Ο σκύλος των 140.000.000 δολαρίων

Ο Τζον Γκρόγκαν έχει κρεμασμένη πάνω από το γραφείο του μια μεγάλη κορνιζαρισμένη φωτογραφία του Μάρλεϊ. Πού και πού τον κοιτάζει και του μιλάει. Τον ευχαριστεί για όλα τα καλά που έφερε στο σπίτι του. Και σίγουρα, δεν εννοεί μόνο τα 140 εκατομμύρια δολάρια που του έχει ήδη «βάλει» στην τράπεζα το πολυαγαπημένο, πεθαμένο πλέον, λαμπραντόρ του.

Για τον Γκρόγκαν και την οικογένειά του, τη σύζυγό του Τζένιφερ και τα τρία τους παιδιά, ο Μάρλεϊ έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Το έκανε καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο κυρίως μετά το τέλος του. Το βιβλίο του Κρόγκαν με τίτλο «Μarley & Μe» (στα ελληνικά, «Μάρλεϊ, ένας μεγάλος μπελάς», μτφ. Μαρία Κουκ- Περαντάκου, εκδ.

Δρεπανιά) κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 2005. Ήταν ένα είδος αυτοβιογραφίας, μια εξιστόρηση της 13χρονης ζωής του Μάρλεϊ, αλλά και του τρόπου με τον οποίο αυτός ο απίθανος, άτακτος, ενίοτε καταστροφικός, αξιολάτρευτος σκύλος επηρέασε την ζωή του Γκρόγκαν, τον γάμο του, και την καριέρα του ως αρθρογράφου αρχικά στη «Florida Sun-Sentinel» και κατόπιν στη «Ρhiladelphia Ιnquirer».

Βιβλίο ζεστό και τρελά συγκινητικό, το «Μarley & Μe» μπήκε στη λίστα με τα μπεστ σέλερ των «Νew Υork Τimes» τον Ιανουάριο του 2006. Γρήγορα σκαρφάλωσε στην κορυφή όπου παρέμεινε για 23 εβδομάδες. Στην πορεία, πούλησε περισσότερα από έξι εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Γκρόγκαν έγινε διάσημος, προσεκλήθη σε αμέτρητα τηλεοπτικά σόου και τελικά, είδε το βιβλίο του να γίνεται ταινία από τον Ντάνιελ Φράνκελ, τον σκηνοθέτη τού «Ο Διάβολος φοράει Πράντα», με τον Όουεν Γουίλσον στον ρόλο του ιδίου και την Τζένιφερ Άνιστον στον ρόλο της συζύγου του. Η ταινία έκανε πρόσφατα πρεμιέρα στο Λος Άντζελες και έχει ήδη αποφέρει 140 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις.

Με απλά λόγια, αυτό το λαμπραντόρ με το χρυσαφένιο τρίχωμα αποδείχθηκε πράγματι χρυσάφι. Όπως λέει όμως ο Γκρόγκαν, «το “Μarley & Μe” δεν είναι η ιστορία ενός σκύλου, είναι μια ιστορία για την ωρίμαση μιας οικογένειας, όπου ο σκύλος είναι απλώς ο καταλύτης. Είναι μια κωμωδία με μια μελαγχολική, παράλληλα, πλευρά».

Η απήχηση. Και πώς εξηγεί ο ίδιος την απήχησή της; «Η αλήθεια είναι πως δεν την περίμενα. Σκεφτόμουν πως το κοινό στο οποίο απευθυνόταν θα ήταν σχετικά μικρό, στο κάτω κάτω έχει θέμα τη ζωή μου, πού είναι το τόσο φοβερό σε αυτό; Ο κόσμος, όμως, αντιδρά στην ιστορία με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Υπάρχουν αυτοί που λένε απλώς “αχ, φοβερό στόρι, φοβερό σκυλί!”. Υπάρχουν άλλοι που αντιλαμβάνονται την ευρύτερη εικόνα, την ιστορία της οικογένειάς μου και του γάμου μου με την Τζένιφερ. Κι έπειτα, υπάρχουν κι εκείνοι που πιάνουν τα πιο μεταφυσικά θέματα».

Και πράγματι, το συγκινητικό στο πρωτότυπο βιβλίο δεν είναι οι διαολιές του Μάρλεϊ αλλά τα μαθήματα που δίνει στον Γκρόγκαν, ιδίως όσον αφορά τη μικρή διάρκεια της ζωής. «Το πέρασμα του χρόνου μάς αιφνιδιάζει όλους», γράφει καθώς ένας ολοένα και πιο άτονος Μάρλεϊ πλησιάζει στο τέλος του. «Αλλά έναν σκύλο τον αιφνιδιάζει τόσο ξαφνικά που σου κόβει την ανάσα». Ο Γκρόγκαν το παραδέχεται: αυτές τις τελευταίες σκηνές του βιβλίου, όπου αναγκάζεται να πει αντίο, τις έγραψε κλαίγοντας. Ακόμα και τώρα, κάθε φορά που τις ξαναδιαβάζει, τα δάκρυα τρέχουν βροχή. Και η ταινία; Η ταινία είναι ταινία, μια χολυγουντιανή ταινία, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει: Έπιασαν το πνεύμα του αλλά δεν είναι ακριβώς το βιβλίο μου. Δεν είναι ακριβώς η ζωή μου». Άλλωστε τον Μάρλεϊ στην ταινία τον υποδύονται 22 διαφορετικοί «Μάρλεϊ», οι έντεκα κουτάβια, οι υπόλοιποι μεταξύ 6 μηνών και 14 ετών. Είχαν όμως όλοι και ένα κοινό με τον Μάρλεϊ: όπως λέει ο Μαρκ Φορμπς, ο εκπαιδευτής ζώων που τα ανέλαβε, «ήταν τα πιο απείθαρχα, ανεκπαίδευτα και εκτός ελέγχου σκυλιά στον κόσμο. Η ταινία αφορά μια αληθινή οικογένεια που είχε έναν αληθινό σκύλο. Δεν υπάρχουν τρελά κόλπα ή ζώα που μιλάνε εδώ». Μόνο Μάρλεϊ που ξεσαλώνουν- και διδάσκουν.