«Σβήνει πλέον το δήθεν στο τραγούδι»

«Οι μικροί πυρήνες του τραγουδιού επιστρέφουν σε συναίσθημα αληθινό.
Το δήθεν σιγά σιγά σβήνει», πιστεύει η λαϊκή τραγουδίστρια Γιώτα Νέγκα, που στο μέλλον βλέπει καλύτερο τραγούδι
Από τις καλύτερες νέες φωνές στο λαϊκό, με γήινη ευαισθησία κι εκείνα τα σπάνια χαρακτηριστικά που υπάρχουν στο κύτταρο (σίγουρα δεν μαθαίνονται) και παραπέμπουν στις αξίες του λαϊκού μας παρελθόντος, η Γιώτα αποφάσισε εδώ και καιρό να «αυτονομηθεί». Αφού πρώτα συνέδεσε το όνομά της με την Ορχήστρα του Δρόμου και τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, που μας τη σύστησε με το εξαιρετικό «Με τα Μάτια Κλειστά» (2003) κι αργότερα με τη μουσικοθεατρική ομάδα των Θοδωρή Γκόνη- Κώστα Λειβαδά και την παράσταση «Έχω Ά νθρωπο».

Το πρώτο της βήμα στη δισκογραφία («Με τα Μάτια Κλειστά») τής έφερε επιτυχία. «Ήταν πέρα από αυτό που είχα φανταστεί και ονειρευόμουν», λέει. Ύστερα ήρθαν οι παραστάσεις στις «Γραμμές» όπου γνώρισε την Έλλη Πασπαλά, η συνεργασία με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο, την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Μαγνησίας, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Οδυσσέα Τσάκαλο και ο πρώτος προσωπικός δίσκος «Το Βέλος» με τραγούδια του Βαγγέλη Κορακάκη. Βήματα αργά αλλά σταθερά, μέχρι να φτάσει στην απόφαση της σημερινής αυτονόμησης.

Οι πρώτες εντυπώσεις;
«Θα τη νοσταλγώ πάντα την “πρώτη φορά”. Άλλο να είσαι στη σκηνή ενταγμένος μέσα σε μια ομάδα που μοιράζεται το βάρος, άλλο μόνος σου».

Μετά τις εμφανίσεις της (με κοσμοσυρροή) στον «Ιανό», την κάλεσαν στη Θεσσαλονίκη για δεύτερη φορά μέσα σε μερικές μέρες και ετοιμάζει εμφανίσεις σε τέσσερις ακόμα πόλεις της Ελλάδας.

Η επιλογή του ρεπερτορίου είναι πλέον δική της. Το «τιμόνι» των επόμενων κινήσεων είναι στα χέρια της. «Κάποια στιγμή θα συνέβαινε.. Γιατί όχι τώρα;», λέει. Και το πρόγραμμα; «Εφ΄ όλης της ύλης.

Στο πρώτο μέρος σύγχρονοι τραγουδοποιοί και στο δεύτερο μέρος λαϊκά κομμάτια που τα έχουν πει μεγάλες φωνές- κυρίως ανδρικές». Γιατί ανδρικές;
«Γιατί τό ΄χα μαράζι να πω τα τραγούδια αυτά. “Τα πήρες όλα κι έφυγες”, για παράδειγμα. Ή “Τ ο μίσος”».

Υ πάρχουν ανδρικά τραγούδια;
«Νομίζω δεν υπάρχουν. Το συναίσθημα υπάρχει. Το συναίσθημα της απώλειας είναι ανδρικό ή γυναικείο; Αλλιώς θα το πω εγώ το τραγούδι, αλλιώς ένας άνδρας… Το θέμα είναι να αντιληφθείς τι λέει. Να το νιώσεις…».

Συνειδητοποίησε ότι θα γίνει τραγουδίστρια το 1992. Νιόπαντρη δημιούργησε με τον άντρα της και έναν φίλο το «Έμμετρο», έναν ωραίο χώρο στο Μοσχάτο όπου τα μόνα όργανα ήταν οι κιθάρες. «Εκεί πειραματιστήκαμε. Έλεγα από ροκ μπαλάντες μέχρι δημοτικά». Έπειτα, νέος κύκλος σε ρεμπετάδικα. Δούλεψε με τον Αντώνη Ρεπάνη, τον Σπύρο Λιόση, τον Νίκο Δημητράτο, γνώρισε τον Παύλο Κοντογιαννίδη, διεύρυνε το ρεπερτόριό της και κάποια στιγμή ένιωσε την ανάγκη να αρχίσει μαθήματα στο Εθνικό Ωδείο (τραγούδι και θεωρητικά).

«Πάντα ήταν ανοικτή η παλέτα των επιλογών μου- αν και το λαϊκό είναι μέσα στις φλέβες μου. Φανταστείτε όμως, ο καλλιτέχνης που με συγκίνησε πρώτος ήταν ο Κώστας Χατζής», λέει.

Βγήκατε στο ευρύτερο κοινό με την ομάδα Καλαντζόπουλου- Ρεμπούτσικα. Σας λείπει η αγκαλιά της παρέας;

«Όλα έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Αυτό που κάνω τώρα το σκεφτόμουν από καιρό. Να ζήσω αυτό που έχω να ζήσω μόνη μου. Νομίζω, όλοι οι καλλιτέχνες το έχουμε ανάγκη. Είναι σαν να αναμετριέσαι με τον εαυτό σου. Είναι και μια προϋπόθεση να κάνεις πιο συνειδητά το επόμενο βήμα». Κ αι βέβαια προϋποθέτει ρίσκο…
«Σίγουρα. Για να το κάνεις όμως, πάει να πει ότι είσαι έτοιμος να δεχτείς οποιαδήποτε έκβαση. Να πληρώσεις το αντίτιμο…».

ΙΝFΟ

Από 13 Μαρτίου με τον Μίλτο Πασχαλίδη κάθε Παρασκευή και Σάββατο στη Μουσική Σκηνή «Δίπλα στο Ποτάμι» (Λ. Κατσώνη 189, Άγιοι Ανάργυροι, τηλ. 210-2610.444).

«Υπάρχει τάση γι΄ αληθινό συναίσθημα»

Άρχισε με παρέες και τώρα ζητά αυτονόμηση. «Δεν γύρισα όμως σελίδα», διευκρινίζει. «Το τραγούδι έχει ανάγκη την παρέα. Να ζυμωθούμε μέσα από τους άλλους».

Υπάρχουν τελικά παρέες;
«Βλέπω γύρω μου μια τάση προς αυτή την κατεύθυνση.

Μην ξεχνάς ότι μέσα από τις μεγάλες κρίσεις γεννιούνται τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Υπάρχει μια τάση για συναίσθημα αληθινό…

Όταν την απειλή την αισθάνεσαι δίπλα σου, θέλεις να πας κοντά στον άλλο, να δεις τι νιώθει κι εκείνος».

Βλέπεις αυτή την τάση να αλλάζει και το τραγούδι;
«Το βλέπω, σε μικρούς πυρήνες κυρίως.

Πολλοί δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα, δεν θέλουν να το αντιληφθούν αλλά το “σούσουρο” γίνεται σιγά σιγά αντιληπτό απ΄ όλους μας. Το “σινάφι” μας το γνωρίζει ήδη. Όλο αυτό το δήθεν που συντηρούσε τον χώρο μας, σιγά σιγά σβήνει.

Θα δούμε πιο ωραία πράγματα στο μέλλον. Πιο ουσιαστικά. Και καλύτερο τραγούδι».