Δεν ήταν τυχαίο

Δώδεκα τίτλοι στα 13 τελευταία χρόνια, πέντε σερί πρωταθλήματα, ρεκόρ που καταρρίπτονται το ένα πίσω από το άλλο. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο Ολυμπιακός άξιζε να πανηγυρίσει και δίκαια ο κόσμος του γιορτάζει την τυπική κατάκτηση ενός ακόμη τροπαίου.

Τι είχε η ομάδα του Πειραιά; Ό,τι δεν έχουν όλοι οι άλλοι! Πολύ απλό είναι!

Κατ΄ αρχάς, σε διάρκεια χρόνου αποδείχθηκε ότι ο Ερνέστο Βαλβέρδε αποτελεί τον πλέον αξιόλογο τεχνικό της περιόδου. Ο Ισπανός κατάφερε να προσαρμοστεί στα (δύσκολα) δεδομένα της Σούπερ Λίγκας πολύ νωρίτερα από τον Τεν Κάτε. Δεν άφησε να περνούν αναξιοποίητα τα ραντεβού με τους «μικρούς», θωράκισε τον Ολυμπιακό στην άμυνα, διασφάλισε από νωρίς τη διαφορά των βαθμών και ουδέποτε έθεσε σε αμφισβήτηση τα πρωτεία. Παράλληλα, κέρδισε τους παίκτες και τη μάχη των αποδυτηρίων. Ο τρόπος; Ήταν δίκαιος με όλους. Τιμώρησε όσους παρεκτράπησαν. Έστειλε σπίτι τους ακόμη και συμπατριώτες του. Αγνόησε ποδοσφαιριστές με τους οποίους είχε κοινό μάνατζερ! Κράτησε αποστάσεις από τους πάντες. Στον μικρόκοσμο μιας ομάδας όλα αυτά μετρούν και ο Βαλβέρδε, με σαφές σύστημα και πίεση από το κέντρο και μπροστά, έδωσε ταυτότητα στο αγωνιστικό στυλ του Ολυμπιακού. Ώρες ώρες το ποδόσφαιρο του πρωταθλητή ήταν άκρως ελκυστικό.

Στο Λιμάνι κατοικοεδρεύει ο παίκτης με την υψηλότερη ποιότητα στη Λίγκα. Τον λένε Γκαλέτι! Και τον παραδέχονται τόσο στους Θρακομακεδόνες όσο και στην Παιανία. Αυτό το γαλόνι είναι το καλύτερο για τον Αργεντινό, έναν παίκτη με ξεχωριστή πάστα στον τομέα της σέντρας και καθοριστικό σκόρερ σε πλείστες περιπτώσεις.

Ποιον άλλο; Τον Αβραάμ! Ναι, δεν πρόκειται για τον καλύτερο αμυντικό του κόσμου, αλλά στην Ελλάδα φτάνει και περισσεύει. Στον… δύσκολο Ρέντη πήρε τη φανέλα του βασικού στο σπίτι του, ήταν μονίμως στα πλάνα του Βαλβέρδε, δένει με την ψυχοσύνθεση του Ολυμπιακού και απέδειξε ότι η καλοκαιρινή μάχη για την απόκτησή του δεν ήταν άσκοπη.

Θέλετε και άλλον; Ο Ντουντού! Στο ποδόσφαιρο της σημερινής εποχής ισχύει το «ό,τι πληρώνεις παίρνεις». Ο Ολυμπιακός ξοδεύτηκε να φέρει τον Βραζιλιάνο, ο Ντουντού βρίσκεται σε καλή ηλικία, βάζει γκολ όταν χρειαστεί, μαρκάρει σαν σκυλί και προσθέτει έξτρα ποιότητα στη μεσαία γραμμή των «κόκκινων». Για την Ευρώπη το εύρος του ρόστερ δεν φτάνει- αυτό θεωρείται σίγουρο. Αποδείχθηκε περίτρανα και αν ο Κόκκαλης ξεγελαστεί, του χρόνου θα έχουμε νέους αποκλεισμούς και γκρίνιες για την αποτυχία. Αλλά στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας, ποιοι άλλοι μπορούν να αντιτάξουν κάτι εξίσου καλό;

Επί της ουσίας, στο Λιμάνι διαθέτουν όσα λείπουν από τους άλλους (άμεσους) διεκδικητές. Ισχυρή διοίκηση. Γιατί η ΑΕΚ αλλάζει προέδρους με τη συχνότητα που κάποιος αλλάζει πουκάμισα και στον ΠΑΟ, το πολυμετοχικό μοντέλο δεν «περπάτησε» την πρώτη σεζόν της εφαρμογής του. Το τιμόνι θέλει στιβαρό καπετάνιο.

ΟΥΤΕ ο Δώνης τον εμπιστεύτηκε απόλυτα, ούτε ο Μπάγιεβιτς. Ο νυν τεχνικός της ΑΕΚ, μάλιστα, κράτησε τον Εντίνιο στην πρωτεύουσα και του στέρησε το δικαίωμα να παλέψει για μια θέση στην Εθνική Πορτογαλίας. Καλά έκανε, με την έννοια ότι ποντάρει στον κυνηγό. Ας το δείξει και στην πράξη. Διότι ο Εντίνιο φανερώνει ικανότητα στο φλερτ με το γκολ και «φωνάζει» πως αξίζει παραπάνω χρόνο συμμετοχής. Έστω και αν λένε ότι κάποιες ώρες είναι στην κοσμάρα του!

ΠΕΡΑΝ πάσης αμφιβολίας, ο Καούνος είναι το πρόσωπο του δεύτερου γύρου για τον Αστέρα Τρίπολης. Ήρθε σχεδόν από το πουθενά, από τα άδυτα της Β΄ Εθνικής, εκεί όπου αν ειπωθεί ότι έκανε αισθητή την παρουσία του, θα ήταν ψέμα. Κι όμως, ο έμπειρος φορ απέδειξε ότι τόσα χρόνια χαράμισε το ταλέντο του. Θα μπορούσε να κάνει «μπαμ» και να πείσει νωρίτερα για την αξία του. Διότι η συχνότητα με την οποία βλέπει τα δίχτυα είναι αξιοσημείωτη.

ΤΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ για τον Τάκη Λεμονή στο κυπριακό πρωτάθλημα ήταν γεμάτο χαμόγελα. Η Ομόνοια, νέα ομάδα του κόουτς, νίκησε για την πρώτη αγωνιστική των play offs την Ανόρθωση με σκορ 2-0. Μάλιστα, το σκορ άνοιξε ένα από τα… παιδιά του Λεμονή, ο Μιχάλης Κωνσταντίνου.