[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η ανεμελιά του 7%

«ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ;». Με τέτοια… ανεμελιά αντέδρασε ο Αλέκος Αλαβάνος όταν, σε πρόσφατη συνέντευξή του, κλήθηκε να σχολιάσει το γεγονός ότι η εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώθηκε από το 18% στο 7%. «Και στο 7% είναι ωραία», διαβεβαίωσε.

Ο κ. Αλαβάνος δεν αστειεύεται. Αντιθέτως, κυριολεκτεί όταν λέει ότι νιώθει άνετα σ΄ ένα κόμμα μικρό, μειοψηφικό.

Σ΄ αυτή τη συρρίκνωση κατέτεινε, άλλωστε, η φορά της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία δύο χρόνια. Στην Κουμουνδούρου φαίνεται ότι έχει πια επικρατήσει ο ρομαντισμός του ξυπόλητου τάγματος της μειοψηφίας. Η κουλτούρα δηλαδή εκείνη που θέλει την Αριστερά πτωχή πλην τιμία, να μάχεται μόνη της ενάντια σε όλους.

Το εννοεί ο κ. Αλαβάνος. Είναι «ωραία» όταν το κόμμα είναι μικρό και δεν χρειάζεται να επωμιστεί ρόλο ρυθμιστή, να μιλήσει υπεύθυνα και ρεαλιστικά. Είναι «ωραία» όταν οχυρώνεται πίσω από τα αριστερίστικα στερεότυπα της μεταπολίτευσης κι αρθρώνει έναν λόγο υστερικά καταγγελτικό, όταν μπορεί ανέξοδα να ζητά έξοδο από τους διεθνείς οργανισμούς, απόσυρση της Ελλάδας από τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επανακρατικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που ανήκαν στο Δημόσιο.

Είναι «ωραία» όταν το κόμμα που πρώτο είχε βάλει στην ατζέντα του ζητήματα όπως η οικολογία, τα δικαιώματα των μεταναστών, ο χωρισμός Εκκλησίας- Κράτους, ολισθαίνει τώρα σε μια ρητορική που όλο και περισσότερο θυμίζει τον άσπονδο συγγενή του, το ΚΚΕ.

Φαντάζεται κανείς ότι ο μετασχηματισμός του Συνασπισμού σε φόρουμ ακτιβιστών δεν γίνεται τυχαία. Φαντάζεται ότι- δεν μπορεί- κάποιο σχέδιο θα υπάρχει. Το σχέδιο πιθανότατα είναι να δρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ τους καρπούς της απόγνωσης της γενιάς την οποία έχει επιλέξει ως προνομιακό του ακροατήριο. Να επενδύσει εκλογικά στον θυμό των εικοσάρηδων και των τριαντάρηδων, να δώσει σε αυτόν τον «τυφλό» θυμό κομματική ταυτότητα.

Με ποιους όρους επιχειρείται αυτή η πολιτική διαπαιδαγώγηση; Καθαγιάζοντας κάθε κινητοποίηση- από τις καταλήψεις μέχρι το κάψιμο της κάλπης στα πανεπιστήμια- ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δίνει την εντύπωση ότι ενδιαφέρεται να πλαισιώσει πολιτικά αυτά τα ρεύματα της νεολαίας, δεν μοιάζει ικανός να τους δώσει διέξοδο δημιουργική. Υποθάλπει απλώς τον μηδενισμό των απελπισμένων. Και έτσι υπονομεύει εν τέλει το μέλλον της γενιάς την οποία επιδιώκει να εκφράσει.