[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η… ληγμένη κλήση

Η ΚΛΗΣΗ που μου κόλλησαν στο παρμπρίζ ήταν… ληγμένη, όπως και η ενημέρωση της υπαλλήλου στον Δήμο Αθηναίων. Λες και δεν μου έφταναν τα δικά μου τα «σπασμένα», έπρεπε να πληρώσω και την ανοησία των άλλων. Πρέπει κάποιοι να το γλεντάνε με την ταλαιπωρία του πολίτη, διαφορετικά τέτοια ανοργανωσιά δεν εξηγείται.

Το παραδέχομαι, παρανόμησα. Πήρα το ρίσκο μου και έχασα. Το πάρκινγκ ακόμη και τις καθημερινές είναι χρονοβόρα υπόθεση. Δεν περίμενα, όμως, πως η μεταμεσονύχτια εξόρμησή μου στο κέντρο της Αθήνας θα μου κόστιζε μια κλήση.

Αρχικά θύμωσα, μετά στεναχωρήθηκα- 80 ευρώ είναι αυτά- στο τέλος το αποδέχτηκα. Σκέφτηκα, «το γοργόν και χάριν έχειν» και έκπτωση 50% έχει, γι΄ αυτό κινητοποιήθηκα αμέσως. Μόνο που δεν με βόλευαν τα ταμεία- μου έπεφταν λίγο μακριά. Ο Μάνος μού έδωσε αμέσως τη λύση: «Έχει ταμείο και στην Αρμοδίου 16. Απέναντι από τη Βαρβάκειο Αγορά».

Πήρα τηλέφωνο, μιας και δεν αναγραφόταν η συγκεκριμένη διεύθυνση στην κλήση. Η αρμόδια- αναρμόδια της Αρμοδίου που απάντησε στην κλήση μου, με έβγαλε ούτε λίγο ούτε πολύ αναλφάβητη. Δεν το πίστευε πως το πιο αρμόδιο γραφείο στην Αρμοδίου δεν αναφερόταν πουθενά. Τέλος πάντων, με τα πολλά με πληροφόρησε πως είναι καθημερινά ανοιχτό έως τις 6 το απόγευμα και κάπου εκεί έληξε η καθόλου ευχάριστη συνομιλία μας.

Την Παρασκευή στις 3 το μεσημέρι ήμουν εκεί. Τελικά, όμως, οι αρμόδιοι στην Αρμοδίου δεν με εξυπηρέτησαν. Εν μέσω μετακόμισης… πού να βρουν χρόνο για τους πολίτες. Τις αράδες, όμως, αυτές δεν τις γράφω για να παραπονεθώ, αλλά για να πάρω εκδίκηση. Στο γκισέ της Τροχαίας Αθηνών που εξυπηρετεί και τη Δημοτική Αστυνομία διάβασα την εξής ανακοίνωση: «Σύμφωνα με τον νόμο (τάδε, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να τον απομνημονεύσω), οι υπάλληλοι δεν υποχρεούνται να δεχτούν περισσότερα από 50 κέρματα σε μία και μόνον πληρωμή».

Το συμπέρασμα; Δέχονται 49 κέρματα! Χρήσιμη πληροφορία που ο καθένας μπορεί να εκμεταλλευθεί κατά το δοκούν…