9ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την Οστεοπόρωση και την Οστεοαρθρίτιδα (ECCEO 09)

Από 19 έως 21 Μαρτίου 2009 η Αθήνα φιλοξενεί το 9^ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για τις κλινικές εκδηλώσεις και τις οικονομικές επιπτώσεις των 2 συχνοτέρων παθήσεων του μυοσκελετικού, την Οστεοπόρωση και την Οστεοαρθρίτιδα.

Στα πλαίσια αυτού του Συνεδρίου και υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ρευματολογικής Εταιρείας διοργανώνεται το Σάββατο 21 Μαρτίου 2009 και ώρα 15.00-16.30 ειδική συνεδρίαση αφιερωμένη στη «Σύγχρονη αντιμετώπιση της Οστεοαρθρίτιδας», στην οποία συμμετέχουν διεθνούς εμβέλειας επιστήμονες-ερευνητές στο τομέα αυτό.

Η Οστεοαρθρίτιδα μαζί με την Οστεοπόρωση αποτελούν μια σοβαρή απειλή για την ποιότητα ζωής της γυναίκας κατά τη μετεμμηνοπαυσιακή περίοδο της γυναίκας και σήμερα η γυναίκα θα ζήσει το 1/3 της ζωής της μετά την εμμηνόπαυση της. Η παγκοσμίως υψηλή συχνότητα των 2 αυτών νοσημάτων σηματοδοτεί την επικίνδυνη στροφή, που αποτελεί για τη γυναίκα η εμμηνόπαυση.

Όπως τονίστηκε στο Συνέδριο, η Οστεοαρθρίτιδα αποτελεί εξαιρετικώς συχνή πάθηση των αρθρώσεων με τεράστιες συνέπειες στη προσωπική ζωή του αρρώστου, την οικογένεια του και τη κοινωνία. Η Οστεοαρθρίτιδα είναι από τις πιο συχνές παθήσεις του ανθρώπου. Στην ηλικία των 65 ετών πάνω από το 80% του πληθυσμού παρουσιάζει ακτινογραφικά ευρήματα της αρθροπάθειας αυτής κι απ’ αυτούς οι μισοί υποφέρουν χρονίως από τα συμπτώματα της. Πόνοι, δυσκαμψία, παραμορφώσεις και φθαρμένες αρθρώσεις ταλαιπωρούν διαρκώς τους αρρώστους, πολλοί από τους οποίους παρουσιάζουν συχνά κινητικά προβλήματα κι αναπηρίες.

Σε πρόσφατη ελληνική επιδημιολογική μελέτη του Ελληνικού Ιδρύματος Ρευματολογικών Μελετών σε αντιπροσωπευτικό του ελληνικού πληθυσμού δείγμα 8.500 ατόμων, η Οστεοαρθρίτιδα προσβάλλει το 7,92% του γενικού πληθυσμού (3,92% των ανδρών και το 12,02% των γυναικών), με τα ποσοστά αυτά να εκτινάσσονται σε πολύ υψηλότερα νούμερα (>30%) για τα άτομα άνω των 50 ετών. Μετά την ηλικία των 65 ετών η Οστεοαρθρίτιδα αποτελεί τη 2^η αιτία, μετά τις καρδιαγγειακές παθήσεις, νοσηρότητας. Οι συνέπειες της δεν περιορίζονται μόνο στο χρόνιο μυοσκελετικό-αρθρικό πόνο, αλλά συνοδεύεται από έντονη ψυχολογική επιβάρυνση, απομόνωση του αρρώστου και αυξημένη συνοσηρότητα. Η καθιστική ζωή, η έλλειψη κίνησης, η παχυσαρκία κι ο σύγχρονος τρόπος ζωής αποτελούν σοβαρούς επιβαρυντικούς παράγοντες για την εξέλιξη της νόσου και την εγκατάσταση μόνιμης κινητικής αναπηρίας στους πάσχοντες.

Σε μια άλλη κλινική μελέτη σε 1000 ασθενείς με οστεοαρθρίτιδας του γόνατος, που αποτελεί τη πιο συχνή εντόπιση της, οι ασθενείς είχαν τη παρακάτω εικόνα για την οστεοαρθρίτιδα από την οποία έπασχαν.

