ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Συστήματα

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Αντ.Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγ. Παρασκευή, γράφει: «Δεν γνωρίζω ποια ακριβώς είναι τα αιτήματα των νέων που ξεσηκώθηκαν. Βέβαια γνωρίζω ότι γενικά είναι για μια καλύτερη κοινωνία που θα εξασφαλίζει ένα βέβαιο και καλύτερο παρόν και μέλλον για όλους. Και, φυσικά, αυτό είναι μια δίκαιη επιδίωξη. Είναι παράλληλα γνωστό ότι κάθε κοινωνία συγκροτείται και ζει με βάση το πολιτικοκοινωνικό σύστημα που κάθε φορά ισχύει σ΄ αυτήν. Και όπως αποδείχθηκε, στην εποχή μας, αυτή την καλύτερη κοινωνία δεν τη διασφαλίζει ούτε ο αμιγής καπιταλισμός που χωρίζει τους ανθρώπους σε πάμπλουτους και πάμπτωχους και που βυθίζεται ήδη σε μια πρωτοφανή κρίση, ούτε ο αμιγής (υπαρκτός) σοσιαλισμός που κατέρρευσε, αφού όχι μόνο είχε καταργήσει την ελευθερία των ανθρώπων αλλά και τους κατέστησε τελικά σε εκπληκτικό βαθμό προλετάριους ή οικονομικούς μετανάστες.

Και επίσης δεν τη διασφαλίζει ούτε η σοσιαλδημοκρατία, γιατί, όπως επινοήθηκε και εφαρμόσθηκε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ευπρόσωπος καπιταλισμός. Υπάρχει, συνεπώς, σήμερα γενικά κρίση κοινωνικού συστήματος. Η κρίση αυτή έχει αρχίσει από καιρό: ο Άγγλος οικονομολόγος Τζέιμς Μιντ (βραβείο Νόμπελ 1977) υποστήριζε ότι “ο κομμουνισμός σαν οικονομική λύση απέτυχε. Ο καπιταλισμός είναι γεμάτος πληγές, άρα μη εφαρμόσιμος στην αμιγή τουλάχιστον μορφή του. Το καλύτερο είναι να δημιουργήσουμε ένα νέο οικονομικό πλαίσιο με τα απαραίτητα στοιχεία κοινωνικής πολιτικής, αλλά και με τη διατήρηση της πρωτοβουλίας του ατόμου” (“Το Βήμα”, 15-1-1995, στο άρθρο του αείμνηστου Μάριου Πλωρίτη).

Επίσης ο Βρετανός κοινωνιολόγος Άντονι Γκίντενς, διευθυντής άλλοτε του London School of Εconomics, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την εμφάνιση του φιλελευθερισμού προτείνει “ένα μείγμα σοσιαλισμού και φιλελευθερισμού” (“ΤΑ ΝΕΑ”, 12-13/2/2005). Σχετικά θα έλεγα ότι για ένα τέτοιο “μείγμα”, θα έπρεπε να διακρίνουμε πρώτα εκείνους τους τομείς της οικονομίας, οι οποίοι θα έπρεπε να είναι σοσιαλιστικοί και εκείνους οι οποίοι θα έπρεπε να είναι καπιταλιστικοί.

Ειδικότερα και σαν παράδειγμα, οι τομείς της Υγείας και της Παιδείας θα έπρεπε να είναι σοσιαλιστικοί. Όχι όμως με βίαιη και επαναστατική αλλαγή τους, αλλά με την προοδευτική και την ύψιστου βαθμού αρτιότητας ίδρυση κρατικών νοσοκομείων, κλινικών και διαγνωστικών κέντρων, τα οποία προοδευτικά θα εξασφαλίσουν τη δωρεάν κάλυψη των αναγκών υγείας όλων των πολιτών και την εξουδετέρωση με τον τρόπο αυτό όλων των αντίστοιχων ιδιωτικών κερδοσκοπικών. Αντίθετα οι τομείς των ειδών διατροφής, ιματισμού, στέγασης και διακίνησης θα έπρεπε να είναι καπιταλιστικοί, γιατί η δίψα του κέρδους και η ικανοποίηση της επιχειρηματικής επιθυμίας και ικανότητας πολλών πολιτών θα εξασφάλιζε την ικανοποίηση των αντίστοιχων αναγκών του λαού και θα ικανοποιούσε την οικονομική ελευθερία, στην οποία πολλοί πιστεύουν. Κάπως έτσι πρέπει να είναι η γενικότερη αντιμετώπιση των σχετικών κοινωνικών προβλημάτων που έχουν πάρει τόση οξύτητα στην εποχή μας με αποτέλεσμα τον ξεσηκωμό των νέων».