθρέφτη να μου φέρει κανείς σαν επιχείρημα, θα του απαντήσω πως άλλα τα μάτια του λαγού, άλλα της κουκουβάγιας (όπου κουκουβάγια, βάλτε το «εντός» που είπαμε πριν).