• Τη θεωρούν σοβαρό/πολύ σοβαρό πρόβληματο 88%
• Την σκέπτονται κάθε μέρα το 73%
• Συχνότερο πρόβλημα τους είναι:
• Ο πόνοςστο 71%
• Οι λειτουργικές επιπτώσεις της στο 27%
• Τους εμποδίζει σ’ ορισμένες δραστηριότητες 80%
• Να κάνουν τα ψώνια τους 67%
• Να στηθούνε στην ουρά 63%
• Να βγούνε από το σπίτι τους 46%
• Να χρησιμοποιήσουν τα Μ.Μ..Σ 80,9%

H οστεοαρθρίτιδα αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό-οικονομικό πρόβλημα για τις αναπτυγμένες Χώρες, το οποίο αναμένεται να οξυνθεί τις επόμενες δεκαετίες, γιατί ο πληθυσμός της γης γηράσκει συνεχώς. Το 2020 υπολογίζεται ότι το 25% του πληθυσμού της γης θα αποτελείται από άτομα άνω των 65 ετών, ηλικίας δηλαδή που εκδηλώνεται η νόσος. Το γεγονός αυτό ώθησε την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας να χαρακτηρίσει τη δεκαετία 2000 – 2010 σαν «δεκαετία των παθήσεων των οστών και των αρθρώσεων» με σκοπό να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στην έρευνα για τη πρόληψη και θεραπεία των παθήσεων αυτών. Ως αποτέλεσμα των ερευνών αυτών προέκυψαν τα τελευταία χρόνια νέα φάρμακα, με τα οποία αντιμετωπίζουμε πιο αποτελεσματικά την οστεοαρθρίτιδα και με τα οποία μπορούμε, εκτός από την ανακούφιση που προσφέρουμε στον άρρωστο, να προλάβουμε την παραπέρα φθορά και καταστροφή των αρθρώσεων, περιορίζοντας έτσι τις αναπηρίες και τη βασανιστική ταλαιπωρία των αρρώστων.

Σήμερα η Οστεοαρθρίτιδα δεν θεωρείται πια συνώνυμη του γήρατος. Είναι μεταβολική πάθηση του χονδροκυττάρου, που είναι το βασικό κύτταρο του αρθρικού χόνδρου, που πάσχει στην οστεοαρθρίτιδα και σα τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Σκοπός της θεραπείας μας σήμερα δεν είναι απλά η αντιμετώπιση του πόνου του ασθενούς. Κύριο μέλημα μας πρέπει να είναι η αναστολή της εξέλιξης της φθοράς του αρθρικού χόνδρου ή τουλάχιστον η επιβράδυνση της ώστε να μη φθάνουμε στη μόνιμη αναπηρία. Και σήμερα, χάρη στις προόδους που έγιναν στο τομέα της μοριακής βιολογίας, προέκυψαν τα τελευταία χρόνια νέα φάρμακα, τα Τροποποιητικά της Οστεοαρθρίτιδας Φάρμακα (Θειϊκή Γλυκοζαμίνη, Υαλουρονικό Οξύ, Διασερεϊνη), με τα οποία αντιμετωπίζουμε πιο αποτελεσματικά την οστεοαρθρίτιδα και με τα οποία, εκτός από την ανακούφιση που προσφέρουμε στον άρρωστο χωρίς τις γνωστές ανεπιθύμητες ενέργειες των αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (Γαστρορραγία, υπέρταση κ.τ.λ.), μπορούμε να προλάβουμε την παραπέρα φθορά και καταστροφή των αρθρώσεων, περιορίζοντας έτσι τις αναπηρίες και τη βασανιστική ταλαιπωρία των αρρώστων.

Από τα τροποποιητικά φάρμακα για την Οστεοαρθρίτιδα η Θειϊκή Γλυκοζαμίνη, είναι το πλέον κλινικά δοκιμασμένο. Το φάρμακο αυτό έχει εγκριθεί από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων, κυκλοφορεί στην Ελληνική Αγορά και καλύπτεται από όλα τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Η Θειϊκή Γλυκοζαμίνη δοκιμάσθηκε επί 3 και 5 χρόνια συνεχούς χορήγησης σε πολλούς αρρώστους με Οστεοαρθρίδακαι απέδειξε ότι είναι ικανό να σταματήσει την εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας. Σταμάτησε τη φθορά του χόνδρου των αρθρώσεων και μέχρι ενός βαθμού βοήθησε στην ανάπλαση του φθαρμένου από τη νόσο αρθρικό χόνδρο, ενώ ταυτόχρονα απάλλαξε τον ασθενή από τους πόνους και τη δυσκαμψία των αρθρώσεων. Επιπλέον αύξησε το εύρος της κίνησης τους και βελτίωσε τη λειτουργικότητα των αρθρώσεων και μείωσε την ανάγκη να καταφύγει ο ασθενής στις εγχειρήσεις ολικής αρθροπλαστικής του γόνατος ή του ισχίου. Η Θειϊκή Γλυκοζαμίνη διαφέρει ριζικά από τα μέχρι τώρα φάρμακα που είχαμε για να αντιμετωπίζουμε την οστεοαρθρίτιδα, όπως τα αντιφλεγμονώδη και τα κοινά παυσίπονα, αφού σε αντίθεση με αυτά χτυπά στην καρδιά του προβλήματος, που είναι η συνεχής φθορά του αρθρικού χόνδρου. Επιπλέον, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, σε σχέση με τα αντιφλεγμονώδη.Είναι πολύ καλά ανεκτό από τους αρρώστους και δεν έχει τις γνωστές και σοβαρές παρενέργειες που έχουν τα αντιφλεγμονώδη από το στομάχι(πόνους, γαστρορραγίες, διατρήσεις στομάχου κ.α.) και το καρδιαγγειακό (υπέρταση, καρδιαγγειακά επεισόδια), που συχνά αναγκάζουν τους ασθενείς να τα διακόπτουν ή ακόμη να είναι υπεύθυνα για σοβαρές παρενέργειες, επιπλέον ταλαιπωρίες των αρρώστων κι επιπρόσθετα έξοδα.

