ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο μάνατζερ

O λόγος στους αναγνώστες.

O Δ.Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Ο κ. Χατζηδάκης αναζητεί μάνατζερ για τον ΟΣΕ εκτός ΟΣΕ. Το όλο θέμα για τον σκεπτόμενο άνθρωπο που ζει εκτός της υπό της Δεξιάς διοικούμενης χώρας μας είναι τουλάχιστον παράδοξο. Γιατί ο κ. υπουργός δεν τους αναζητά από τους εντός ΟΣΕ που γνωρίζουν από μέσα τα προβλήματά του. Αναφέρομαι στους εκτός χώρας, γιατί οι εντός γνωρίζουν τα της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας.

Ποια είναι όμως η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και πού οφείλεται; Ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης φροντίζει οι υπάλληλοί του να εργάζονται αποδοτικά. Αυτό είναι το συμφέρον του. Αλλά και πάλι ο αφελής συνέλληνας θα διερωτηθεί: το Δημόσιο γιατί δεν έχει τις αντίστοιχες αναζητήσεις; Προφανώς όχι, γιατί οι καλοί και άξιοι δεν βρίσκουν πρόσβαση στο Δημόσιο. Η κακοδαιμονία του ρουσφετιού που βρίσκεται ανάμεσα στο παράνομο και στο ανήθικο αφαιρεί κάθε δυνατότητα στον άξιο να περάσει τις πόρτες του Δημοσίου. Ο ικανός είναι και αξιοπρεπής. Πιστεύει στις ικανότητές του και δεν καταφεύγει στα πλάγια μέσα. Οι ημιμαθείς και οκνηροί- άλλωστε η ημιμάθεια είναι παράγωγο της οκνηρίας- έχουν συστήσει ένα πανίσχυρο συνδικάτο. Το συνδικάτο των μετριοτήτων (ο χαρακτηρισμός ανήκει στον μακαρίτη Αιμίλιο Βεάκη). Αυτό το σωματείο είναι σε απόλυτη συνεργασία με τους εκάστοτε πολιτικούς. Έτσι στο παρελθόν τα πολιτικά γραφεία ήταν ευρέσεως εργασίας. Ο γονιός του ανίκανου, συναλλασσόταν, δίνοντας την ψήφο αυτού και του σογιού για να τακτοποιήσει τον άχρηστο κανακάρη του. Ο μακαρίτης Μ. Κουτσόγιωργας επέβαλε στις προσλήψεις τα μόρια.

Αυτά δεν έκαναν κομματικές διακρίσεις. Ο κ. Πεπονής με το ΑΣΕΠ συμπλήρωσε το έργο. Η Δεξιά όμως βρήκε τρόπο να υπηρετεί και πάλι το εν λόγω συνδικάτο: τη συνέντευξη. Το μέλος του συνδικάτου ρωτιέται ποιο είναι το όνομα του Κολοκοτρώνη. Ο άξιος και μη μέλος, ποιο είναι το όνομα του δεύτερου γιου του κουνιάδου του Τουταγχαμών».

Ο Χρ.Παπαϊωάννου, Προφ. Ηλία 5, Γαλάτσι, γράφει:

«Σε γράμμα του που δημοσιεύτηκε στις 8/1/09 στις “Ματιές”, ο κ. Δ. Φράγκος γράφει ότι κατά την ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας “ο κόσμος κατά την αποχώρηση των καμιονιών με τους Γερμανούς, ξεχύθηκε στην οδό Πανεπιστημίου για να γιορτάσει τη λευτεριά του. Ύστερα από λίγο, μέλη των εθνικών οργανώσεων που έμεναν σε ξενοδοχεία της οδού, προτού ακόμη φύγουν οι Γερμανοί, έριξαν δεκάδες πυροβολισμούς κατά του κόσμου που γιόρταζε. Υπήρξαν νεκροί και τραυματίες”.

Δεν ξέρω από πού έχει αυτήν την πληροφορία ο επιστολογράφος σας. Εγώ όμως που ως μαθητής της Εβδόμης τάξης του οκταταξίου- τότε – Γυμνασίου έζησα έξαλλα εκείνη την ιστορική ημέρα, βεβαιώνω ότι τέτοια ενέργεια δεν έγινε. Ούτε βέβαια μέσα στο παλλαϊκό πανηγύρι της αναστάσιμης χαράς μπορούσε να γίνει».