Δίκτυο

Με τη φλόγα της Μελίνας
Β.Χ.

Δεκαπέντε χρόνια χωρίς τη «Γυναίκα- φλόγα» Μελίνα Μερκούρη… Και σε δυο βραδιές, με μια άλλη «Φωνή- γυναίκα- φλόγα», τη Γεωργία Συλλαίου, είχαν την ευκαιρία να τιμήσουν τη μνήμη της οι Θεσσαλονικείς που κατέκλυσαν τον χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Με την ευρύτατης τεχνικής και ερμηνευτικής γκάμας φωνή (ή μάλλον… φωνές από τις προικισμένες και άψογα εκπαιδευμένες φωνητικές χορδές) της, η Γεωργία Συλλαίου ερμήνευσε τραγούδια που ερμήνευσε ή θα μπορούσε να είχε ερμηνεύσει η Μελίνα. Ηχητικά ευέλικτοι συνοδοί της ερμηνεύτριας στο πιάνο, κινούμενοι στα απροσδιόριστα όρια της τζαζ, της σύγχρονης αλλά και της κλασικής, ήταν ο Σάκης Παπαδημητρίου και ο Γιάννης Φιλιππουπολίτης. Το επετειακό οπτικοακουστικό αφιέρωμα στη Μελίνα υπό τον τίτλο «Femme Flamme» διοργάνωσαν οι Φίλοι του Ιδρύματος «Μελίνα Μερκούρη».


Θάνατοι εποχών
Γ.Η.Χ.

Πάει κι ο Χρήστος Παπουτσάκης. Πέθανε- ούτε έφυγε, ούτε κοιμήθηκε, ούτε κατέληξε, ούτε τίποτα: πέθανε.

Που πάει να πει, δεν ξαναέχει Χρήστο, όπως δεν είχε εδώ και λίγο καιρό Αντί. Το περιοδικό που έθρεψε γενιές και γενιές, και στάθηκε στο κέντρο της πολιτικής ζωής, ιδίως τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, σταθερό σημείο αναφοράς, συνώνυμο για μεγάλο διάστημα με τον έλεγχο της εξουσίας. Πάει ο Χρήστος, με το διόλου αυτονόητο: «Ευχαριστώ για τη συνεργασία σου», με την αρχοντική γενναιοδωρία: «Ρε συ, κάτσε γράψε το εντιτόριαλ»σε όποιον τσάκωνε να τριγυρνά στα πέριξ, βράδυ της Τετάρτης που έκλεινε το τεύχος. Α, οι Τετάρτες εκείνες, σωστή τελετή: σε πρώτο πλάνο η Άντεια, η Τασούλα και η από τον Πολίτη ήδη φίλη ακριβή Τασία, να ενορχηστρώνουν την ολονυχτία- πρωί χαράματα έφευγε το τεύχος για το τυπογραφείο. Αγρυπνία κανονική, με διάλειμμα γύρω από το μεγάλο ταψί που ερχόταν από το φούρνο. Όλοι κλητοί, εργαζόμενοι και μη: ήταν το σταθερό, μεγάλο προσκλητήριο της Τετάρτης, πέρασμα συνεργατών και φίλων για ένα «γεια», για ένα κρασί. Δεν είναι ούτε χρόνος που έκλεισε το Αντί, από μιαν άποψη πλήρες ημερών, όπως θα λέγαμε. Το έκλεισε, ποιος ξέρει με πόσο πόνο, ο ίδιος ο Χρήστος. Δεν είναι ούτε χρόνος που έκλεισε και ο Πολίτης- αυτός μαζί με τον θάνατο του Άγγελου Ελεφάντη. Κοντά κοντά δυο θάνατοι, ανθρώπων και περιοδικών, από αυτά που σφράγισαν την πολιτική και την πνευματική ζωή του τόπου για δεκαετίες. Θάνατοι εποχών.


Αλλαγές ναι, αλλά με ουσία
Μ.Α.

Φρένο σε μια διπλοθεσία αποφάσισε να βάλει ο νέος υπουργός Πολιτισμού, γι΄ αυτό και κάλεσε τον πρόεδρο της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων, αλλά και πρόεδρο του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, να διαλέξει ποια από τις δύο (πολύπαθες) θέσεις προτιμά να κρατήσει. Ο κ. Γριβέας προτίμησε την ΕΑΧΑ- ίσως και επειδή ο υπουργός υποσχέθηκε να φροντίσει τη συνέχιση του έργου της- και έτσι η σκυτάλη της προεδρίας του ΕΜΣΤ παραδόθηκε στον μηχανολόγο-μηχανικό και ηλεκτρολόγο-μηχανικό Παύλο Ζαννή. Ο νέος πρόεδρος (με σπουδές στο Γέιλ και διδακτική εμπειρία στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο) θα κληθεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά ή, πιο απλά, να ξεμπλοκάρει τις εργασίες στο «στοιχειωμένο» εργοστάσιο Φιξ της Λεωφόρου Συγγρού, που εδώ και καιρό έχουν «παγώσει». Όσο για όσους βιάστηκαν να πουν πως οι αλλαγές γίνονται για τις αλλαγές και όχι επί της ουσίας- δεδομένου πως έμεινε στη θέση του μέλος του ίδιου Διοικητικού Συμβουλίου που το όνομά του είχε ακουστεί σε σκάνδαλο- άνθρωποι του ΥΠΠΟ μιλάνε για σαρωτικές αλλαγές και στα μέλη του Δ.Σ. Ίδωμεν- κυρίως επί της ουσίας.