«Υπόσχεση» για ευαισθησία στα πλήκτρα του πιάνου

Σ΄ ένα σαλόνι με θέα στον Εθνικό Κήπο και τη Βουλή (και στα αριστερά τον Λυκαβηττό) το όρθιο πιάνο Steinway μπροστά στο παράθυρο μοιάζει αναπόσπαστο κομμάτι του κομψού αστικού διακόσμου που παραπέμπει στο ΄60. Το πιάνο αυτό είναι ιστορικό- εκεί έπαιξε για πρώτη φορά στους φίλους του τον «Μεγάλο Ερωτικό» ο Μάνος Χατζιδάκις- όπως και το σαλόνι- εδώ δέχονταν τακτικά τους φίλους τους, από τον Τσαρούχη μέχρι τον Σαγκάλ, ο νευρολόγος Άγγελος Κατακουζηνός και η φιλότεχνη σύζυγος του, Λητώ.

Λειτουργώντας πλέον σαν μουσείο που παραχωρεί τους χώρους του σε αυστηρά επιλεγμένες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, το Ίδρυμα Καντακουζηνού δέχθηκε την πρόταση της δισκογραφικής «Μικρή Άρκτος» να φιλοξενήσει την παρουσίαση της νέας πιανιστικής δουλειάς που έκανε ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος για τη γερμανική δισκογραφική εταιρεία ΕCΜ. Το «Ρromise» του («Υπόσχεση») κουβαλάει εντός του την πολύχρονη διαδρομή του στην κλασική μουσική, έχει όμως την απλότητα και την αφαίρεση ενός σημερινού έργου.

Ένας από τους τρεις Έλληνες καλλιτέχνες που διάλεξε ο παραγωγός Μάνφρεντ Άιχερ να συμπεριλάβει στον κατάλογό του (οι άλλοι δύο είναι η Ελένη Καραΐνδρου και η Σαβίνα Γιαννάτου), ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος έμελλε να μας προειδοποιήσει για το… ευαίσθητο των πλήκτρων που θα ακουμπούσε εντός ολίγου. «Εάν έπαιζα εδώ έναν Ραχμάνινοφ, μπορεί και να έσπαγαν οι μισές χορδές», έλεγε.

Αλλά δεν είναι των δακτύλων του να σπάνε χορδές. Το αντίθετο. Τα δάκτυλά του ίσα που ακούμπησαν το κλαβιέ- λες και η παραμικρή ένταση, η παραμικρή υπερβολή θα χαλούσε ανεπανόρθωτα τη μαγεία. Μελωδίες λιτές, που έχουν κάτι από τη μελαγχολία και τη γλύκα ενός μοναχικού ταξιδιού, θα γέμιζαν εντός ολίγου τον χώρο. Η γαλήνη ενός «εσωτερικού» ταξιδιού. Η ανάμνηση ενός ειδυλλιακού τοπίου.

«Όπως καταλαβαίνετε», έλεγε χθες ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος, «όταν ερμηνεύεις επί 30 χρόνια Ραχμάνινοφ, πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να φτιάξεις μια απλή μελωδία. Για εμένα το “Ρromise” είναι μια αποτοξίνωση». Όλες είναι δικές του συνθέσεις, εκτός από το “Τζιβαέρι”, που ακούγεται σε μια απρόβλεπτη πιανιστική εκδοχή.