[ Δρόμοι ] 

Όπου φτωχός…
… κι η μοίρα του. Συγκινημένη από αυτή τη λαϊκή παροιμία, που με τις αντιλαϊκές πολιτικές της φρόντισε να επαληθεύσει με τον καλύτερο τρόπο, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να σκουπίσει τα δάκρυα των ανέργων. Και προσλαμβάνει χιλιάδες ψυχοθεραπευτές για να βοηθήσουν τους φτωχούς που πλήττονται ψυχολογικά από την οικονομική κρίση. («Φέρτε μου τα χάπια ευτυχίας», σχολιάζει το μέτρο αρθρογράφος της βρετανικής «Χέραλντ»).

«Δωρεάν…
… ψυχοθεραπεία για τα θύματα της κρίσης». Οι έχοντες σώας τας φρένας που διάβασαν αυτόν τον τίτλο στην εφημερίδα «Ομπζέρβερ» της περασμένης Κυριακής, σίγουρα θα έριξαν αμέσως μια ματιά στο ημερολόγιό τους. Όμως ήταν ακόμη πολύ νωρίς, στις 8 Μαρτίου, για πρωταπριλιάτικα αστεία. Και η εφημερίδα συνέχιζε: «Οι πάσχοντες (από την ύφεση) θα παραπέμπονται σε ψυχοθεραπευτές μέσω ενός δικτύου στο οποίο θα συμμετέχουν τα γραφεία ευρέσεως εργασίας, ιατρεία και οι τηλεφωνικές υπηρεσίες αμέσου δράσης του εθνικού συστήματος υγείας». Αν και δεν είναι πρωταπριλιάτικο, είναι πάντως αστείο να σκέφτεται κανείς πως όλη κι όλη η φροντίδα μιας κυβέρνησης για εκείνους που έχουν χάσει τη δουλειά τους εξαντλείται σε μια προσπάθεια να τους πείσει πως τους έχει στρίψει κάποια βίδα. Ειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό και ψυχοθεραπευτές θα αναλάβουν να πείσουν τους Βρετανούς ανέργους πως τα όποια αισθήματα μιζέριας, θυμού ή αγανάκτησης νιώθουν, όχι μονάχα δεν είναι φυσιολογικά, αλλά και αποτελούν συμπτώματα μιας ψυχικής αρρώστιας. (Δεν φταίει η οικονομία, ανόητε, αλλά το ταραγμένο σου μυαλό). Το παράδοξο είναι πως οι ίδιοι εκείνοι πολιτικοί που, λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, επικαλούνταν επιστημονικές έρευνες που έλεγαν ότι τα υπερβολικά πλούτη κάνουν τους ανθρώπους ψυχικά ασθενείς, τώρα διαπιστώνουν ότι το να μην μπορεί κάποιος να βρει δουλειά και να μην μπορεί να ψωνίσει τα στοιχειώδη, τον κάνει να νιώθει περισσότερο δυστυχισμένος και οργισμένος ακόμη και από το να μην μπορεί να αγοράσει το τελευταίο μοντέλο της ΒΜW.

Μια παράνοια…
… σίγουρα υπάρχει σε όλα αυτά, αλλά όχι εκεί όπου την αναζητεί η βρετανική κυβέρνηση. Γιατί τι άλλο από παρανοϊκοί είναι όλοι εκείνοι οι μανδαρίνοι που μοιράζουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες, χωρίς καμιά ελπίδα να τα πάρουν κάποτε πίσω; «Τα συλλογικά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, που επιδέχονται μόνο συλλογικές πολιτικές λύσεις, μετατρέπονται σε προσωπικά προβλήματα», γράφει ο αρθρογράφος Τιμ Μπλακ. «Το αίσθημα δυστυχίας, αντί να θεωρείται μια φυσιολογική αντίδραση κάποιου που έχει χάσει τη δουλειά του, μετατρέπεται από το πολιτικό κατεστημένο σε μια εσωτερική διαταραχή που χρήζει ψυχοθεραπείας». Καμιά ψυχοθεραπεία δεν πρόκειται να μαλακώσει τον πόνο των εργαζομένων που από τη μια μέρα στην άλλη βρίσκονται στον δρόμο.

Για τους ανέργους…,
… μια δουλειά θα ήταν πολύ πιο θεραπευτική για την ψυχή τους. Κι έτσι κι αλλιώς, αν νιώθουν δυστυχισμένοι και οργισμένοι για την ανεργία, η πρώτη πόρτα που θα χτυπήσουν δεν θα είναι η πόρτα του ψυχοθεραπευτή, αλλά εκείνων που φταίνε γι΄ αυτήν.