[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Σαράντα παλικάρια

ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ οξύμωρο: Σαράντασύμφωνα με τις μαρτυρίες, ανήλικοι- κουκουλοφόροι απειλούν την κοινωνία. Καταρρακώνουν, σύμφωνα με τις τηλεοπτικές αναλύσεις, την ταλαίπωρη εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Και απειλούν, αυτοί οι σαράντα, τη δημοκρατία.

Ακούγεται οξύμωρο, αλλά δεν είναι. Μπορεί η απειλή per se να μοιάζει ανίσχυρη. Αλλά έχει να αντιμετωπίσει άμυνα αλλοπρόσαλλη. Η άμυνα στις δημοκρατίες δεν μετριέται σε διμοιρίες. Οι ώριμες δημοκρατίες δεν έχουν ανάγκη από… ενδυματολογικές προσθήκες στον ποινικό τους κώδικα. Η απάντησή τους δεν μπορεί να είναι μόνο αστυνομική.

Η απάντηση θα μπορούσε προ πολλού να είχε δοθεί από τα αυτοδιοικούμενα πανεπιστήμια. Από τη διάλυση των υπο-ασύλων που λειτουργούν ως εκκολαπτήρια βίας μέσα στο άσυλο του ακαδημαϊκού χώρου.

Η περιθωριοποίηση της καταστροφικής μειοψηφίας θα μπορούσε να είχε επιχειρηθεί πολιτικά. Από τα κόμματα που, αντί να ενδίδουν στην «εξεγερσιακή» μυθολογία, θα προσέφεραν πολύ καλύτερες υπηρεσίες στη δημοκρατία αν διαχώριζαν τον «επάρατο» καπιταλισμό από τις κατακτήσεις της δυτικής δημοκρατίας.

Η απάντηση θα είχε δοθεί αν η «γενιά του Πολυτεχνείου»- που ηγεμονεύει ιδεολογικά εδώ και τρεις δεκαετίες- δεν ανακάλυπτε κάθε φορά κάτω από την κουκούλα μια κάποια «απελπισία των κολασμένων». Αν διάβαζε την κοινωνία απαλλαγμένη από την πρεσβυωπία των ιδεολογικών ευαγγελίων της. Αν έλεγε, επιτέλους, ότι αυτή η βία είναι ρηχή, τυφλή, ορφανή από ιδέες, είναι απλώς ένα σπορ που ανεβάζει την αδρεναλίνη…

Η δράκα των ταραξιών δεν θα είχε τέτοια- δυσανάλογη προς το μέγεθός της- ισχύ, αν έβρισκε μια κοινωνία με πίστη στους θεσμούς που τη συγκροτούν. Αν ο μικρομεσαίος δεν αφηνόταν βορά στα ντεσιμπέλ του πανικού των οκτώ. Αν απέναντι στα δελτία των οκτώ μπορούσε να αρθρωθεί νηφάλιος αντίλογος. Αυτό που έχει αλλού συμβεί, αυτό που θα συμβεί ξανά, είναι ότι στο τέλος αυτoί- οι πανικόβλητοι- θα γράψουν τον επίλογο της παρούσας κρίσης. Μιας κρίσης που δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι κρίση νευρική της μικρομεσαίας τάξης που κλονίζεται πολλαπλώς από την ανασφάλεια. Και κινδυνεύει να σπεύσει στις επόμενες κάλπες με οδηγό τον θυμό και τον φόβο.

Ακούγεται οξύμωρο, αλλά δεν είναι. Έπειτα από κάθε «Δεκέμβρη», έπειτα από κάθε Μάη θριαμβεύουν πάντα οι Ντε Γκωλ.