Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Φύλλα συκής και άλλαι αμαρτίαι
Φοίβη

Η στήλη σταχυολογεί απόψεις αναγνωστών από την ιντερνετική έκδοση των «ΝΕΩΝ» για την- αστυνομικήπαρέμβαση μερικών μόνον μουσικών της Λυρικής Σκηνής (συνδικαλιστών, όπως λέγεται, της Ορχήστρας και απόντων τις ημέρες των παραστάσεων!) για ένα φιλί στη γαλλική εκδοχή της «Ρούσαλκα» του Ντβόρζακ:

«Αφού η Λυρική Σκηνή κόπτεται πως είναι θεματοφύλακας της οπερατικής παράδοσης και δεν ανέχεται μοντερνισμούς, π.χ. gay φιλιά, ας τολμήσει να ζητήσει την επαναφορά του θεσμού των καστράτων. Αγόρια προεφηβικής ηλικίας που χειρουργούν τα γεννητικά τους όργανα για να μην αλλοιωθεί η φωνή τους».

«Να έχουν άποψη οι μουσικοί, με τον όρο όμως ότι θα εκτελούν τα ουσιαστικά τους καθήκοντα, δηλαδή την άνευ φάλτσων εκτέλεση των συνθέσεων στα αναλόγιά τους, όπως το επιθυμεί ο καθ΄ ύλην αρμόδιος: ο Αρχιμουσικός, πολλώ δε μάλλον όταν είναι καλός και διεθνώς καταξιωμένος. Και δεν μιλώ για “διεθνή καριέρα α λα Μανωλίδου”, έτσι; Βοά ο κόσμος ότι όποιος τους ξεβολεύει υφίσταται τις συνέπειες της άμουσης εκδικητικότητας. Τα υπόλοιπα είναι φύλλα συκής και προπετάσματα τεχερανικών καπνών των εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντων συνδικαλιστών».

«Μικρή αναδρομή στην αξιοκρατική, “εθνικώς και ηθικώς ορθή” κρατούσα νοοτροπία στην κρατικοδίαιτη και αναξιοκρατική ελληνική μουσική σκηνή: Η νεαρή Μαρία Καλογεροπούλου (ναι, Η Κάλλας) απολύεται το 1944 από τη νεοσύστατη, τότε, ΕΛΣ, με την εξήγηση ότι η καλλιτεχνική της αξία ήταν περιορισμένη, η συναδελφική της συμπεριφορά ανάρμοστη και η ηθική της συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της κατοχής επιλήψιμη. Ενοχλούσε με το ταλέντο της, τον επαγγελματισμό της και τα νιάτα της τους κυρίους συναδέλφους της και τις κυράτσες επαρχιακές πριμαντόνες… Ε, πήγε η άχρηστη να ταΐσει κουτόχορτο τους ανίδεους Ιταλούς… Γνωστή η συνέχεια. Το 1933 ύστερα από χρόνια αδιάκοπης και σπαρακτικής προσπάθειας για το στήσιμο ορχηστρών, συναυλίες παντού, θριαμβευτικά ρεσιτάλ στην αλλοδαπή, πρωτοποριακές συνθέσεις, ο Δημήτρης Μητρόπουλος εκλέγεται πάρεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Μια βδομάδα μετά, η Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, με πρώτο πρώτο τον πρόεδρο “εθνικό συνθέτη” Καλομοίρη, πληρώνει καταχώρηση σε όλες της εφημερίδες όπου καταγγέλλει την εκλογή του ως μη συνάδουσα προς τον “εθνικό σκοπό” της Ακαδημίας:

να στηρίζει και να προβάλλει “εθνική μουσική” και “εθνικούς” συνθέτες.

Και με εύσχημο τρόπο κράζει και το “κουσούρι” του Μητρόπουλου καθώς και τους “ιδιότυπους ερωτικούς στίχους του κ. Καβάφη που τον εμπνέουν”.

Ο κουσουρλής πήρε τον ορειβατικό του σάκο και πήγε να πουλήσει μοντερνιές στη Μινεάπολι, στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και στη Μετροπόλιταν Όπερα. Οι ΄΄εθνικοί” που τον έκραξαν τον έγλειφαν μετά επισταμένως για να τους εκτελέσει τις “εθνικές” συνθέσεις με τους Αμερικανούς μουσικούς του.