Η θεραπεία με τη Θειϊκή Γλυκοζαμίνη μπορεί να αρχίσει σ’ όλα τα στάδια της νόσου. Θα είναι όμως πιο αποτελεσματική όταν αρχίσει ενωρίς, με τα πρώτα συμπτώματα της νόσου και πριν αυτή φθείρει τον αρθρικό χόνδρο. Τότε, εκτός από την ανακούφιση από τα συμπτώματα της νόσου θα προλάβουμε την εξέλιξη της και θα διατηρήσουμε τη λειτουργία της άρθρωσης φυσιολογική μέχρι τα βαθειά γεράματα.

Από άποψη οικονομίας της υγείας η θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας με τη Θειϊκή Γλυκοζαμίνη εξασφαλίζει ένα επιπρόσθετο κέρδος σε άμεσα κι έμμεσα έξοδα. Έχει υπολογισθεί ότι μία εξάμηνος θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος με τη Θειϊκή Γλυκοζαμίνη επιφέρει μία οικονομία σε άμεσα κι έμμεσα έξοδα της τάξεως των 100 ευρώ, συγκρινόμενη με τη κλασσική μέχρι τώρα θεραπεία με αναλγητικά κι αντιφλεγμονώδη φάρμακα.

Ειδικότερα για την Οστεοαρθρίτιδα του γόνατοςμπορούμε να βοηθήσουμε ακόμη περισσότερο τους αρρώστους με το φαρμακευτικό σκεύασμα Υαλουρονικού Οξέος σε ενδαρθρικές εγχύσεις, που κάνουμε κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Το Υαλουρονικό Οξύ αποτελεί ένα φυσιολογικό συστατικό κάθε φυσιολογικής άρθρωσης. Αποσκοπεί στη μηχανική λίπανση της άρθρωσης και τη διατροφή του αρθρικού χόνδρου. Στην άρθρωση που πάσχει από οστεοαρθρίτιδα το Υαλουρονικό Οξύ δεν παράγεται στη ποιότητα και τη ποσότητα που πρέπει με αποτέλεσμα να μην αμβλύνονται οι τριβέςτης άρθρωσης, να μη διατρέφεται σωστά ο χόνδρος και να καταστρέφεται γρηγορότερα. Βάζοντας το Υαλουρονικό Οξύ με ενδαρθρικές εγχύσεις, αποκαθιστούμε τη φυσιολογική λειτουργία της άρθρωσης κι εξασφαλίζουμε στο χόνδρο καλύτερες συνθήκες διατροφής, ενώ παράλληλα βοηθούμε την αύξηση της ενδογενούς παραγωγής φυσιολογικού Υαλουρονικού Οξέος από την οστεοαρθρική άρθρωση.

Με την είσοδο μας λοιπόν στη νέα χιλιετία, που υπόσχεται μία σημαντική παράταση του προσδόκιμου επιβιώσεως, η προσπάθεια μας για την αντιμετώπιση των νοσημάτων των οστών και των αρθρώσεων γίνεται πιο αποτελεσματική. Έτσι οι προσδοκίες μας για βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας στα χρόνια της προχωρημένης ηλικίες γίνονται πιο ορατές. Αυτό είναι το ενθαρρυντικό μήνυμα που εκπέμπεται από το 9^ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την Οστεοπόρωση και την Οστεοαρθρίτιδα.