Αν τα παραπάνω δεν δείχνουν κάτι, ρωτήστε πώς οι συνδικάλες της Ορχήστρας της ΕΡΤ “τελείωσαν” τον μέγιστο διεθνή Έλληνα αρχιμουσικό Μιλτιάδη Καρύδη. Δεν συγχωρούνται στην Ελλάδα ούτε το ταλέντο ούτε η σκληρή δουλειά ούτε η αξιοπρέπεια ούτε η διεθνής διάκριση. Φτουράνε οι δημοσιοσχεσίτες “κουνοξυλάκηδες” και οργανοπαίχτες, και οι συνδικαλισμένοι αγράμματοι…».


Και παιδί και φιλία

Αγαπητή κ. Φοίβη, Παίρνοντας αφορμή από μια αναφορά σας στον θαυμάσιο στίχο του Ελύτη «Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου», θέλω να εκφράσω τη μεγάλη μου ντροπή για μερικούς «λεκέδες στη γλώσσα μας, στα σεντόνια της κρεβατοκάμαρας».

Ποιος «γλωσσοπλάστης» μετέτρεψε δύο ευγενικές λέξεις, «παιδί» και «φιλία», στο σύνθετο «παιδοφιλία» με την αποκρουστική και δυσώδη σημασία;

Αλλά δεν είναι και η μόνη απρέπεια στον ευαίσθητο χώρο των σεξουαλικών σχέσεων των ανθρώπων. Εκτός από τη φιλία (ομοφυλο-φιλία αντί του ορθού όρου ομοφυλογαμία ή αρσενοκοιτία) καταρρακώνεται και ο έρωτας (παιδεραστία) κ.ο.κ.

Και το δικαιολογημένο ερώτημα: ποια σκοπιμότητα εξυπηρετούν αυτές οι ύποπτες λαθροχειρίες σχετικά με ανορθόδοξες συμπεριφορές; Πιο πιθανή είναι η προσπάθεια απενοχοποίησης και η ρεβάνς για ταπεινώσεις που έχουν υποστεί οι εμπλεκόμενοι σ΄ αυτές.

Αλλά το χειρότερο είναι με ποιο κύρος καθιερώθηκε αυτή η παραμόρφωση των λέξεων που θυμίζει αναιδές καρναβάλι.

Με εκτίμηση, Άρης Γιαννόπουλος Φαντάζομαι ότι θα είναι «γλωσσοπλάστης» ανάλογος ή ισάξιος, αγαπητέ Άρη, με εκείνον που πήρε την ελπιδοφόρα λέξη «νέα» και τη σημαντική λέξη «δημοκρατία» και τις έκανε… κόμμα! (δίχως σεξουαλικά υπονοούμενα, αλλά με σεμνές και ταπεινές προεκτάσεις).

Μεταξύ μας, όμως, πέρα από το εισαγόμενο «παιδοφιλία» (κατά τη λογική τού «φανταστικό» που το εξηγούμε ως Fantastic και μας γύρισε ως επιφώνημα θαυμασμού, ενώ μόνον κάτι το μη πραγματικό ορίζει η λέξη) προτιμάτε τη συμπλοκή των λέξεων «παιδί» και «εραστής» σε παιδεραστής, που είναι πιο… ελληνική εκδοχή;


Οι ψαρούκλες των φόρων

Αγαπητή Φοίβη, Απορώ: Ποια κρίση; Πόσο πεινάει ο κόσμος; Πήραμε τηλέφωνο την Καθαρά Δευτέρα σε πέντε (πανάκριβα) ψαράδικα για να βρούμε τραπέζι και κανένα δεν είχε ούτε γωνίτσα για μας.

Πείτε μου λοιπόν: Πεινάμε;

Με απορία, Λαυρέντης Παναγιώτου Θα είχαν φροντίσει να κλείσουν νωρίς όλοι οι σεμνοί και ταπεινοί της νέας διακυβερνήσεως (που έχει ως γνωστόν «μηδενική ανοχή στη διαφθορά»), αγαπητέ Λαυρέντη, για να το γιορτάσουν με τα χρήματα που γλιτώσαμε τώρα που πουλήθηκε η Ολυμπιακή από τους φόρους μας- κι έτσι κι αλλιώς ως πολίτες δεν θα τα πάρουμε πίσω.